In Gent waren in de sixties vooral de volgende groepen actief: The Ropes (met Roel Van Bambost en Philippe Venneman), The Bluesworkshop van Roland, Clee’s Five (met Jean Blaute en Clee Van Herzele) en natuurlijk The New Inspirations (met Danny Sinclair, Daniel Provo en Gilbert Remue). Maar daarnaast waren er b.v. ook The Blue Devils uit Wachtebeke met aan de drums Marc Van Herzele (later bij Kandahar).

Van Herzele: “Reeds van in 1967 speel ik samen met onze bassist Jean-Pierre Claeys. Eerst was dit in de Set 67, later vanaf februari ’68 bij The Blue Devils uit Wachtebeke. Deze groep bestond al sinds 1963 en speelde een repertoire dat ging van The Beegees, over The Hollies en The Beach Boys tot Them. Het was dus vooral ge­baseerd op close-harmony­zang. De lead-zanger en gita­rist was de Nederlander Dick Hovestadt en verder zat er ook nog Urbain Van Bambost, neef van Roel, in die trompet en or­gel speelde en Luc Buysse op klarinet en sax. We hebben toen o.a. in Sas van Gent de zgn. jongerenmissen verzorgd, die ook op plaat staan en via televisie zijn uitgezonden. Een single (Until that time/Show me baby) stond zes weken in de BRT top 30 en klom tot de 4de plaats. In augustus 1969 werden we dan omgedoopt tot de New Blue Devils, toen Dick Hovestadt in Nederland zijn legerdienst moest vervullen. We werden versterkt met twee mensen van The New Inspirations: gitarist Guy Bosschem en trompettist-cellist Arnold Dauwe. Op het einde van 1970 werd deze groep echter ontbonden wegens interne moeilijkheden. Guy Bosschem stichtte de Guy Bosschem Band, Arnold Dauwe werd cellist in het Nationaal Orkest van België. Luc Buysse en Urbain Van Bambost stopten en Jean-Pierre en ik vormden samen met Jef De Visscher en Karel Bogard Kandahar.”
Daarvoor hadden ze echter reeds een debuut gemaakt in een rock-musical (voor de gelegenheid onder de benaming After Shave), genaamd “Pil” (Arca, 1970). Toen later Kandahar dit ook in Arena zou gaan doen, verlieten Jean-Pierre en Jef de groep (Marc was er op dat moment reeds niet meer bij) omdat ze dit niet zagen zitten, enerzijds wegens de stress die dit met zich meebracht omwille van hun andere beroepsbezigheden, anderzijds ook om muzikale redenen: de musicals die Kandahar moest uitvoeren (Preservation, Medicine Show, Shitler) lagen helemaal niet in de lijn van de muziek die kenmerkend geworden was voor de groep en waarmee men kan kennis maken op de twee uitstekende elpees “Long live the sliced ham” en “In the court of Catherine Squeezer”. Bogard trok Walter Stes, Tony Boast en Stewart Smith aan als vervangers en week steeds verder af van de oorspronkelijke Kandahar-muziek, zodanig zelfs dat de Arena-directie zich verplicht zag Karel Bogard de deur te wijzen en opnieuw een beroep te doen op Jef De Visscher (die meteen ook Marc en Jean-Pierre terug meebracht). Jef dacht een oplossing te hebben gevonden voor zijn probleem (hij zou soms op het toneel vervangen worden door een andere gitarist) en stelde
ook bepaalde eisen…
De Visscher: Financieel kwam ons dit allen uiteraard ten zeer­ste ten goede, maar op de lange duur ging het toch wel lijken op bals spelen. En on­danks de garanties van mijn­heer Veys moesten we toch veel toegevingen doen op muzikaal vlak. Van plugging en opnames maken in de studio van Arena, zoals ons beloofd was, kwam anderzijds niks in huis.
Karel Bogard had ondertussen met Stes en Boast en Raf Lenssens een nieuwe groep gesticht (Highway), die nogal heavy speelde en o.m. ook Tjens-Couter begeleidde. Bo­gard werd dan echter zwaar ziek en moest rusten (jaja, een hard bestaan: ook Koen De Bruyne en Jean Blaute hebben een hartinfarct gehad en vooral voor de eerste heeft dit zeer spijtige gevolgen gehad). De drie ove­rige gingen toen met Tars Lootens (ex-Zjef Vanuytsel) scheep en noemden zich Hatch. En zie, nu Karel weg is, wordt de groep opnieuw goed bevonden om huisorkest van Arena te zijn.

2 gedachtes over “Marc Van Herzele

  1. per toeval op uw site beland (heb helemaal niets te maken met muziek – ben dermatoloog) maar heb die single van de New blue Devils nog steeds (ben 58) en het valt mij al enkele jaren op dat Paul Severs ” Zeg eens meisje” eigenaardig genoeg qua melodie zéér sterk gelijkt op “Show me baby”. Toeval?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.