Kindertheater dat niet kinderachtig is

Mijn vermoeden werd bevestigd dat vier nieuwe stukken door één en hetzelfde gezelschap dat dan op de koop toe ook nog voor de organisatie en de accommodatie van zo’n vijf andere theaters moet instaan, te hoog gemikt was. Wim De Wulf is daarvan het slachtoffer geworden. De première van zijn solostuk « Min dertig in de schaduw » diende naar een latere datum te worden verschoven. En misschien is men ook bij « Coco is dada » van Daan Hugaert iets te vlug van stapel gelopen.

Hugaert mikte immers op het jongste publiek en hij zou toch moeten weten dat dit het moeilijkste is, omdat dit het minst vertrouwd is met een aantal theaterconventies. Dat gaf b.v. problemen toen Hugaert speelde dat hij « alleen » was, maar de kinderen waren maar al te bereid om hem hun hulp aan te bieden : zij wàren er toch, of zag die rare meneer dat dan niet ?
Op de koop toe moest Hugaert het rooien met de jonge Gertie Aerts als regisseur, een debutante, stagiaire zelfs nog, in het vak. Anderzijds kon hij wél rekenen op een vindingrijk decor van William Phlips (in onze reeks : als’t goed is, zeggen we’t ook !).
We zullen niet beweren dat wat voorafgaat « detailkritiek » is, maar alleszins woog hij bij ons niet door : de waardemeter sloeg wel degelijk naar positief over. Ten eerste wegens de originele aanpak van een aantal voor jonge kinderen toch wel prangende problemen als dood, eenzaamheid, onbeantwoorde liefde (als volwassenen het daar nog zo moeilijk mee hebben, wat wil je dan van een kind ?) en ten tweede wegens precies de bereidheid van het jonge publiek om in deze problematiek mee te marcheren. Dat is zeker een verdienste (in the long run dan) van kindertheater á la Stekelbees waar men hiervoor reeds jaren aan de weg timmert.
Maar nóg sterker was « Wesp in oor » van Herwig De Weerdt. Gedurfd, jawel, dit bijna onbewogen, vanuit een zetel verhalen vertellen. Verhalen die, erg modernistisch, op de koop toe door elkaar gehaald worden en op de meest onverwachte momenten in elkaar overgaan. Bij de aanvang werkt het een beetje troeblerend, maar al vlug heeft De Weerdt zijn toehoorders in zijn greep, jong én oud. Toch ongelooflijk welk een vuur deze jongeman uitstraalt. Het lijkt wel alsof hij in zijn anorak tegen de zwarte achtergrond oplicht. Of zouden het dan tóch die kaarsen geweest zijn ? Wij voelden ons alleszins niet opgelicht.
En toch, misschien nóg mooier (’t kan niet op deze week) was « Carte postale », de nieuwste productie van het collectief Stekelbees. Uit een onafzienbare rommel op de scène groeit uiteindelijk een constructie die aan de hele warboel plotseling een zin geeft. Ach, kon ons leven ook maar zo zijn ! De grootste verdienste bij dit striptheater gaat dan uiteraard ook naar de regisseur die nauwgezet alle touwtjes in handen houdt : Myriam Thijs, u wel bekend van de PVBA Elektron. Vrij onverwacht, moeten wij zeggen, maar zeker niet onverdiend, dit eerste succes.

Referentie
Ronny De Schepper, Kindertheater dat niet kinderachtig is, De Rode Vaan nr.50 van 1985

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.