De Zweedse filmregisseur Lasse Hallström viert vandaag zijn zeventigste verjaardag…

Lasse Hallström werd geboren in Stockholm. Zijn vader was een tandarts en zijn moeder was de Zweedse schrijfster Karin Lyberg. Zijn grootvader langs moeders zijde was Ernst Lyberg, de Zweedse minister van Financiën in het eerste kabinet van premier Carl Gustaf Ekman.

Hallström leerde zijn vak door het regisseren van muziekclips. Zo maakte hij onder meer de meeste video’s voor de bekende Zweedse popmuziekgroep ABBA. In 1977 bracht hij dan ook de film “ABBA: The Movie” uit. Zijn internationale doorbraak kwam er met “My life as a dog” uit 1985, waarin een knaap die niet toevallig dezelfde voornaam draagt als de toenmalige Zweedse wereldkampioen Ingemar Johansson het in de jaren vijftig opneemt tegen zijn vriendinnetje en via het boksen ook de intimiteit van het samenzijn ontdekt.

Sindsdien werkt Hallström in de Verenigde Staten. Dat liep niet altijd van een leien dakje. In 1990 werd hij bij “Mermaids” na vijf weken aan de deur gezet omdat hij het had aangedurfd de rol van La Cher in te korten. Zijn eerste Amerikaanse succes was de film “What’s Eating Gilbert Grape” (1993) met Johnny Depp. He has been married to Lena Olin since March 18, 1994. They have one child. He was previously married to Malou Hallström. Daarna waren Dennis Quaid en Julia Roberts in 1995 tesamen te zien in “Something to talk about”, een scenario van Callie Khouri, dat tegen haar zin werd verfilmd door Lasse Hallström. Het gaat over “het gedroomde paar” tot blijkt dat de man eigenlijk vreemd gaat…

De films “The Cider House Rules” (1999) naar het boek van John Irving en “Chocolat” (2000) met Juliette Binoche werden allebei genomineerd voor een Oscar voor Beste Film. Daarna was Robert Redford te zien in “An unfinished life”, een regelrechte smartlap (maar niet negatief bedoeld) uit 2005 van Lasse Hallström. Redford speelt hierin de rol van Einar Gilkyson, een verbitterde, oude boer die zichzelf en zijn ranch heeft laten verloederen na de dood van zijn zoon, tien jaar eerder. Het enige waar Einar nog tijd en energie in stopt, is zijn beste vriend Mitch (prachtige rol van Morgan Freeman), die na een confrontatie met een beer gehandicapt is geraakt. Maar dan komt zijn schoondochter (Jennifer Lopez) weer op de proppen. Ze heeft een dochtertje mee (Becca Gardner) waarvan hij geen weet had. Einar geeft Jean (Lopez dus) de schuld voor de dood van zijn zoon (zij zat aan het stuur van de verongelukte wagen) en reageert eerst afwerend. Maar door de kleindochter komt het natuurlijk toch tot een toenadering. En ook door het feit dat de vrijer waarvoor Jean op de loop is, een wife-beater is. En zelfs de beer speelt er een rol in. Een rol die onweerstaanbaar doet denken aan het oeuvre van John Irving

Datzelfde jaar nog kwam ook “Casanova” uit, nochtans een dure productie met veel buitenopnames in Venetië. Het merkwaardige was dat Hallström het verhaal van Casanova (rol van Heath Ledger) wil “entmythologisieren” en zelfs zodanig dat het bijna een komedie wordt. Het slot met de vele huwelijken is zelfs helemaal te vergelijken met een Shakespeare-komedie. Some plot elements recall also another William Shakespeare play, The Merchant of Venice, especially Francesca Bruni’s disguising as a man in order to take part in a legal council. Giacomo Casanova was of course a real person, but most of the other characters in the movie are not. Francesca Bruni e.g. (played by Sienna Miller) was made up for the Bob Hope vehicle Casanova’s Big Night (1954), where Joan Fontaine played her.

In The Hoax (2006) speelt Richard Gere de rol van Clifford Irving, de auteur van de fictieve autobiografie van Howard Hughes in de jaren zeventig. Irving tekende zelf voor het scenario van deze film waarin hij af en toe wel een poging doet om zichzelf te vergoelijken, maar waaruit toch vooral blijkt wat voor een onbeschrijflijke klootzak hij is geweest. Irving had ondertussen zijn gevangenisstraf uitgezeten en kon dus opnieuw als schrijver aan het werk gaan.

In 2009 werkt Hallström opnieuw samen met Gere voor “Hachi, a dog’s tale”, een remake van een Japanse film uit 1925, “Hachiko monogatari” van Kiyoshi Masamoto. Deze film vertelt het ware verhaal van de Japanse hond die negen jaar op zijn overleden baasje bleef wachten. Het merkwaardige is dat die hond is gestorven in 1935. Hoe kan er in 1925 dan al een film over hem zijn gemaakt? Hoe dan ook, Hallström transponeert het verhaal naar hedendaags Amerika op een zodanig efficiënte manier dat ook nu de tranen met beken blijven vloeien…

In 2012 maakte Hallström voor het eerst sinds de jaren 80 weer een film in Zweden: “Hypnotisören”. Een thriller gebaseerd op het gelijknamige boek van Lars Kepler. (Wikipedia)

Daarna draaide Hallström in 2013 “Safe haven”, een voorbeeld van wat ik zou willen noemen het magisch-realisme van den Aldi. Een hele tijd zit je naar een weinig hoogstaande, maar toch onderhoudend soort van weekendfilm te kijken, als op het einde alles plotseling in een ander daglicht komt te staan. Akkoord, het is een wending die ik alvast niet had zien aankomen, maar anderzijds is ze ook van dien aard dat je zou willen uitroepen: “Zeg dat het niet waar is!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s