Russell Braun wordt 55…

Russell Braun wordt 55…

Russell Braun is een Canadese bariton die de Papageno-aria uit “Die Zauberflöte” zong in The Cardiff Singer of the World 1993. Hij speelde zelf de panfluit, maar het wilde niet zo best lukken. Hij liet zich er echter niet door uit zijn lood slaan. Verder: Waldesgesprach van Schumann en Avant de quitter ces lieux uit Faust, waaruit bleek dat hij nogal een hoge bariton is, maar daardoor is hij juist minder in de diepte.

Lees verder “Russell Braun wordt 55…”

Hips! dat was het Grips…

Zelden zoveel « vedetten » in een zaal bij elkaar gezien als voor de gastvoorstelling van het pionierende West-Duitse Gripstheater in de Brusselse Beursschouwburg. Andere (waardevolle) kindervoorstellingen worden royaal door de « serieuze » theaterrecensenten geboudeerd, maar het Grips, dat mochten ze niet missen natuurlijk.
Vandaar de scheefgetrokken verhoudingen deze keer. Er werd veel gelachen maar (ondanks de nochtans uitstekende Nederlandse bindteksten) niet door de kinderen, die je herhaaldelijk hoorde vragen : « Wat zeggen ze ? Wat zeggen ze ? » Anderzijds wist het dynamische spel zelf van het Grips wél de aandacht van de jeugd gaande te houden. Toch ook een negatieve opmerking wat het Grips betreft : de muziek. Zo’n manneke met gitaar en beugel met mondharmonica à la Armand was wel een beetje armzalig. Van diezelfde Armand heb ik ooit eens horen zeggen dat het net een pop is die men opwindt en die dan afloopt en dat gold nu ook zowat voor ons Gripsvriendje.
Véél negatieve opmerkingen echter voor het Brialmont-theater. Die hebben werkelijk een rampzalig seizoen achter de rug en de enige uitschieter was de gehandicaptenshow « ’t Loopt mank » (zie rv nr 48). Nu blijkt dit echter helemaal gejat van dit stuk van het Grips (« Sterker als Superman »). Bovendien doet Alice Toen (die zichzelf als auteur opgeeft van « Mank ») nogal denigrerend over het huidige Grips (namelijk in de nabespreking van « Prins Onbedroefd » in Gent) én is zij de officiële vertaalster van « Sterker dan Superman » dat op dit moment in het Koninklijk Jeugdtheater van Antwerpen loopt. Wat is dat toch voor een kwalijk riekende zaak ?

Referentie
Ronny De Schepper, Hips! dat was het Grips, De Rode Vaan nr.7 van 1982

Van prinsen en prinsessen tot hasjies en Dario Fo

Er was eens… een tijd dat kinderen nog onmondige wezens waren, kleine potjes met grote oren, kleine volwassenen zonder eigen wereld, zonder eigen bewustzijn. Het was de tijd dat ik mijn eerste seksuele fantasieën kreeg bij het lezen over Roodkapje in het bos, de tijd dat Eric Hulsens met rode oortjes over Hans en Grietje hoorde vertellen, de tijd dat er nog opstellen werden gemaakt over « De Herfst » en niet over « De atoomdreiging in het Westen », de tijd dat een kind nog niet aan zijn ouders vroeg in welke mate de Marxistische leerstellingen van toepassing zijn op « Piet Fluwijn en Bolleke », de tijd dat een baby van acht maanden nog niet rondkroop met een sticker « Atoomenergie ? Nee bedankt » op zijn luier. En toen kwam… Jeugd en Theater, later herdoopt in het Brialmonttheater. Hulsens schrijft ingewikkelde theorieën over hoe moeilijk het is voor een kind om kind te zijn, mijn schedel is gaan kalen onder het probleem volwassen te worden, en jeugdliteratuur behandelt nu de krakersproblematiek, het terrorisme, verkrachting en pedofilie.
Lees verder “Van prinsen en prinsessen tot hasjies en Dario Fo”