Jacqueline Bisset wordt zeventig…

Zeg dat het niet waar is, hé! De Britse actrice Jacqueline Bisset viert vandaag haar zeventigste verjaardag…

Jacqueline Bisset heeft al twee decennia de gewoonte om in films te spelen waarin ze het doet met jonge gasten en lees nu even mee in de korte inhoud van “Dancing at the Harvest Moon”, een Amerikaanse tv-film van Bobby Roth uit 2002: “Literatuurprofessor Maggie (Jacqueline Bisset uiteraard) ontdekt dat haar man een buitenechtelijke relatie heeft en vlucht naar de plaats waar ze in haar tienerjaren haar eerste liefde tegenkwam: Patrick. Die is ondertussen overleden. Ze begint er een relatie met John (Eric Mabius), de zoon van Patrick…”
De in 1944 in Surrey geboren Jacqueline Fraser Bissett is op en top Brits, maar haar rijke ouders lieten haar Frans leren aan het French Lycée in Londen. Zij is dus eigenlijk slechts een Française in die zin dat de Engelsen zich Françaises voorstellen. Koel aan de oppervlakte, maar warmbloedig binnenin.
Zo debuteerde ze als fotomodel (wat ze ook in het werkelijke leven was) in de erotische komedie “The Knack… and how to get it” van Richard Lester. Daarna kwam de Amerikaanse film “The Mephisto Waltz” van Paul Wendkos, waarin Myles Clarkson (Alan Alda) gehuwd is met Paula (Jacqueline Bisset), maar hij is zeker niet gelukkig, want hij had de ambitie concertpianist te worden, maar moet zich tevreden stellen met recenseren. Bij een interview met de beroemde pianist Duncan Ely (Curd Jürgens) vertrouwt deze hem toe dat hij via satanische rituelen tracht een nieuw lichaam te vinden voor zijn briljante geest, aangezien zijn eigen karkas aan leukemie lijdt. Hij gebruikt hiervoor zijn knappe dochter Roxanne (Barbara Parkins) als medium.
In Frankrijk was ze eerst te zien in “Le Magnifique” tegenover Jean-Paul Belmondo (foto 3). In the DVD commentary, director Philippe de Broca explains that he thought that the character of Christine needed to be fleshed out. Original screenwriter Veber disagreed and eventually director Jean-Paul Rappeneau was called to settle the question. Rappeneau agreed with de Broca and both of them rewrote part of Veber’s script. Veber made strong reservations about the rewrite, and after seeing the finished movie, asked that his name be removed from the credits. Ik kan daar inkomen, zeker wat de rol van Bisset betreft. Haar beste rol speelde Bisset dan ook in “La nuit américaine” van François Truffaut (foto 2) naar het boek van Christopher Frank, die op 22 november 1993 op 51-jarige leeftijd is overleden. Datzelfde jaar (1973) is ze ook nog te zien in “The thief who came to dinner”, een Amerikaanse politiekomedie van Bud Yorkin naar een scenario van Walter Hill met verder nog Ryan O’Neal, Warren Oates, Jill Clayburgh, Charles Cioffi en Ned Beatty.
Daarna speelt ze nog eens een belangrijke rol in “Under the volcano” van John Huston naar het boek van Malcolm Lowry (en met verder Albert Finney en Anthony Andrews), maar nadien glijdt ze af naar mindere producties zoals “When time ran out” van James Goldstone en producer Irwin Allen naar het boek “The day the world ended” van Gordon Thomas. Een rampenfilm in de twee betekenissen van het woord. Typisch voor dergelijke films is ook de verzameling “vedetten” die op een hoop worden gegooid: Paul Newman, William Holden, Red Buttons, Barbara Carrera, Veronica Hamel, Burgess Meredith, Edward Albert en natuurlijk Jacqueline Bisset, die nooit mag ontbreken als er ergens een slechte film te maken valt.
In de Amerikaanse TV-film “Forbidden” van Anthony Page speelt Jacqueline Bisset de rol van gravin Nina von Halder, die in 1939 verliefd wordt op de joodse schrijver Fritz Friedländer (rol van Jürgen Prochnow). Alhoewel haar broer een nazi is, bezorgt zij haar minnaar toch een veilige schuilplaats. Ondanks het feit dat “links” zich al jaren identificeert met Anne Frank, toch heb ik het persoonlijk altijd moeilijk met de typisch joodse aanpak van het nazi-regime. Zij trekken de problematiek nooit open. Het blijft steeds steken bij het “vervolgde godsvolk”. Dat kwam nog eens goed tot uiting in deze film: het lijkt er soms op dat indien de nazi’s zich nu eens hadden beperkt tot het uitroeien van b.v. communisten dat het dan eigenlijk nog zo geen kwaaie kerels waren geweest. In genoemde film is dat b.v. duidelijk in de slotsequens bij de bevrijding (wat in de film tussen aanhalingstekens mag worden geplaatst) door de Russen…
