Op vrijdag 5 september 1986 kon u voor de prijs van één ticket naar zoveel films als u maar wil. Maar daar moet je eigenlijk toch wel een beetje gek voor zijn, vinden wij. Maar wie zijn wij ? Daarom vroegen wij het liever aan Ronnie Pede van « Film en Televisie », het blad van de Katholieke Filmliga dat overigens in een nieuw kleedje is gestoken. Twee vliegen in één klap dachten we, maar het werden er een hele nest, want Ronnie kaartte ons nog tal van andere interessante onderwerpen aan. Zo zijn Ronnies nu eenmaal…

Ronnie Pede : Of je daar gek moet voor zijn ? Dan zullen er toch wel véél gekken zijn, denk ik. Ikzelf heb het al meegemaakt dat ik acht films op één dag zag, in Cannes b.v. Dat is nu eenmaal een gewoonte. De frustratie om iets te missen kan veel groter zijn. Dat kan natuurlijk niet twaalf dagen tereke, maar dan blaas je maar eens uit door er maar twee of drie te zien.
— Pet af. Voor mij zijn twee films na elkaar al te veel. Maar goed, die dag is bedoeld om de echte bioscoop opnieuw aantrekkelijker te maken dan de huisbioscoop, met name dus de televisie. Is dat nog altijd zo ? Houdt de televisie nog steeds potentiële cinemagangers thuis ?
R.P. :
Niet echt, nee, daarvoor bestaat televisie al te lang. Maar wel de video natuurlijk. Eigenlijk zit het echter zo in elkaar : die dag is georganiseerd door het bedrijf zelf, door de Kamer der Belgische Kinematografie zoals dat zo mooi heet. En die bestaat hoofdzakelijk uit zaaluitbaters in het Brusselse en daar situeert het probleem zich vooral. De cinema marcheert niet in Brussel. En daarvoor heeft men reeds vanalles gedaan, denk maar aan « de maandagen van de cinema ». Dat brengt echter allemaal niet veel op. Grote films die in Brussel in vijf zalen lopen b.v. doen het vaak nog beter in Gent of in Antwerpen waar ze slechts op één kopie uitkomen. Dat heeft te maken met de infrastructuur in Brussel, men heeft er konijnenkoten van gemaakt. En vandaar dus deze nieuwe actie, die echter, zoals het hoort, niet tot Brussel beperkt is gebleven.
— Jullie heten « Film én Televisie ». Neem daar nu ook dus nog video bij, hoe ligt dan die verdeling in het blad ?
R.P. :
Daar kan ik moeilijk op antwoorden, aangezien dat verschilt per nummer. In het jongste nummer wordt b.v. bijzondere aandacht aan video geschonken. Bovendien varieert ook het aantal bladzijden, afhankelijk van het aanbod. We hebben telkens tenminste 50 blz., maar nu zijn dat er b.v. 80. En wat televisie betreft : F & T dateert van 1956, dat is dus twee jaar na het NIR en van in den beginne hebben we dan ook aandacht gehad voor wat nu TV-films heet, maar wat vroeger eigenlijk gewoon verfilmd theater was.
— Evenzo van oudsher wordt F & T uitgegeven door de Katholieke Filmliga (KFL). Dat is ook die vereniging die via de filmkeuring de jeugd in Vlaanderen voor Moreel Verval wil behoeden ?
R.P. :
Dat is ook allemaal geëvolueerd. Nu heet dat trouwens niet meer filmkeuring maar filminformatiedienst. Die oude begrippen blijken evenwel soms een moeilijke dood te sterven (tegen wie zegt ge’t !). En ik vind dat die filminformatiedienst wel zeer waardevol kan zijn als die goed functioneert. Die gradatie van kinderen, tieners, rijpere jeugd en volwassenen b.v. vind ik goed, alleen de vijfde gradatie, « negatief », is altijd een betwistbaar punt geweest, ook in de vereniging zelf. Maar die bevoogding is nodig volgens mij, aangezien de meeste films nu toch voor alle leeftijden worden vrijgegeven. En dan heb ik het niet zozeer over seks, maar wel over het geweld.
— Ja maar, zijn jullie het dan niet die deze kwotering afleveren ?
R.P. :
Neenee, dat gebeurt van staatswege. Dat is nog altijd gebaseerd op een wetgeving van 1931 of zoiets, waarbij alle films eigenlijk « kinderen niet toegelaten » zijn. Wie toch kinderen naar zijn film wil krijgen, moet die film voorleggen aan de commissie. En eventueel vraagt men daar dan dat er bepaalde scènes zouden uit verwijderd worden. En op die manier mag « Rambo » voor kinderen worden vertoond…
En zo ook komt het dat de communisten nu hun heil moeten zoeken bij de katholieken ! Daarom meteen maar een paar gunstkoopjes signaleren. « Film en Televisie » kost in de kiosk of de boekenwinkel 90 fr, maar met onze complimenten mag je een proefnummer aanvragen op onderstaand adres. Verder kost een abonnement voor tien nummers (steeds vertrekkende van januari) 800 fr. Wie echter vanaf oktober abonneert, die betaalt weliswaar het nieuwe tarief voor ’87 (850 fr) maar krijgt de nummers van oktober, november en december gratis toegestuurd. In beide gevallen stort je het vereiste bedrag op PRK 000-0759158-36 van Film en Televisie, Dwarsstraat 9, 1030 Brussel.

Referentie
Jan Draad, Ronnie Pede aan het lijntje, De Rode Vaan nr.34 van 1986

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s