Ralph Samantha

38 samantha brothersHoe zou het nog zijn met Ralph Samantha? Destijds heb ik kort na elkaar (ik schat tussen 1987 en 1990) nog drie artikel(tje)s aan hem gewijd, maar zelfs het laatste is nu dus toch al bijna 25 jaar geleden…

Eén van de grootste revelaties van de zomerfestivals hier te lande zijn zeker en vast The Samantha Brothers. Ze stammen weliswaar reeds uit de voorbije winter, maar het heeft een tijdje geduurd vooraleer ze de pers hebben kunnen overtuigen hen au sérieux te nemen. Dat komt omdat hun publiciteit gewild nonsensikaal wordt gevoerd, zodat je er nauwelijks een touw kan aan vastknopen. Zo zijn het uiteraard geen broers, maar aangezien hun echte namen niet worden prijsgegeven heb je het raden naar hun muzikale background. Komt daarbij nog dat de nadruk wel sterk op het retro-aspect ligt, zodat je je eigenlijk aan muziek voor ouwe sokken verwacht.
Bij de uiteindelijke confrontatie blijkt echter niets minder waar te zijn: dit is een cover-groep, jazeker, maar heel bewust wordt het voor de hand liggende materiaal uit de weg gegaan. In een eerste deel b.v. komt het fifties-imago (de zanger ziet eruit als Buddy Holly, de pianist als Roy Orbison, de bassist als een jonge Elvis en de drummer als Louis Baret) wel degelijk aan bod, maar men speelt vooral rockabilly. Dit is al een boeiende ontdekking op zich, maar daar blijft het niet bij. Men maakt immers ook al de sprong naar de late jaren zestig met een soort van swamp-rock, die meteen reeds de Tex-Mex van het tweede gedeelte aankondigt, waarbij de vier kernleden het gezelschap krijgen van hun twee charmante « zusjes ». Een paar doo-wop nummers vormen dan weer de schakel naar een geweldige climax in het derde deel, waarbij ook een blazerssektie op de proppen komt en de Memphis Soul de pan uitswingt.
Kortom, alhoewel The Samantha Brothers zich inschakelen in de fuifgroepen-rage die door de LSP-band is gelanceerd, zijn ze er tegelijk ook een beetje de tegenvoeters van. De muzikanten mogen dan nog amateurs zijn (wat als bijkomend voordeel heeft dat de uitkoopsom slechts 25.000 fr bedraagt!), hun show staat professioneel op poten. Wie nog een late gok wil wagen (en dat geldt dan zowel voor de bezieler van een jeugdclub als voor het opluisteren van een avondmarkt), die kan terecht op volgend adres: Western Productions, Tentoonstellingslaan 87, 9000 Gent. Op het telefoonnummer 091/25.28.08 kun je tevens vernemen of de Samantha-familie niet ergens in jouw buurt komt pleisteren. Indien dat zo is, mis ze dan niet! Je hoeft er zelfs je goede humeur niet voor uit de kast te halen, dat vind je wel ter plekke terug!
WAT IS ER EIGENLIJK VERKEERD AAN EEN GOED BALORKEST?
Een zwaluw maakt de lente niet, laat staan dat de paar festivals die hier en daar te lande reeds hebben plaatsgehad onder de noemer « zomerfestivals » zouden vallen. Toch kondigen zij deze welhaast « traditionele » happenings enigszins aan.
Zal de grote media-aandacht deze zomer vooral naar een aantal mega-manifestaties gaan, waarvan er zich enkele zelfs buiten onze landsgrenzen (in Feyenoord-Rotterdam met name) zullen afspelen (denken we maar aan Bruce Springsteen, George Michael, Michael Jackson en Prince), dan zullen gewoontegetrouw op de meer « volkse » feesten weer een aantal vaste namen opduiken (laten we in deze tweedeling Torhout-Werchter niet vergeten, dat weliswaar grote namen brengt — dit jaar springen vooral de namen van Sting en Los Lobos in het oog — maar dat toch ook iets van een reusachtige Vlaamse kermis heeft).
