Carole Laure wordt 65…

Volgens Alcide wordt de Canadese actrice en zangeres Carole Laure vandaag 65 jaar. Volgens Wikipedia zal dat echter pas binnen drie jaar het geval zijn (*). Zouden we Alcide als Canadees hier niet de voorkeur geven? En anders zal ik het item binnen drie jaar nog eens hernemen: alle aanleidingen zijn goed om een fotootje van Carole Laure af te drukken.

Ik ben in de Canadese film vooral geïnteresseerd geraakt door het niet onaantrekkelijke figuur van Carol Laure. Née à Shawinigan sous le nom de Carole Champagne, elle poursuit des études dans une École normale pour devenir institutrice. Mais elle abandonne ce métier pour devenir comédienne et actrice. Elle s’avère un très bonne actrice dans le film de Gilles Carle “La mort d’un bucheron” (1973). In 1976 gevolgd door “La tête de Normande Saint-Onge”, eveneens van Gilles Carle. Hierin speelt ze de titelrol, d.w.z. een meisje die het eigenaardige gedrag van haar moeder, een ex-stripteasedanseres, normaal vindt. Ze protesteert dan ook tegen het gek verklaren van haar moeder door zich aan het hoofd te zetten van een opmerkelijke familie. Elle jouera aussi dans “Maria Chapdelaine” et dans “Fantastica”, autres films de Gilles Carle avant de tenter sa chance en France.
In 1977 draait Laure in Frankrijk “La menace” van Alain Corneau, waarin ze samen met haar minnaar Yves Montand van moord wordt beschuldigd op de echtgenote van deze laatste, terwijl het in feite een zelfmoord was. Indien ik me niet vergis, is dit de film waarin Montand uiteindelijk een dood veinst door aanslagen die op truckers worden gepleegd, maar door truckers juist als de dader wordt aanzien en écht gedood.
Datzelfde jaar speelt Carol Laure ook nog een opgemerkte rol in “Préparez vos mouchoirs” van Bertrand Blier qui obtient un Oscar du meilleur film étranger. Laure is hierin immers, ongeveer zoals het meisje in “Cours privé”, een koele schoonheid die niet “gelukkig” kan zijn (herinner u dat ook Miou-Miou in “Les valseuses” oorspronkelijk geen orgasme kon krijgen), althans niet bij haar echtgenoot Gérard Depardieu, die haar dan maar uitleent aan een onbekende die hij in een café ontmoet (Patrick Dewaere), maar ook deze blijkt niet de Ware te zijn. Net zoals Miou-Miou in “Les valseuses” uiteindelijk “ontbolstert” bij een wat zwakzinnige jongeman, zo vindt Carol Laure het geluk bij een vroegrijp knaapje (Riton).
In 1974 speelt Carole (heel terecht overigens) Miss Monde 1984 in “Sweet movie” van Dusan Makavejev en in 1981 speelt ze de vrouwelijke hoofdrol (hoofdrol? zeg maar de enige vrouwelijke rol) in de voetbalfilm “Escape to victory”, maar dan zitten we natuurlijk al lang niet meer in Canada natuurlijk. Dat is ook niet het geval met “Heartbreakers” van Bobby Roth uit 1984, want dat is eveneens een Amerikaanse film. Hierin speelt Peter Coyote de talentvolle maar commercieel geflopte kunstschilder Arthur Blue, die daardoor in de steek wordt gelaten door zijn vrouw Liliane (Carole Laure), maar die troost vindt onder de hakken van meesteres Candy (Carol Wayne). Dit kan hij zich enkel permitteren dankzij zijn kapitaalkrachtige vriend Eli (Nick Mancuso).
Carole Laure is in 1993 zowaar de dochter van Claudia Cardinale (toch ook nog steeds niet te versmaden) in “Elles ne pensent qu’à ça”, een titel die typisch is voor Wolinski en die is inderdaad verantwoordelijk voor het scenario. De regie is in handen van Charlotte Dubreuil, die twaalf jaar uit de beweging is geweest. Dans les années 1990 et 2000, elle passe derrière la caméra et devient réalisatrice, scénariste et productrice.
Naast haar filmcarrière heeft Carole ook nog een zangcarrière, maar daarvoor moeten we merkwaardig genoeg bij de Amerikaanse Wikipedia zijn. Daar leren we that throughout most of her career, Carole Laure primarily collaborated with Anglophone singer, songwriter, producer and director Lewis Furey, whom she met in 1977 in the film of Gilles Carle, “L’Ange et la femme”, and who later became her husband.
She debuted as a singer on the album Alibis in 1978. In 1989, she devoted an acoustic-oriented bilingual album, Western Shadows, to country and western standards. The album featured cover versions of Tammy Wynette’s “Stand By Your Man”, Phil Spector’s “To Know Him is to Love Him”, Rosanne Cash’s “Seven Year Ache” and Leonard Cohen’s “Coming Back to You”. The video for “Danse avant de tomber” (a cover of Boris Bergman’s French adaptation of Doc Pomus’ “Save the Last Dance For Me”) featured dancer Louise Lecavalier of the internationally famous Québéc contemporary dance troupe La La La Human Steps.
For her 1991 album She Says Move On, she recorded a cover version of Jimi Hendrix’s “Purple Haze”. She switched from acoustic to electronic music on her 1997 French-language album Sentiments Naturels. The album featured club-oriented genres such as techno, house and trip-hop, and collaborators included Dimitri from Paris, Mirwais, Shazz, DJ Cam, and Todd Terry. Laure was also named in the songwriting credits.

Ronny De Schepper

(*) Ik bedoelde hiermee dan de Amerikaanse Wikipedia waar ik de bijdrage over haar zangcarrière heb gehaald, want de “officiële” Wikipedia Historical Data pagina houdt het eveneens op 1948.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.