Dave Edmunds wordt 75…

Dave Edmunds wordt 75…

Vandaag wordt de Engelse rocker Dave Edmunds 75 jaar. In 1981 besprak ik de hierboven staande elpee (weliswaar met een andere hoes) voor De Rode Vaan samen met nog enkele vergelijkbare elpees onder de titel Rock’n’roll is ook nog wat anders dan “Rock around the clock”. Edmunds kwam aan bod nà Moon Martin en daarom begint zijn bespreking als volgt:
Lees verder “Dave Edmunds wordt 75…”

Herman Schueremans over Torhout-Werchter 1982

Herman Schueremans over Torhout-Werchter 1982

Net zoals de Tour, keert ook Torhout-Werchter ieder jaar weer uiteraard. 35 jaar geleden had medewerker Peter Van den Eede (nu zowat de grote baas van de Vooruit) voor De Rode Vaan een gesprek met Herman Schueremans. Maar eerst is er nog een overzicht van wat er dat jaar allemaal te beleven viel…
Lees verder “Herman Schueremans over Torhout-Werchter 1982”

Rock’n’roll is ook nog wat anders dan “Rock around the clock”

“Rock’n’roll is here to stay” is een bekend axioma waaraan wij hoegenaamd niet wensen te tornen. Alleen is er nogal wat verwarring rond de eigenlijke draagwijdte van deze slagzin. En die verwarring ontstaat dan vooral uit diverse interpretaties van het begrip “rock’n’roll”. Wijzelf onderscheiden er drie : een minimalistische, een maximalistische en — natuurlijk — een soort van gulden middenweg.
In een minimalistische interpretatie van het begrip bedoelen bepaalde mensen ermee dat de rock’n’roll van een welbepaalde periode (1954-59) de tand des tijds zal doorstaan. Verre van ons om die bewering te weerleggen wat Elvis Presley, Chuck Berry, Buddy Holly enz. enz. betreft. Helaas koppelen deze late dertigers en zelfs veertigers hieraan een fanatisme, waarmee wij ons niet kunnen verzoenen. Een fanatisme dat enerzijds zegt dat niets deze muziek ooit heeft geëvenaard (en zál evenaren) en anderzijds een flink aantal brol uit die “gezegende” periocle ten onrechte canoniseert.
Daar tegenover staat een verwijding van het begrip « rock’n’roll » zodat alle latere derivaten er ook bijhoren. En dat gaat dan van Abba en Rob De Nijs enerzijds tot new wave, hard-rock en zelfs symfonische rock anderzijds. Dat is een gemakkelijkheidsoplossing natuurlijk die aan een aantal essentiële kenmerken van échte rock voorbijgaat. Voor de eerstgenoemden is dat b.v. het gebrek aan (muzikale) agressiviteit en voor de laatsten experimenten met het ritme die de dansbaarheid vaak in gevaar brengen.
Wij opteren dus voor de middenweg: rock’n’roll is inderdaad een tamelijk vast omlijnd genre, dat echter niet specifiek is voor een bepaalde historische periode. Ook later is er nog vaak en goed gerockt. Drie voorbeelden deze week : Moon Martin, Dave Edmunds en de Creedence Clearwater Revival.
Lees verder “Rock’n’roll is ook nog wat anders dan “Rock around the clock””