NIEUWE SAMANTHA’S
Ongetwijfeld zullen tot die vaste kern ook The Samantha Brothers behoren, die vorig jaar zowat de revelatie van het seizoen konden worden genoemd. Voor deze zomer hebben deze brothers die uiteraard geen brothers zijn, onlangs hun nieuwe programma aan de pers voorgesteld. Aangezien wij door de erg laattijdige start van het concert (het was al gepland om 22 u en op de koop toe begon men met zo maar eventjes een uur vertraging) geen globaal beeld hebben kunnen vormen van de toch wel tamelijk ingrijpend gewijzigde aanpak van de groep, hielden wij oorspronkelijk ons oordeel in beraad, tot uit verslagen van confraters bleek dat het tweede deel enkel maar onze aanvankelijke indruk nog versterkte, namelijk dat deze wijzigingen geen goed hebben gedaan aan de eigen profilering van de groep.
De basis blijft weliswaar de blanke zuidelijke rock (rockabilly, Tex-Mex, swamp) waarvan leadzanger Ralph zo doordrongen is, maar er worden meer uitstappen naar andere genres gemaakt (« Bad case of loving you », « Back in the USSR » enz.) en vooral de stelselmatige opbouw in drie blokken naar een climax toe wordt verlaten. Ralph vond dat deze opdeling te schematisch begon te worden en al heeft hij niet helemaal ongelijk, toch had dit in onze ogen iets charmants — of is dat nu de pedagoog die weer z’n kop opsteekt?
Hoe dan ook, de inbreng van de « zusjes » was daarbij van essentieel belang en die zijn nu weggevallen. Er is weliswaar een nieuwe zangeres aangeworven, maar die werd niet bepaald op gejuich onthaald. Er is sprake van aanpassingsmoeilijkheden — en wellicht zijn die er ook wel, het meisje werd gerekruteerd uit de Rock Rallye, een circuit waarin nu niet bepaald groepen à la Samantha Bros optreden — maar het heimwee naar de zusjes was toch wel prominent aanwezig.
HARDE SOFTIES
Eén ervan, Petra Polak, was zelfs lijfelijk aanwezig, zij het dan wel bij het publiek. Ze wist ons te vertellen dat haar « zusje » (die uiteraard evenmin haar zusje is als de Samantha’s haar broers zouden zijn) haar saxofoon aan de wilgen heeft gehangen, maar vooral dat zijzelf nu actief is bij The Softies, een Antwerpse groep die ook al een zogenaamd « balverleden » heeft. Vroeger gingen deze mensen immers door het leven als Midnight Sex en samen met The Samantha Brothers waren precies zij het die altijd op het invallersbankje zaten als de alomtegenwoordige LSP-band eens niet beschikbaar was.
Aangezien men hier echter van naam veranderde, mag men veronderstellen dat de doorgevoerde wijziging nog grondiger is dan die bij de Samantha’s. En inderdaad, The Softies willen van de cover-formule af. Ter kennismaking kregen wij overigens een « live in de living » opgenomen cassette toegestuurd. Op de vier nummers leren wij The Softies kennen als een harde Memphis Soul-groep (de naam van de groep is dus op z’n minst ironisch te noemen), zodat de breuk met vroeger toch ook weer niet al te groot is. Eigen composities brengen vergt uiteraard meer durf omdat ze niet meteen in het gehoor liggen, maar anderzijds wordt er genoeg op de bekende sound van de (toevallig nu juist veertigjarige) Atlantic platenfirma geteerd om het fuifgrage publiek niet meteen af te schrikken. Met die zwarte muziek uit het zuiden van de Verenigde Staten zijn The Softies bijgevolg een beetje de tegenhanger van de « blanke » Samantha’s (al hadden die vorig jaar ook een Memphis Soul-finale).
De vraag die zich zowel bij de zich wijzigende houding van The Samantha Brothers als bij de tot Softies omgedoopte Midnight Sex-toestanden stelt, is trouwens: wat is er nu eigenlijk zo verkeerd aan een goed balorkest te zijn? Sinds wanneer mag rock’n’roll geen synoniem meer zijn van dansen en fun hebben? Bewijst het succes van twee genoemde groepen en, nog meer, dat van de LSP-band niet dat hiervoor nog steeds een markt bestaat?
Natuurlijk, het is geen wissel op de toekomst. Maar welke formule is dat wel ? U had er misschien nog niet bij stilgestaan maar aan alles komt een eind. En niet steeds helaas. Trouwens, nadien begint de hele cirkelbeweging vaak opnieuw.
Kijk maar naar Raymond van het Groenewoud die nu met zijn Vlaamse Mustafa’s opnieuw de sfeer probeert te creëren die zijn bals destijds met De Centimeters zo uniek maakte. En heeft hem dat ooit belet om daarnaast ook nog « ernstig » werk af te leveren? Welaan dan, waarom deze sombere bedenkingen? Let’s dance!