Over Russen gesproken, de Russische balletdanser Alexander Godoenov overleed op 19 mei 1995 op amper 45-jarige leeftijd. De doodsoorzaak werd niet meegedeeld, dus dat zou wel eens aids kunnen zijn (*). Dat zal vooral Jacqueline Bisset interesseren, want zij was tot 1988 één van zijn liefjes. “Choices” is een TV-film, waarin Jacqueline Bisset als de 38-jarige pianiste Marisa Granger ondanks het leeftijdsverschil erg gelukkig is met de 62-jarige Evan Granger (George C.Scott). Ha, eindelijk eens een oudere vent, is men geneigd te zeggen, maar alles verandert wanneer diens 18-jarige dochter Terry (Melissa Gilbert) naar huis komt na een breuk met haar vakantieliefje, van wie ze wel zwanger is…
Ook in “The Maid”, een Frans-Amerikaanse film van Ian Toynton, speelt een kind een belangrijke rol, namelijk Victoria Shalet als Marie, het dochtertje van de Parijse bankbediende Nicole Chantrelle (gespeeld door Jacqueline Bisset). Haar Newyorkse collega Anthony Wayne (Martin Sheen) is verliefd op haar en biedt zich dan ook aan als babysitter (als “maid”).
Voor televisie vertolkt Bisset ook de rol van Anna Karenina in het gelijknamige feuilleton van Simon Langton, waaraan verder ook nog Paul Scofield (haar echtgenoot), Christopher Reeves (haar minnaar graaf Vronsky), Judy Campbell (diens vrouw), Ian Ogilvy (Stiva), Anna Massey (Betsy), Joanna David (Dolly), Judi Bowker (Kitty), Valerie Lush (Anushka) en Neil Amswych (Seroyzha) medewerken.
“Scenes from the class struggle in Beverly Hills” van Paul Bartel uit 1989 heeft de twijfelachtige eer om voor het eerst met wurgseks uit te pakken. Ray Sharkey en Robert Beltran zijn hierin twee huisknechten die hun meesteres Clare (Bisset) trachten te versieren. Deze is pas haar man verloren bij een partijtje wurgseks en samen met de gescheiden Lisabeth (Mary Woronov) opent ze daarmee de mannenjacht. Het geval wordt omschreven als “een erotische komedie”, maar het is noch erotisch, noch komisch.
In “Wild Orchid” speelt Jacqueline Bisset een zekere Claudia die een speler van het Braziliaanse nationale volleybalteam in haar kamer uitnodigt (foto 1). Dat is ongetwijfeld de passage die haar heeft overhaald, zowel in “Class” als in “Rich and Famous” speelt ze immers ook al een liefdesscène met een jong knaapje, in “La maison de jade” draait zelfs de hele film errond: dat kan toch geen toeval meer zijn! (**)
Die volleyballer wil er dan meteen maar een triootje van maken met Carré Otis, maar helaas, plotseling daagt Mickey Rourke vanuit het niets op en die smakt het gezicht van onze kampioen tegen de muur. “Lap, daar gaat mijn deelname aan de Olympische Spelen,” zie je de jongen denken en zowel Jacqueline Bisset als de kijkers missen wat misschien wel de interessantste scène van de film had kunnen worden. Wat er in de plaats dan wèl gebeurt, dat moet je zelf maar uitzoeken, maar kom bij mij niet zeuren als je “Wild orchid” maar niks vindt!
Jacqueline Bisset speelt in 1993 in “Crimebroker” van Ian Barry een magistrate die als bijverdienste plannen voor bankovervallen aan de onderwereld (Gary Day, John Bach, Gary Sweet) verkoopt. De Japanse criminoloog Jin Okazaki (Masaya Kato) moet trachten haar te ontmaskeren.
Rond diezelfde tijd is ze ook te zien in “Hoffman’s Hunger”, geschreven en geregisseerd door Leon de Winter met Elliott Gould als Felix Hoffman, een ambassadeur in het Praag van 1989. Zonder dat hij het beseft wordt hij door de CIA ingeschakeld in een plan om een waardevolle Tsjechische spionne te doen overlopen naar het westen (rol van Bisset?). Zijn medewerker Johan Sonnema wordt gespeeld door Thom Hoffman (***) en verder zijn in deze film ook nog Marie Trintignant, Huub Stapel, Johan Leysen, Gerard Thoolen en Jules Croiset te zien. Als jood was Elliot Gould trouwens erg geïnteresseerd in de zelfgeorganiseerde kidnapping van deze laatste.
Daarna was Bisset samen met Sandrine Bonnaire en Isabelle Huppert te zien in de film “La cérémonie” van Claude Chabrol, vaag gebaseerd op een roman van Ruth Rendell.
In 1999 is ze een beetje een vreemde eend in de bijt in een Amerikaanse televisieversie van “Joan of Arc”. Uiteraard speelt ze niet de rol van Joan zelf (dat is weggelegd voor Leelee Sobieski), maar toch…
In 2000 komt ze echter terug met nog eens een rol die typisch voor haar was. In “Sex & Mrs.X” van Arthur Allan Seidelman speelt Linda Hamilton een New Yorkse journaliste die naar Parijs wordt gestuurd om daar een reportage te maken over Simone, de directrice van een escortebureau. Een rol die Bisset uiteraard op het lijf geschreven is. Zeker als men weet dat de plot er voornamelijk in bestaat dat ze de journaliste kan overhalen om zelf als escortegirl aan de slag te gaan om zo “van binnenuit” haar reportage te schrijven…

