“Toen ik achttien was, was Hans Lodeizen mijn favoriete dichter, zoals hij dat van vele achttienjarigen was. Het hoorde bij de ontdekking van de melancholie. Die hàd je nu eenmaal – behalve als je te veel aan sport deed.” Aldus Herman De Coninck in “De Morgen” van 31/5/1996. Blijkbaar deed ik ook niet genoeg aan sport, want na een lezing (nà de lesuren en niet verplicht bijgewoond!) door Anton van Wilderode, gold deze vaststelling ook voor mij (*). Het is al 75 jaar geleden dat Lodeizen overleed op amper zesentwintigjarige leeftijd in de Clinique Cécil in Lausanne aan leukemie.

Lees verder “Hans Lodeizen (1924-1950)” →