Zelfs voor marxisten kan het leven toch niet één en al droefenis zijn?
The Samantha Brothers ben je dan ongetwijfeld reeds tegengekomen op één van de talloze zomerfestivals of in één van de betere jeugdclubs van de United States of Flanders. Ambiance, rock’n’roll, party-time en vooral: covers die je als dusdanig niet herkent, omdat je de originele versies alleen maar in obscure winkeltjes aantreft. Ralph Samantha en zijn broertjes hadden een zwak voor het zuiden van de Verenigde Staten: rockabilly, tex-mex, cajun, blues… Ze brachten het allemaal alsof ze er altijd hadden gewoond. Toch voldeed het na verloop van tijd niet helemaal meer: Ralph Samantha begon zelf te componeren in de stijl van zijn idolen en steeds meer begonnen de eigen songs de overhand te nemen op de covers. Tot men besloot dat het zo niet verder kon: het imago van covergroep diende te worden afgegooid. Goodbye Samantha Brothers, hello Medicine-Men. Een gesprek met een jonge muzikant over de muziek van de vorige generatie, over mandolienen en drumcomputers, over authenticiteit en moderne techniek, maar altijd over (h)eerlijke muziekbeleving. En met als uitsmijter de nieuwe single “Come on Daisy”, uiteraard opgedragen aan the Graffiti girl!
Ralph Samantha komt juist van de dictieles als we met hem een Gents café induiken (het leven van een zanger kan hard zijn!). Nog vooraleer hij de kans krijgt te chambreren, laten we reeds onze eerste vraag op hem los. Die ligt trouwens voor de hand: is de transformatie van The Samantha Brothers naar The Medicine-Men enkel maar een naamsverandering of zit er meer achter?
Ralph Samantha: Van de vroegere Samantha Brothers zijn gitarist Dirk Van Hecke en keyboardspeler Geert Pittillion overgebleven. Daarnaast maakt ook Herwig Duchateau (o.a. van Scooter zaliger) deel uit van de kern van de Medicine-Men, omdat hij al anderhalf jaar onze live-mixing deed. In de studio heeft hij een heel groot deel van het drumwerk overgenomen en uiteindelijk heb ik hem dan gevraagd om ook tijdens de live-optredens te drummen. Daarnaast werken we sedert september samen met een aantal andere mensen (Jo Duchateau, bas; Jan Verheyen, gitaar; Billy Overloop, sax), waarmee we hebben afgesproken dat we voorlopig in los verband optreden om te zien of het klikt, want het ligt wel in de bedoeling om de vaste kern van de groep later uit te breiden.
– Voor de elpee kan ik daar inkomen, maar live zou ik zelfs bijna een opstaande bas verwachten…
Ralph Samantha:
Ik ben geen melancholische rock’n’roller met een vetkuif. Ik ben niet van het slag dat per se wil klinken zoals de Sun-studio van veertig jaar geleden. In de muziek die we brengen zitten er zeker invloeden uit die periode, maar ook uit andere periodes. Ik wil dan ook tenvolle gebruik maken van alle faciliteiten die er nu bestaan wat computers, samplers e.d. betreft. Toen we begonnen te repeteren voor de live-optredens zijn we wel spontaan weer naar het gebruik van een echte bas overgestapt. Ik vind het trouwens ook belangrijk van de nummers uit de elpee niet zo maar klakkeloos live na te spelen. Live willen we inderdaad onze “directe” sound van vroeger brengen. Op het podium is er dus geen plaats voor computers: alles recht toe, recht aan. Maar juist het feit dat we erin slagen om live diezelfde kleur van de elpee over te brengen, is een bewijs dat we niet fout waren door de elpee op die manier te maken. Alles moet in functie staan van het nummer zelf. En als dat er één is dat gewoon kan gebracht worden met een bas en drums, zonder verder gefoefel, dan moeten we dat ook zo doen. Vandaar dat we veel acoustische instrumenten gebruiken, zoals mandoline of slide-gitaar, maar tegelijk ook een synthesizer. Maar dan wel met een zodanige klank dat die helemaal in het geheel past en totaal geen elektronische indruk geeft. Als ik je dit nu niet had verteld, zou je niet eens gehoord hebben dat er een synthesizer in verwerkt was.
– Wie is er de producer van de elpee?
Ralph Samantha
: Herwig en ik samen.
– Dus niet Jo Bogaert?
