Het is vandaag precies 65 jaar geleden dat de Frans-Italiaanse zanger en acteur Yves Montand in Saint-Paul de Vence huwde met collega-actrice Simone Signoret.

Ivo Livi, zoals Yves Montand (°13/10/1921) eigenlijk heet, stamt uit een Italiaans-Joods boerengezin uit de streek van Milaan, dat naar Marseille vluchtte onder het fascistische regime van Mussolini en de zijnen. Zijn vader was immers lid van de communistische partij. Montand zelf zou dat later ook worden, tot 1968, de inval in Tsjechoslovakije (hij zou dan ook afrekenen met de partij in “L’aveu” van Costa-Gavras, een film die precies daarover handelt).
Ivo/Yves liep amper tot elf jaar school en verdiende nadien zijn eigen kost door te zingen en dansen op straten en pleinen. De naam “Montand” zou trouwens afkomstig zijn van het feit dat zijn moeder hem placht te roepen met “Ivo, monta!”
Toen hij op oudere leeftijd ook alle zalen in de omgeving van Marseille plat speelde, waagde hij in 1944 de sprong naar Parijs. Tijdens een optreden in de Moulin Rouge maakte hij kennis met Edith Piaf, die toen op het hoogtepunt van haar roem was.Montand & Piaf Ze werden minnaars en Piaf schoof hem naar voren als haar protégé.
Zo belandde hij in de film “Etoile sans lumière” (Marcel Blistène, 1946), waarin hij een provinciale jongen speelde die door Piaf in de steek wordt gelaten. Nog in datzelfde jaar kreeg hij van Marcel Carné een rol aangeboden in “Les portes de la nuit”, waarvoor de dichter Jacques Prévert het scenario en een paar liedjes schreef (o.a. het nadien wereldberoemde “Les feuilles mortes”).
Zijn filmprestaties werden door de kritiek niet bijster positief onthaald en daarom werkte hij vooral aan zijn zangcarrière. Desondanks speelde hij af en toe nog eens in een film en zo kon hij in 1953 in “Le salaire de la peur” uiteindelijk toch de kritiek overtuigen.
Montand & SignoretOndertussen is hij gedumpt door Piaf, maar in Simone Signoret, op dat moment de diva van het witte doek, vindt hij een waardige vervangster. Meer zelfs ze huwen op 22 december 1951 (het huwelijk zou, ondanks alles, stand houden tot Signoret op 30 september 1985 aan kanker overleed) en ze acteren samen op de planken o.a. in “The Crucible” van Arthur Miller. Een jaar later (1957) wordt dit stuk ook verfilmd door Raymond Rouleau als “Les sorcières de Salem”.
Op dat moment stond er een film met Marilyn Monroe op het getouw, maar men kon maar niet besluiten wie haar tegenspeler moest worden. Arthur Miller herinnert zich de vertolking van Montand in zijn toneelstuk en zo wordt Yves Montand de minnaar van Marilyn Monroe in “Let’s make love”. Op en nààst het witte doek. “Marilyn bezat een vreemd soort onschuld,” aldus Montand. “Hoe minder indruk ze probeerde te maken, hoe verleidelijker ze was. Als Simone me de bons had gegeven, zou ik waarschijnlijk met Marilyn een nieuw leven zijn begonnen, maar het kwam nooit in me op met Simone te breken. Ze spande zich enorm in om ons huwelijk te redden. Ze was echt een prachtig iemand. Dat ben ik niet geweest.”
Opnieuw moest hij echter spitsroeden lopen, deze keer bij de Amerikaanse critici. Toch zou hij nog andere films draaien in Hollywood, zoals bijvoorbeeld “My geisha”, naast Shirley MacLaine. In Frankrijk werd hij echter wél gewaardeerd als acteur, vooral sinds “Compartiment tueurs” van Costa-Gavras uit 1964.
Nu was het dus precies omgekeerd: Montand concentreerde zich uitsluitend op zijn acteren en van zingen was er geen sprake meer. Tot zijn kleinzoon Benjamin (eigenlijk het zoontje van Cathérine Allégret, de dochter van Simone Signoret en filmregisseur Yves Allégret) hem in 1980 vraagt om nog eens een liedje voor hem te zingen. Zijn comeback in de Parijse Olympia werd de mediagebeurtenis van het jaar in Frankrijk.
Een jaar later speelt hij in “Tout feu, tout flamme” van Jean-Paul Rappeneau een totaal onverantwoorde vader die zijn gezin in de steek laat om zich in allerlei financiële avonturen te storten. Als zijn oudste dochter (gespeeld door Isabelle Adjani) het desondanks tot persoonlijke medewerker van de eerste minister brengt, vindt hij toch dat dit zijn verdienste is. Een beetje zoals in “A boy named Sue” van Johnny Cash dan. Het feit dat deze film niet “werkt”, is precies te wijten aan het feit dat deze op zich tragische toestanden op een komische manier worden behandeld, maar buiten een occasionele lach (Laura Hutton, de vriendin van Montand in de film, die op een bepaald moment aan een regiment bouwvakkers vraagt om de kletsnatte Adjani te helpen uitkleden) valt er natuurlijk met dergelijke problematiek niet te lachen!
In zijn ouw’ dagen draaide Montand helemaal door. Niet alleen maakte hij politiek gezien een bocht van 180 graden en werd hij een aanhanger van het extreem-rechtse Front National, ook in zijn privé-leven ging hij op zoek naar een groen blaadje (de veertig jaar jongere Carole Amiel) om daarbij zowaar nog een kind te verwekken. Valentin (°31/12/1988) was nog maar een peuter toen zijn vader op 9 november 1991 stierf aan een hartaanval.
Nog tijdens zijn leven was Montand ook gedagvaard door een vrouw die hem als de vader van haar dochter aanwees. Aangezien hij bij leven en welzijn weigerde een DNA-staal af te staan, werd hij na zijn dood op last van het gerecht ontgraven om alsnog een DNA-test te ondergaan. Het resultaat was echter negatief!

Ronny De Schepper

(Zeer) selectieve bibliografie

Hervé Hamon & Patrick Rotman, Tu vois, je n’ai pas oublié.
De terugkeer van Yves Montand, De Rode Vaan nr.22 van 1982.

93 de jonge yves montand

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s