De bloedstollend mooie Lena Olin wordt morgen ook al zestig jaar…

De Zweedse actrice, die mij reeds in “The unbearable lightness of being” ongemakkelijk in mijn cinemafauteuil heen en weer deed schuiven, staat ervoor bekend dat ze – in tegenstelling tot de meeste van haar collega’s – geen punt maakt van erotische scènes in een film. Integendeel zelfs, ze vindt filmen op zich al erotisch.
En dat bewijst ze dan ook elke keer weer. In “Havana” b.v., de zevende film die regisseur Sydney Pollack en steracteur Robert Redford samen draaiden. Het is een zwoel-romantische prent geworden tegen een politieke achtergrond. In de V.S. is men allergisch voor zo’n combinatie, maar Europeanen zijn hopelijk verstandiger. Erg Zweeds ziet de zwartharige Lena Olin er nu wel niet uit. Maar we mogen ons wel gelukkig prijzen dat zij voor deze rol door Sydney Pollack werd weerhouden en niet alweer Meryl Streep met een of ander accent b.v.
In 1993 speelde Richard Gere de hoofdrol in de film “Mr.Jones”, waarin hij een manisch-depressief iemand speelt die daar door psychiater Lena Olin vanaf wil geraken (ik ook! ik ook!). Hij wordt er uiteraard verliefd op, maar de bijhorende vrijscène werd er uiteindelijk uitgeknipt omdat het “onprofessioneel” is dat een psychiater met z’n (in dit geval: haar) patiënt naar bed gaat. Mike Figgis (“Internal affairs”) regisseert, maar sommige scènes werden overgedaan door Jon Amiel (“Sommersby”).
Lena Olin draaide daarna “Romeo is bleeding” (foto) van Peter Medak met Gary Oldman, Annabella Sciorra, Juliette Lewis en Roy Scheider. Ze is gehuwd met regisseur Lasse Hallström (“My life as a dog”). Het laatste wat ik van haar hoorde was dat ze samen met Willem Dafoe in Italië “La nuit et le moment” draaide, wat zowaar over vrijgevochten seksuele zeden in de achttiende eeuw zou gaan. Jean-Claude Carrière, een heerlijk scenarist, schreef en Anna Maria Tato, een vrouw dus, staat achter de camera. “Dat kan wat worden,” schreef ik toen, toen “toen” “nu” was. Dat moment was echter in 1995 en ik ben de film helemaal uit het oog verloren.
In “Night falls on Manhattan” uit 1997 laat regisseur Sidney Lumet Lena Olin totaal verloren lopen. Het is trouwens zeer opvallend dat Lumet bijna uitsluitend met mannen werkt. Aangezien hij viermaal is gehuwd geweest, is dat blijkbaar niet omdat zijn “geaardheid” zo is, maar omdat hij als regisseur met vrouwen niet goed overweg kan. Trouwens, in the original novel “Tainted Evidence” by Robert Daley which the film is based on, the lead character is female!
In 2000 speelde ze nog eens samen met Juliette Binoche in “Chocolat” en een jaar eerder was ze wellicht voor de laatste keer nog eens naakt te zien in “The ninth gate” van Roman Polanski.
De volgende film met Lena Olin die ik heb gezien was “Hollywood homicide” van Ron Shelton uit 2003. Buiten Olin zelf, deed ik dit om twee redenen: omdat Humo het als een “politiekomedie” betitelde en omdat de hoofdrol in deze actiefilm werd vertolkt door een ouder wordende Harrison Ford. Twee keer fout gegokt natuurlijk! Om met Olin te beginnen: die speelde slechts een kleinere rol en dat was nog niet eens spijtig, want het was op de koop toe een belachelijke rol. Zij maakte deel uit van het onderdeel van het plot dat Humo dus blijkbaar als een “komedie” heeft ervaren. Zelf heb ik niet eenmaal moeten lachen, zelfs niet glimlachen. Of toch, wat dat laatste betreft, zou ik liegen. Als Ford tijdens het vrijen met Olin zegt: “Als ik niet vergeet mijn gingko te nemen, zal ik op tijd weten waar de viagra staat.” Maar voor de rest lag de “body count” toch wel heel erg hoog voor een “komedie” en waren het weer àl “car chases” en “superfluous explosions” dat de klok sloeg!
Zelfs in “Casanova” van Lasse Hallström (2005) was haar rol – in de geest van de hele film – min of meer komisch. Maar daar stond tegenover dat ze toch nog eens hemels mooi “mocht” zijn…
In 2013 daarentegen mocht Lena Olin wél een ernstige rol vertolken in “Night train to Lisbon” van Bille August. Hierin speelt ze de oudere versie van de Estefania van Mélanie Laurent, een verzetsheldin uit de tijd van Salazar, die haar rol in het verzet echter doorkruist zag door een liefdesdilemma tussen twee medestanders (Jack Huston en Marco D’Almeida).
In haar ouw’ dagen krijgt Lena Olin wel last van diva-kuren, zo wist de Vlaamse regisseur Hans Herbots te melden. In de reeks “Riviera” weigerde ze uit haar caravan te komen als ze niet de juiste centuur (in haar ogen uiteraard) voor een bepaalde jurk mocht dragen. Een medewerker moest het ding speciaal in Monaco gaan kopen…

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s