Ralph Samantha
: Jo Bogaert werkt voor CNR met Technotronic, maar hij is geen vaste producer bij die firma. Hij is overigens ook filosoof van opleiding en als zodanig vooral in het Lam Gods geïnteresseerd, maar dat geheel terzijde. In het contract hebben we trouwens heel duidelijk de artistieke vrijheid van de groep laten opnemen. Als er twintig songs voorradig zijn, kan er weliswaar gesproken worden over welke op de elpee komen en welke niet, maar verder doen we geen enkele concessie naar de verkoop toe. CNR is overigens niet enkel de firma van Technotronic, hé. Het is ook de firma die iemand als Roland Van Campenhout in staat stelt om een elpee te maken, al weten ze heel goed dat ze daarmee geen winst zullen maken (CNR was op dat moment trouwens ook de firma van Clouseau, ze kon dus wel tegen een stootje, RDS). Wij vinden die band belangrijk. Soms zien wij onszelf als de nazaten van mensen als Roland of Big Bill. Vandaar trouwens dat Big Bill met zijn groep overal het voorprogramma verzorgt tijdens onze toernee.
– Bij het ontstaan van The Samantha Brothers werd er een fictieve bio gelanceerd, waarin jullie inderdaad als een soort extravagante broers werden beschreven. Iedereen wist dat dit larie was, maar men vond het sympathiek om het spel mee te spelen. Bij de naamsverandering lijkt het mij nu enerzijds wel normaal dat je nog even van de naambekendheid van The Samantha Brothers wil profiteren, maar anderzijds kunnen we het leugenspelletje toch wel laten varen, vind ik. Wie zit er dus nu eigenlijk hier tegenover mij?
Ralph Samantha
: The Samantha Brothers zijn echt gestart als een kern van vrienden. Ook voor wij muziek begonnen te maken, kenden wij mekaar al jaren. Zo is dat idee gegroeid van die “Brothers”. De meesten van ons hadden geen echte broers en wij voelden ons dan ook een beetje broers van elkaar. Daarnaast zochten we ook naar een nieuw concept. We wilden niet het zoveelste covergroepje zijn. En dat mocht dus ook nogal ludiek zijn, want dat relativeerde alles een beetje. Dit gezegd zijnde, ben ik wel enorm blij dat ik vier jaar in dat cover-circuit heb meegedraaid. Ik heb daar enorm veel uit geleerd. Ik heb b.v. vreselijk veel respect gekregen voor mensen die songs schrijven. Vandaar dat ik die taak nu ook zeer ernstig opvat, zonder mezelf daarin te overschatten. We hebben vijftig, zestig optredens per jaar gehad en zeker de laatste twee jaren in zeer goede omstandigheden. Op die manier kun je deze eerste elpee ook beschouwen als een synthese van vier jaar covers spelen.
– Bedankt voor het mooie verhaal, maar je hebt wel handig mijn vraag ontweken. Je blijft jezelf verschuilen achter je muziek. Ik hoor dat je van Antwerpen komt en ik zie dat je nog erg jong bent, maar verder weet ik niks van jou.
Ralph Samantha (lachend):
Vind je dat nu zo belangrijk om te weten dat ik Ralph Broos heet en dat ik 25 jaar ben? Ralph is dus wel degelijk mijn echte naam, ja. Op dit moment werk ik nog als computerdeskundige, maar vanaf februari neem ik een jaar verlof zonder wedde om me volledig op mijn muzikale loopbaan te concentreren.
– Ik kan er wel inkomen dat je je privé-leven een beetje afschermt, zeker in de tijd van The Samantha Brothers toen je gewoon “de zanger van de groep” was. Nu heb je echter doelbewust voor een eigen carrière gekozen en bereid je je zelfs voor (vandaar die dictielessen) om toe te treden tot het kringetje van de Bekende Vlamingen. Ga je het daar dan niet moeilijk mee hebben?
Ralph Samantha
: Laten we dit duidelijk stellen: ik ben op de eerste plaats een muzikant. Ik wil nummers schrijven, ik wil muziek spelen, daarrond wil ik mijn leven uitbouwen. Anderzijds leven we nu eenmaal in België en hier is mijn muziek niet onmiddellijk “commercieel” te noemen. Bijgevolg zal ik bepaalde concessies moeten doen om mijn product aan de man te brengen. Ik ben echter niet van plan om zo maar lukraak alles te aanvaarden om zo rap mogelijk een B.V. te worden. Dat is niet mijn ultieme doel. Mijn doel is mijn muziek aan zoveel mogelijk mensen te laten horen. Je moet daarin echter realistisch zijn. De platenfirma CNR heeft heel zwaar in ons geïnvesteerd (Ralph Samantha heeft een contract voor drie CD’s binnen vijf jaar, RDS) en daarom ben je wel verplicht hier en daar eens je kop te laten zien om de verkoop te stimuleren. Dat is survival. Zo simpel is dat.
