Het is vandaag 65 jaar geleden dat Ivor Novello, één van de grootste Britse vedetten uit de eerste helft van de twintigste eeuw, is overleden.

Met een naam als David Ivor Davies moest hij wel uit Wales afkomstig zijn. Het is dan ook volkomen begrijpelijk dat hij naar een artiestennaam greep en dat werd dan Novello, naar de naam van zijn moeder, eveneens een zangeres. Blijkbaar had Novello een sterke moederbinding, wat wel meer voorkomt bij homoseksuelen. Uiteraard kwam de man er niet voor uit, niet alleen om de begrijpelijke “financiële” redenen, maar ook omdat homoseksualiteit als zodanig strafbaar was in Groot-Brittannië tot in de jaren zestig! In het jaar van zijn dood zou hij weliswaar een muzikale komedie schrijven die “Gay’s the word” heette, maar die ging helemaal niet over wat men zou kunnen denken. Ik vraag me trouwens – op basis van “the company was gay” uit “No milk today” van Herman’s Hermits uit 1966 – nog altijd af vanaf wanneer de term “gay” werd gebruikt voor “homoseksueel”?
“Gay’s the Word” is a backstage comedy that parodies Novello’s own swashbuckling Ruritanian romance plots. The story centres on Gay Daventry, a bankrupt operetta producer who opens a drama school at her country house. This also turns out to be unsuccessful, but it leads to a theatrical comeback for Gay.
Novello’s first successes were also as a songwriter. His first big hit was “Keep the Home Fires Burning”, which was enormously popular during the First World War. After the war, Novello contributed numbers to several successful musical comedies and was eventually commissioned to write the scores of complete shows. He wrote his musicals in the style of operetta.
In the 1920s, he turned to acting, first in British films and then on stage, with considerable success in both. E.g. he played Bingley in an adaptation of Pride and Prejudice. At about this time, Novello had an affair with the writer Siegfried Sassoon; it was short lived, because in the words of Sassoon’s biographer John Stuart Roberts, Novello “was a consummate flirt who collected lovers as he gathered lilacs.”
In 1923, Novello made his American movie debut in D. W. Griffith’s The White Rose, but he soon returned to Britain where he had more successes. He starred in two silent films directed by Alfred Hitchcock, “The Lodger” and “Downhill”, both in 1927. It was followed by “The constant nymph”, directed by Adrian Brunel, but written by Vladimir Nabokov. In “Gosford Park” by Robert Altman (2001) Ivor Novello was played by Jeremy Northam. Novello had a good voice and starred again in the successful “talkie” remake “The Lodger” (1932). Set in November 1932, Countess Constance (Maggie Smith) refers to the remake as a flop, but she is a pain in the ass all over. Especially to Novello, when he’s giving a sort of house concert: “Don’t encourage him or he’ll be going on forever” (*).
His greatest successes however were on stage, appearing in his own lavish West End productions of musicals. The best known of these were “Glamorous Night” (1935), “The Dancing Years” (1939), “Perchance to Dream” (1945) and “King’s Rhapsody” (1949).

(*) When Jeremy Northam’s character plays the piano, it is actually his brother Christopher who is playing. Christopher Northam is a classically trained pianist. And yes, there really was a Charlie Chan in London film made in 1934 and it was indeed a mystery set in an English manor house. While it did feature Alan Mowbray and Ray Milland, it was produced by John Stone, not Morris Weissman (a fictional character).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.