Dertig jaar geleden: de val van de Muur…

Dertig jaar geleden: de val van de Muur…

Op 9 november 1989 was er de val van de Berlijnse muur. Het eerste wat de Oost-Duitsers doen is zich massaal porno aanschaffen. Voor de rest wordt de “bevrijding” vooral gevierd met popconcerten. Volkomen terecht want de val van het communisme is op de eerste plaats te wijten aan het feit dat enerzijds dankzij de technologie (satelliettelevisie, schotelantennes), anderzijds dankzij de glasnost MTV nu ook achter “het ijzeren gordijn” kon worden ontvangen. Toch kan het er bij mij nog altijd niet goed in waarom een economische doctrine, die het communisme op de eerste plaats toch is, zich zo inliet met het verbieden van seks, pop en avantgarde.
Maar goed, exit het communisme, de tirannie van het kapitalisme kan nu dus voorgoed beginnen. Een typisch voorbeeld? Het alarm van een wagen die midden in de nacht een hele straat wakker houdt. Of hoe de verdediging van het privé-bezit zwaarder doorweegt dan het welzijn van een hele gemeenschap.
Lees verder “Dertig jaar geleden: de val van de Muur…”

Pedro Almodóvar wordt zeventig…

Pedro Almodóvar wordt zeventig…

De Spaanse regisseur Pedro Almodóvar viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. “Tijd voor zijn biografie, zoals Fellini deed met 8 1/2?” vraagt Coen van Zwol zich af in de NRC. Hij vindt Almodóvars nieuwste film Dolor Y Gloria, die in mei in Cannes in première gaat, “opvallend autobiografisch”. “Acteur Antonio Banderas gaat gekleed als Almodóvar, heeft zijn kapsel, zijn baardje. En sloft krakend van de pijn door Almodóvars appartement.”

Lees verder “Pedro Almodóvar wordt zeventig…”

55 jaar geleden: première van “A hard day’s night”

55 jaar geleden: première van “A hard day’s night”

Vandaag is het precies 55 jaar geleden dat de eerste film met The Beatles in de hoofdrol, “A hard day’s night”, in Londen in première ging. Geregisseerd door avant-garde regisseur Richard Lester (“The Knack”) betekende de film een revolutie in de geschiedenis van de muzikale film. Natuurlijk bestonden er al filmvehikels voor popvedetten als Elvis Presley of Cliff Richard, maar meer dan een amoureus verhaaltje dat het kader moest scheppen om enkele songs te vertolken waren deze films niet. Lester gooide het roer helemaal om en was een voorloper van de videoclip, die pas een kleine kwarteeuw later ingang zou vinden.

1964 was een zwak jaar in Cannes. De winnaar is “Les parapluies de Cherbourg” van Jacques Demy met Catherine Deneuve (Delphine), Françoise Dorléac (Solange), Danielle Darrieux (Yvonne), Michel Piccoli (Simon Dame), Jacques Perrin (Maxence) en Gene Kelly. Met deze film maakt Jacques Demy een Europese interpretatie van de Amerikaanse musical. De tweelingzussen Delphine en Solange (gespeeld door de zussen Catherine Deneuve en Françoise Dorléac) dromen elk van hun ideale liefde en van een zang‑ en danscarrière in Parijs. Elders dromen twee mannen van hun ideale vrouw. Ze ontmoeten elkaar. De vonk slaat over. En dan duurt het nog een hele film eer het onvermijdelijke gebeurt: de geliefden worden herenigd. De boodschap is overduidelijk: het geluk woont vlak achter de hoek maar we missen het ‑ ongeweten ‑ telkens op een haar.
Voor “My fair lady” (George Cukor, 1964) werd Audrey Hepburn verkozen boven Julie Andrews, die de rol in het theater had gecreëerd. Dit maakte zoveel ophef dat de producers “voor alle zekerheid” nadien de stem van Audrey voor de liedjes vervingen door die van Marni Nixon. Met alle sympathie voor mooie Audrey (zéker tegenover Andrews), maar haar muzikale exploten in “Breakfast at Tiffany’s”, waarin ze “Moon river” kweelde, waren toch niet echt om over naar huis te schrijven. Ondertussen bestaat er trouwens ook een kopie van “My fair lady”, waarin men wél haar stem kan horen. Julie Andrews werd bovendien getroost met “Mary Poppins” (Robert Stevenson, 1964).
In 1965 het jaar dat iedereen tenminste tien keer naar “The sound of music” van Robert Wise ging kijken, keek ik liever naar “Help” van Richard Lester. Tegen de gangbare opinie in vind ik deze tweede film van The Beatles ook beter dan “A hard day’s night” (1964).
Mark Lester is daarna te zien in “Oliver!” van Carol Reed, een Engelse musical naar het boek van Charles Dickens over de weesjongen Oliver Twist. Met verder: Ron Moody, Oliver Reed, Harry Secombe e.a. In 1966 was er “Sweet Charity” van Bob Fosse (naar “Le Notti di Cabiria” van Fellini) met Shirley MacLaine en een jaar later was er “Les demoiselles de Rochefort” van Jacques Demy met in de titelrollen opnieuw de zusjes Catherine Deneuve en de helaas veel te vroeg overleden (auto-ongeval) Françoise Dorléac.

Lees verder “55 jaar geleden: première van “A hard day’s night””

Vijftien jaar geleden: première van “Goodbye Lenin” op het Filmfestival van Berlijn

Vijftien jaar geleden: première van “Goodbye Lenin” op het Filmfestival van Berlijn

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat op het Filmfestival van Berlijn de film “Goodbye Lenin” van Wolfgang Becker in première ging. Zelden heb ik een film gezien waarmee ik mij zo geamuseerd heb, maar ook ontroerd ben geweest. Een film van Oost-Duitse makelij zou ik bijna zeggen want de toestanden in de voormalige DDR worden haarscherp en met veel zin voor relativiteit en humor in de verf gezet. Destijds gaf Linda Crivits mij de toelating om haar recensie voor het tijdschrift “Film” over te nemen.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: première van “Goodbye Lenin” op het Filmfestival van Berlijn”

110 jaar geleden: muiterij op de pantserkruiser Potemkin

60 potemkinHet is vandaag 110 jaar geleden dat er muiterij uitbrak op de pantserkruiser Potemkin. Toen de opstand tegen het tsaristische regime ook oversloeg naar de havenstad Odessa, waar het schip lag aangemeerd, hielden de troepen een slachting in de bevolking, iets wat twintig jaar later emblematisch in beeld werd gebracht door de Sovjetrussische filmregisseur Sergei Eisenstein (foto).
Lees verder “110 jaar geleden: muiterij op de pantserkruiser Potemkin”