– Maar er maakt b.v. geen bassist deel uit van die kern, dat is voor jullie muziek toch onontbeerlijk?
Ralph Samantha:
Bij de opname van onze elpee “In need of the medicine” speelt de vroegere bassist van The Samantha Brothers op een aantal nummers mee, voor de rest is er een deel op computer gezet, wat dan door de keyboards werd weergegeven. En dan hebben er hier en daar ook nog gastmuzikanten meegespeeld, zoals Jacky De Clercq van The Skyblasters.
– Ik kan me toch niet voorstellen dat jullie muziek afhankelijk moet zijn van computers. Is dat niet tegenstrijdig met dat idee van terug te gaan naar de zuidelijke roots van rock’n’roll?
Ralph Samantha:
Ik vind dat eigenlijk niet, nee. Ook met The Samantha Brothers volgden we de recente ontwikkelingen in de muziek reeds op de voet: met computers werken, digitale klanken, samplers en al wat daarbij hoort. Ik denk niet dat een computer de authenticiteit in de weg staat, maar integendeel kan bijdragen tot het creëren van een bepaald klankbeeld. In het buitenland denk ik daarbij b.v. aan The Traveling Wilburys, Daniel Lanois of T-Bone Burnett. Dat zijn toch allemaal mensen die zoeken naar een akoestische klankkleur, maar daarbij de moderne technieken niet schuwen. Wij gebruiken ze ook op die manier. Het is dus niet zo dat we bezig zijn zoals de Techno-muzikanten, waarbij àlles op computer wordt gemaakt, maar als we voor een bepaald nummer niet de juiste klankkleur vinden, dan gaan we grasduinen in computers en samplers. Op de elpee zelf zijn meer dan de helft van de nummers live ingespeeld door de drums, maar daarnaast werd er toch ook gewerkt met drumklanken uit samplers. Dat is dan echter geen elektronische sound. Alles heeft een zeer akoestische klank.
– Rock is fun, zeg je altijd en ik ben het volledig met je eens. Toch neem ik aan dat je teksten over iets gààn…
Ralph Samantha:
Zeker. Het is zelfs zo dat ik alle teksten zelf schrijf, terwijl ik voor de muziek nu eens met x en dan weer met y samenwerk, naar gelang van het genre. Al mijn teksten zijn dus erg persoonlijk. Ze bevatten geen Grote Boodschap, maar ze zijn eerder verhaaltjes, gevoelens, belevenissen. Ik ben b.v. twee jaar geleden naar Texas geweest en daarover heb ik dan b.v. “Me and Bob in Texas” geschreven. Anderzijds gaat “Louisiana” eerder over het gevoel dat ik had toen ik hier in België in de wagen zat en er op de radio een nummer van Tony Joe White werd gedraaid. Ik hecht nogal belang aan mijn teksten, omdat ik vind dat men te oppervlakkig omspringt met rock’n’roll-teksten. Nochtans zijn er mensen als Chuck Berry die echt toch wel iets te vertellen hebben. Ik heb er b.v. ook op gestaan dat de teksten werden afgedrukt op de binnenhoes. Zonder te hoog te willen grijpen, wil ik in een tekst dus toch iets meer leggen dan gewoon “one, two, three, let’s rock” ja. Zonder dergelijke teksten nu ook weer bij voorbaat uit te sluiten. De nieuwe single is b.v. zeer luchtig. Gewoon een jongen en een meisje die ’s avonds thuis zitten en euh…
Manager Robert Van Yper: Hij heeft goesting en zij niet, kom.
– De gekende problematiek kortom.
