Johnny Depp wordt vijftig

17 johnny deppVandaag wordt Johnny Depp, de sympathieke rebel, reeds vijftig jaar. Hoe hij overigens aan dat epitheton is geraakt is me eigenlijk wel een raadsel. Toen hij zijn vriendin Kate Moss in zijn discotheek “The Viper Room” eens betrapte op een stoeipartijtje met Naomi Campbell, kneep hij haar bijna de keel dicht. Ik vraag me af wat daar zo sympathiek aan is? Er vallen toch wel wat leukere dingen te bedenken die men in zo’n situatie zou kunnen doen, zeker! Een paar maanden later was het weer prijs toen Moss een reclamecampagne voor Calvin Klein-ondergoed maakte samen met Michael Bergen. Depp weer jaloers tot en mét. Johnny Depp staat voor mij dan ook voor nep. Enkel meisjes van het niveau van Jenny Dop kunnen voor hem vallen: zijn idool is niet voor niks Joseph Pujol, de petomaan uit de Moulin Rouge!

Die “Viper Room”, dat is ook de plaats waar River Phoenix overleed aan een mix van alcohol en drugs. Depp, die in zijn jeugd aan zelfverminking deed (naar eigen zeggen omwille van het feit dat hij geen borstvoeding kreeg), wordt vaak als volgend slachtoffer naar voren geschoven. Anderen leggen dan echter de nadruk op de “Buster Keaton”-kant in zijn karakter, die b.v. heel sterk tot uiting kwam in “Benny and Joon” van Jeremiah Chechik (1993). Dat hij een groot bewonderaar is van deze komiek zal ik hem zeker niet kwalijk nemen, maar de misselijk makende manier waarop hij in deze film Buster Keaton gewoon plagieerde, vond ik beneden alle peil.
“What’s eating Gilbert Grape” van Lasse Hallström lag duidelijk in dezelfde lijn, alleen waren de rollen nu omgedraaid. In plaats van Benny (Aidan Quinn) die op Joon (Mary Stuart Masterson) moet letten en “dus” ook op Sam (Johnny Depp), die ze heeft “gewonnen” bij het pokeren, speelt Depp in “What’s eating Gilbert Grape” een jonge kerel die op zijn zwakzinnige broertje (Leonardo DiCaprio) moet passen. Daarbij toont hij ook enige gevoelens voor een reizigster, gespeeld door Juliette Lewis, die ook haar debiele stemmetje nog eens bovenhaalt, terwijl Mary Steenburgen begrijpend toekijkt.
Er schuilen dus duidelijk twee personen in Johnny Depp: de romantische poëet en de onstuimige geweldenaar. Dat bleek al in de film waarmee hij in 1990 doorbrak, “Cry-Baby” van John Waters. Daarin speelt hij immers de titelrol, een rebelse weesjongen in Baltimore, weliswaar lichtjes delinquent, maar tegelijk tot over z’n oren verliefd op een meisje dat van betere komaf is dan hijzelf (gespeeld door Amy Locane en niet zoals oorspronkelijk aangekondigd Traci Lords, die reeds een pornoster was op haar vijftiende en wel degelijk in de film meespeelt, maar in een andere rol). En telkens als hij ontroerd is, laat hij dan één traan.
Maar het is vooral “Please Mister Jailer”, zijn parodie op “Jailhouse Rock”, dat wordt gesmaakt. Misschien niet helemaal verwonderlijk daar Depp op de eerste plaats een rockzanger wou worden. Hij speelde gitaar bij “The Kids” (niet die van Ludo Mariman neem ik aan) en werd op die manier ontdekt door Nicolas Cage. Deze zorgde ervoor dat hij aan de slag kon als yuppie-advocaat in de serie “21 Jump Street” en op vier jaar tijd werd Depp geen rock- maar dan toch een TV-ster, die de Amerikaanse equivalenten van Joepie vulde. Zijn gezicht sierde zo vaak de voorpagina’s van dit soort pulpbladen, dat John Waters zich afvroeg wie dat wel mocht zijn. Via zijn vriend Willem Dafoe, die Depp aan het werk had gezien in “Platoon” en er erg tevreden over was, is Waters dan met hem in contact gekomen.
Wat Waters vooral aantrok in Johnny Depp was dat hij eigenlijk een hekel heeft aan het feit een tieneridool te zijn, wat hem ertoe drijft op subtiele manier de spot te drijven met zijn eigen imago. Hijzelf geeft overigens grif toe dat hij enkel in de serie meespeelde voor het geld. Sinds de soap-series op VTM kennen we dit verhaal echter wel…
Onmiddellijk na “Cry-Baby” draaide hij “Edward Scissorhands” (1991) en regisseur Tim Burton (“Batman”) vertelt net hetzelfde: het feit dat Johnny niet gelukkig is met zijn imago wordt gereflecteerd in de problemen van de jongen die met zijn scharehanden in de belangstelling komt staan. Anderzijds was voor Johnny het voornaamste aantrekkingspunt van deze film wellicht dat hij erin het liefje van Winona Ryder mocht spelen, wat hij ook in werkelijkheid was, nadat hij eerst Jennifer Grey (“Dirty Dancing”) en Sherilyn Fenn (“Twin Peaks”) had “uitgeprobeerd”. Kort daarna ruilde Winona hem echter in voor David Pimer van de groep Soul Asylum. Gezien Depps houding tegenover Kate Moss had ze daarvoor misschien wel haar redenen…
