“Veel leven om niets”: omme moa leut ein

De komedies van Shakespeare, als je’t mij vraagt is daar al meer om te doen geweest dan om z’n tragedies of historische stukken. En terecht want, al hanteert Old Will telkens zowel woord- als situatiehumor, beide vormen zijn heden ten dage zo geëvolueerd dat de oude meester toch niet echt meer kan worden gesmaakt. Tegen de tijd dat hij één Elisabethaans woordenspel heeft ontwikkeld, heeft Freek De Jonge er reeds tien opzitten en situaties met vermommingen en afluisteren vind je ten hoogste nog in films van het allooi van « De schachten in Tirol ». Daarom heeft regisseur Jean-Pierre De Decker er goed aan gedaan de actie over te plaatsen naar een Zuid-Amerikaans land rond de eeuwwisseling om tegen de achtergrond van een operetterevolutie deze operetteklucht over al of niet vermeende maagdelijkheid en de onvermijdelijke « battle of the sexes » te laten plaatsvinden. Kan men immers eventueel vraagtekens plaatsen bij « schaamteloze » parodieën op « Hamlet » of « Romeo and Juliet », dan komen Shakespeares komedies enkel nog echt tot leven indien ze overdreven in de verf worden gezet.

Vandaar dat wij (én het publiek dat — ook in andere gevallen — toch maar op een stuk afkomt met de verwachting « omme moa leut ein ») bijzonder geamuseerd waren bij sprankelende stukjes als de tuin- en kerkscène (met speciale vermeldingen voor decorontwerper Andrei Ivaneanu en componist Herman Struelens) en ook bij de balscène, al weten wij niet zeker of de regisseur de overeenkomst met het gelijksoortige onderdeel in « The Muppet Show » ook bedoelde. Het is trouwens telkens een op het scherp van een mes lopen natuurlijk. Zo vonden wij de opening van het tweede deel overdreven. En zo zullen er ook wel collega’s zijn die zich storen aan de grapjes van dramaturg Frans Redant als « de frisheid van limoenen » en « vakmanschap is meesterschap » om nog van « een beetje courage » te zwijgen. Zelf konden we dat dan weer wél pruimen omdat Shakespeare zelf dergelijke platitudes ook niet uit de weg ging (b.v. over het « trekken » van een « zwaard »). En bovendien was Shake ook niet bang om zichzelf te parodiëren. Wie denkt er bij de schijndood van de « maagdelijke » Hero (Chris Thijs) op aanraden van padre Francesco (Jappe Claes) immers niet aan de ontknoping van het Romeo en Julia-drama ? Op de eerste plaats was hij immers een man van het theater, de literaire vorm die het dichtst bij de « consument » staat, en in die hoedanigheid was hij dan ook gevoelig voor de respons van het publiek. Of zoals hij het zelf zegt in dit stuk : « Gelukkig zij die openstaan voor kritiek en er beter van worden ». Het NTG is er in al die jaren blijkbaar inderdaad « beter van geworden ».

Referentie
Ronny De Schepper, “Veel leven om niets”: omme moa leut ein, De Rode Vaan nr.24 van 1983

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.