Ralph Samantha
: Maar daar tegenover staat dan b.v. “A little kind of everything”, over een ongehuwde moeder, wat toch voor een rock’n’roll-tekst al iets meer ongewoon is. Het is hoe dan ook zo dat ik geen “broodschrijver” ben, in de zin van dat ik niet aan tafel ga zitten om nu eens een tekst over dit of dat te schrijven. Het moet spontaan bij me opkomen. Kijk, we leven in een tijd van vervlakking. Alles wordt gekneed tot dezelfde eenheidsworst. Niet dat ik vind dat wij nu zo origineel zijn, maar er is gewoon nood aan een goede rocksong. Vandaar die benaming “Medicine-Men”, die enerzijds refereert aan die vroegere roadshows waarin blank en zwart voor het eerst samen optraden, maar anderzijds wil ik daarmee ook aangeven dat ik graag zou zien dat mijn muziek een “medicijn” zou zijn. Eerst zullen er misschien vooral ouderen op af komen, maar net zoals bij The Samantha Brothers zullen de jongeren nadat ze van de verbazing bekomen zijn, wel bijdraaien.
In 1993 volgde dan een tweede CD “Carnival of the Heart”, maar dat werd geen meevaller. Ik vond het een stap terug in vergelijking met “In need of the medicine”. Sedert de naamverandering gaf Ralph reeds aan te willen afstappen van de rechttoe rechtaan rock van de Samantha Brothers (waar ik zo van hield), maar op de eerste CD zat nog genoeg “swamp sound” om me te boeien en ik heb ook altijd een zwak gehad voor ongecompliceerde dingetjes als “Come on Daisy”. Nu heeft Ralph echter voor een meer “volwassen” geluid geopteerd en daarvoor een blik violen opengetrokken. Nu hou ik zelf wel van Dirk Vermeulen en Prima La Musica, als ze het Requiem van Mozart vertolken b.v. of zelfs als ze Jan De Wilde begeleiden, maar bij een echte rocker als Ralph slaat dit toch als de spreekwoordelijke tang op een varken. Toegegeven, daarnaast komen er ook flink wat Afrikaanse klanken aan te pas, die men dan toch als “rootsmuziek” zou kunnen benoemen, maar ik vind ze eerder gewoon “trendy”, zoals in de persmap staat (maar dan met de omgekeerde bedoeling). Maar laat ik eerlijk zijn, daar hou ik gewoon niet van, zo simpel is dat. Van violen hou ik echter wél. Ik heb mij altijd achter Raymond van het Groenewoud geschaard als die pisserig opmerkt: “Men spreekt hier nooit van eerste of tweede viool maar van overbodige viool“. Alleen vind ik dit bij iemand als Ralph Samantha wél het geval. Herinner je je dat hij zich destijds tijdens het interview bitsig afzette tegen drie rockabilly-knaapjes met een rechtopstaande bas? Ieder zijn mening natuurlijk, maar ikzelf hou daar bij rock’n’roll wel meer van dan van een batterij Afrikaanse drums overgoten met een scheut violen.

Referenties
Ronny De Schepper, The Samantha Brothers, de revelatie van de zomerfestivals, De Rode Vaan nr.33 van 1987
Ronny De Schepper, Wat is er eigenlijk verkeerd aan een goed balorkest? De Rode Vaan nr.22 van 1988
Ronny De Schepper, Ralph Samantha op eigen benen, Graffiti december 1990

Een gedachte over “Ralph Samantha

  1. Gent, 11 september 1990
    Beste Ronny,
    Bedankt voor je tekst. Het is met uitermate veel waardering dat ik hem doorgelezen heb !
    Daar hij reeds een tijdje oud is, zijn enkele details ondertussen echter reeds veranderd of achterhaald. Daarom even deze “update”.
    Eerst de aanmerking dat ik niet bedoeld heb dat Doug Sahm in een nummer van Ralph geïnteresseerd is, maar wel dat we contacten proberen te leggen met Doug Sahm om hem als special guest voor een optreden naar Gent te halen. Voorlopig echter nog zonder concreet resultaat, maar dit is een detail natuurlijk.
    Belangrijker is dat THE SAMANTHA BROTHERS ondertussen niet meer bestaan, maar zichzelf getransformeerd hebben in RALPH SAMANTHA & THE MEDICINE-MEN, waarover je een eerste folder in bijlage vindt. De reden van de naamverandering is dat ze (zoals reeds aangekondigd in je artikel) nu echt de stap naar eigen songs gezet hebben. Op de elpee IN NEED OF THE MEDICINE, die op 18 oktober e.k. in de Vooruit aan de pers wordt voorgesteld, staat amper nog 1 cover. De Pers wordt van dit alles pas begin oktober op de hoogte gebracht, maar jij weet het dus nu reeds.
    Met vriendelijke groeten,
    Robert Van Yper, Manager.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.