Geboren in Kentucky op 9 juni 1963, groeide John Christopher Depp II op in Florida. Meteen manifesteerde hij zich als een onuitstaanbaar joch. Hij vocht te pas en vooral te onpas, was een kettingroker op 12-jarige leeftijd en toonde zijn blote kont aan zijn leraar. Deze was helaas voor hem geen pedofiel en Johnny werd van school gegooid. Rond die tijd scheidden zijn dolgedraaide ouders en aangezien geen van beiden echt op het hoederecht over deze paljas gesteld was, werd hij min of meer aan zijn lot overgelaten.
Het was toen dat hij met die rockgroep startte, waarmee hij naar Los Angeles trok. Ze deden op een bepaald moment het voorprogramma van Iggy Pop, waarmee Johnny, sympathiek als hij is, op een avond zwaar in de clinch ging, ook al is hij dan een fan van Iggy Pop, die later in “Cry-Baby” zijn tegenspeler zou worden.
Toen hij twintig was, huwde hij de vijf jaar oudere Lori Allison. Dat huwelijk duurde maar heel eventjes en toen ook zijn groep nog splitte, probeerde Johnny het solo in enkele clubs. Het is daar dat Nicholas Cage hem opmerkte.
In zijn eerste filmrol voor “Nightmare on Elm Street” wordt hij uiteengereten door Freddy Krüger, vandaar dat hij in “The Final Nightmare” uit 1991 nog eens een korte cameo-rol mocht vertolken. Zijn tweede rol is die in “Private resort” (George Bowers, 1985), een vervolg op “Private lessons” en “Private school”, telkens komische soft-sex tienerfilms, een beetje minder plat dan de Porky-reeks, maar toch ook weer niet zóveel minder…
Zijn rol in “Platoon” (zijn vijfde film) was eindelijk wat serieuzer, maar als hij er op de montagetafel wordt uitgeknipt, brandt het enthousiasme van Depp toch maar op een laag pitje. Maar dan komt het aanbod om de rol van Tom Hanson te spelen in “21 Jump Street” en het vervolg kent u al.
En dan volgde “Ed Wood”, opnieuw van Tim Burton, een kolfje naar de hand van Johnny Depp, die graag “losers” neerzet. Toch was hij slechts tweede keus, want oorspronkelijk wilde Burton opnieuw (na “True romance”) het koppel Patricia Arquette-Christian Slater opvoeren. Maar dat soort name-dropping is de laatste tijd een sport geworden. Zo wordt er omgekeerd beweerd dat Depp zou geweigerd hebben op te treden in “Dracula”, “Chaplin”, “Speed”, “Legends of the fall”, “Backdraft”, “Untamed heart”, “Sliver”, “Thelma and Louise” en “The three musketeers”.
Depp was daarna te zien in “Don Juan de Marco and the centerfold”, waarbij zijn idool Marlon Brando op Johnny’s aanvraag zijn come-back maakte als een psychiater die Depp moet behandelen omdat deze denkt dat hij een reïncarnatie is van Don Juan.
Daarna speelde Johnny Depp de rol van FBI-agent Joe Pistone die onder de naam Donnie Brasco (tevens de titel van de film van Mike Newell uit 1997) moest infiltreren in de New Yorkse maffia. Zijn tegenspeler is Al Pacino.
Daarna is Johnny Depp te zien in “The Astronaut’s Wife”, een sf-thriller uit 1999 van Rand Ravich. Tijdens een missie is men gedurende twee minuten het contact kwijt met het ruimteschip waarin Spencer Armacost (gespeeld door Depp uiteraard) verblijft. De tagline is dan dat hij “bij de landing erg veranderd blijkt te zijn, zoals zijn vrouw Jilian (Charlize Theron) kan vaststellen…” Nu ik eindelijk de film heb gezien, moet ik vaststellen dat dit eigenlijk niet waar is. Het veranderde gedrag van Spencer komt er slechts als reactie op de twijfels die bij zijn vrouw zijn gerezen. En vanwaar dan die twijfels? Wel, die komen van de dood van zijn gezagvoerder Alex Streck (Nick Cassavetes) en de zelfmoord van diens vrouw Natalie (Donna Murphy). Het is merkwaardig dat de persinformatie voortdurend de aanwezigheid van een tweede astronaut wegmoffelt…
Daarop volgt “The ninth gate” van Roman Polanski, waarin Johnny Depp nog eens een verbond aangaat met de duivel. Eind mei 1999 komt dan Lili-Rose ter wereld, het dochtertje dat hij had verwekt bij het Franse zangeresje/actrice Vanessa Paradis. Ze hadden elkaar leren kennen tijdens de opnames van deze film van Roman Polanski in Parijs. Samen kochten ze een eiland om te ontsnappen aan de paparazzi. Ze doopten het dan ook terecht “Fuck off island”.
