25 jaar geleden: “Hoge bomen wind 2” door het Speeltheater

25 jaar geleden: “Hoge bomen wind 2” door het Speeltheater

In 1990 stond de voltallige spelersgroep van het Speeltheater op de scène om ter plekke te improviseren naar aanleiding van tevoren min of meer bepaalde spelstructuren. De reacties daarop waren verschrikkelijk positief. Vooral het jonge publiek apprecieerde het enorm dat het kon ingrijpen in wat er zich op het toneel afspeelde en er een totaal andere wending aan geven. Soms heerste er dan ook een hectische sfeer die uitmondde in het scanderen van “we want more” en dergelijke. Het Speeltheater wilde daar in 1991 dan ook graag mee doorgaan, ook omdat improvisatie hét kenmerk blijft van dit theater. Er was echter wel een verschil met vorig jaar. Er werd nu een groep van zes acteurs uitgekozen, die gedurende een vrij lange tijd intensief werd getraind.
Lees verder “25 jaar geleden: “Hoge bomen wind 2” door het Speeltheater”

Blondes have more fun

Blondes have more fun

In december 1978 volgde “Blondes have more fun”, waarvoor reeds een kleine personeelswissel werd doorgevoerd. John Jarvis werd vervangen door Duane Hitching (vermoedelijk omdat deze als typische studiomuzikant een afkeer heeft van het vermoeiende toeren) en de saxofonist Phil Kenzie kwam de hoop nog vergroten.
Ondanks het feit dat “Blondes” maar één zijde heeft (de B-zijde is vervangen door “Side A continued”) vinden we er toch de typische Stewart-indeling keiharde rock versus gevoelige soft-rock in terug, zij het beter gemixed dan gewoonlijk.
Qua afwisseling situeert “Blondes” zich dan ook op het niveau van “Gasoline Alley”. Sluitstuk “Scarred and scared” roept zelfs de eenvoud uit die tijd op door het feit dat Rod hier opnieuw als een “poor lonesome cowboy” de mondharmonika hanteert. Tegelijk vinden we in dit lied echter het grootste feil van de plaat: de zoeterige vioolarrangementen. Ik behoor niet tot het koor van huilende wolven dat Hans Van Hemert met de vinger wijst voor het “verknoeien” van RVHG’s “Ik doe niet mee” (koor waartoe Raymond van het Groenewoud zélf behoort, al verdedigde hij oorspronkelijk Van Hemert gevat door in Tliedboek erop te wijzen dat men hier “nooit spreekt van eerste of tweede viool maar van overbodige viool”), maar op deze elpee is Del Newman toch een beetje ver gegaan. Hij heeft Stewart enigszins “gevioleerd”. “Ain’t love a bitch”, dat nogmaals het (naar het schijnt waar gebeurde) verhaal van “Maggie May” oprakelt, betokkelt bijvoorbeeld dezelfde gevoelerige snaar.
Dat een viool in se echter geen moordwapen is, bewijst dan weer het mooie “Best days of my life”. En alhoewel “Last summer” helemaal binnen het easy listening genre valt, maakt fluitist Gary Herbig er toch iets moois van (als je ervan houdt natuurlijk, want Herbig klinkt hier ongeveer zoals Tim Weisberg op Dan Fogelbergs “Twin sons of different mothers” en buiten mezelf heeft bijna iedereen deze plaat gekraakt).
Zoals gewoonlijk klinkt Rod echter het best in slow-rocks. Deze keer is dat “Is that the thanks I get” en “Attractive female wanted”, toevallig twee nummers die verwijzen naar zijn avonturen met Britt Ekland. In “Thanks” zegt hij o.m.: “Your lawyers, detectives and private-eyes could never win me back”. En in “Female”: “She doesn’t have to be a movie star on the cover of a magazine”.
Lees verder “Blondes have more fun”