(*) Volgens Wikipedia was het hepatitis ten gevolge van alcoholisme. Oef!
(**) In “La maison de jade” van Nadine Trintignant is Jacqueline Bisset een schrijfster en journaliste “van middelbare leeftijd”, die (uiteraard weer) een jonge knaap (Vincent Perez) “binnendoet”.
(***) Na de persvoorstelling van “Het gezin van Paemel” stond hij toevallig naast mij aan de bar. Ik had nog nooit van hem gehoord en aangezien hij er zo jong uitzag, dacht ik hem een riem onder het hart te steken (en niet andersom) door hem even op de rug te kloppen en hem met een brede glimlach “goed gespeeld, jong” te lanceren. Je had zijn gezicht moeten zien! Hij was zo verbouwereerd dat hij zelfs niet boos was.

Referenties
Ronny De Schepper, Wild Orchid: bloemen met een zweetgeurtje, Steps magazine september 1990
Ronny De Schepper, Jacqueline Bisset doet het weer eens met een jonge gast, Dagelijks iets degelijks 13 september 2013

2 gedachtes over “Jacqueline Bisset wordt zeventig…

    1. Wie heet er hier eigenlijk Barbara Lemon? :-)
      Dit gezegd zijnde, als ik zuur klink kan ik daar natuurlijk niks op zeggen, buiten het feit dat ik het niet ben. Toch niet wat Jacqueline Bisset (of eender welke andere dame, ook jij mevrouw Lemon) aangaat. Ieder vogeltje zingt zoals-ie gebekt is.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s