Merkwaardig is dat Christina Ricci, die datzelfde jaar Katrina Van Tassel speelt in “Sleepy Hollow”, Johnny Depps derde samenwerking met regisseur Tim Burton, zeer goed op Vanessa Paradis lijkt. Toch vond Johnny Depp initially the idea of Christina Ricci being his love interest in the film to be rather odd, seeing as he’s known her since she was nine years old.
In Washington Irving’s original story, Ichabod Crane was a school teacher who came to Sleepy Hollow and ran afoul of its resident ghoul, the Headless Horseman. Ichabod was also a teacher in Andrew Kevin Walker’s original screenplay for the film, but director Tim Burton brought in Tom Stoppard to re-write and re-structure the screenplay. Burton is a major fan of Mario Bava’s Gothic horror films, and, as an homage to Bava’s “Operazione paura” (1966), Burton adopted the basic plot of Bava picture: a skeptical investigator who places his faith in science and reason treks to an out-of-the-way hamlet plagued by a murderous ghost, only to have his skepticism of the supernatural forcibly broken down by the experience. The film includes numerous visual references to Bava’s films, including a scene in which Ichabod dreams of seeing his mother’s spike-pierced face after his father killed her – an image drawn from Bava’s “La maschera del demonio” (1960), a film Burton was once slated to remake.
And then, on a completely different level: the “ouwe knol” that Johnny Depp rode en die in de film Gunpowder heette by the way, maar in realiteit Goldeneye, provided a lot of amusement for the cast and crew because it was extremely flatulent. Toen Johnny Depp hoorde dat men het dier na de opnames dan maar wou afmaken, heeft hij het aangekocht om het op die manier nog een rustige ouwe dag te bezorgen.
Daarna is Johnny Depp “The man who cried” in de gelijknamige film van Sally Potter uit het jaar 2000, niet te verwarren (zoals Internet Movie Database wél doet) met de gelijknamige film van Michael Whyte uit 1993 gebaseerd op het boek van niemand minder dan Catherine Cookson. Déze film speelt zich af in 1927 tegen de achtergrond van een pogrom in de Sovjetunie. Een joods koppel besluit hun dochter Suzie (Christina Ricci, destijds schitterend als het duivelskind in “The Addams Family”) naar Engeland te sturen, waar ze blijkbaar Depp (als Cesar) en Cate Blanchett (als Lola) tegen het lijf loopt…
Daarna was Depp te zien in “From hell”, een Amerikaanse film uit 2001 van Albert en Allen Hughes naar het stripverhaal van Alan Moore en Eddie Campbell. Johnny Depp speelt hierin inspecteur Fred Abberline die het onderzoek leidt naar de moorden op een aantal prostituées in de Londense wijk Whitechapel in 1888. De (nooit gevatte) moordenaar zal de geschiedenis ingaan als Jack the Ripper. Juist omdàt hij nooit werd gevat, doen allerlei theorieën de ronde over zijn identiteit. De meest aannemelijke lijkt mij die te zijn welke beweert dat het om iemand “uit de betere kringen” ging, die dan ook de hand boven het hoofd werd gehouden, ook al omdat de slachtoffers “maar” hoeren waren…
In “Finding Neverland”, een film uit 2004 van Marc Forster, speelt Johnny Depp de auteur James Matthew Barrie. In de film kan men zien hoe uit zijn liefde voor de ziekelijke Sylvia Llewelyn Davies (gespeeld door Kate Winslet) uiteindelijk zijn bekendste werk zal groeien, namelijk “Peter Pan”. Ik vind het wel vreselijk irritant hoe Depp heel deze film fluistert. Toegegeven, ook Kate Winslet doet dat, maar dat kan aan haar ziekte te wijten geweest zijn.
Maar een jaar eerder, in 2003 dus, is de filmreeks over “The Pirates of the Caribbean” begonnen, waardoor de populariteit van Depp een nooit geziene omvang bereikte, waardoor reacties als hieronder legio werden…

Referentie
Ronny De Schepper, Johnny Depp, tieneridool tegen wil en dank, Steps magazine mei 1995

4 gedachtes over “Johnny Depp wordt vijftig

  1. Hey , ik las je tekst over Johnny Depp waarin je zegt dat hij nep is. Da’s toch helemaal niet waar?! Hij is altijd zichzelf en heel normaal in vergelijking met b.v. Tom Cruise of zo.
    En in Benny & Joon acteert hij juist héél goed, je moet het maar kunnen, Buster Keaton zo goed “plagiëren”.
    Sorry, maar je schrijft over hem alsof het een sukkel is.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s