Categorie: het hoekje van opa adhemar

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (17)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (17)

Voorbij flitsende telefoonpalen in de raamomlijsting. Door het bewasemde venster het ijskoude winterlandschap. Op het glas met de vingertop getekend een hartje. Of simpelweg een rechte lijn. De stikkenswarme coupé. Weggezakt in het kussen. Doezelend. Regen. Druppels die kronkelend, aarzelend, schokkend hun weg zoeken – daar aan de andere kant. Onbereikbaar. Toch nabij. Meerijdend. Onvermoeibaar.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (17)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (16)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (16)

Beste papa Balzac,
“Je moet zelf wel een heel dichterlijke ziel zijn om een schrijver zo goed te hebben willen begrijpen. Wat je zegt over dat ‘reizen’ vind ik prachtig geformuleerd; als men me ooit eens verwijt dat ik in mijn boeken te veel zou reizen, zal ik antwoorden met jouw voortreffelijke verdediging. Ook wat je zegt over de verhouding poëzie – proza vind ik heel gevat; velen zien het anders maar jij hebt volgens mij gelijk.”

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (16)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (15)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (15)

Een aantal jaren conservatoria en het RITCS, maar denkt u niet dat ik ondertussen verder stil zat. Hoewel dat officieel wel de bedoeling was want in geen van deze instituten werd het geapprecieerd dat je nog aan de gang bleef buiten hun muren. En ik deed niks anders. In de toneelclub van het genoemde jeugdcentrum, het cabaret Napkin, het STOKteater. Maar ook Sint-Genesius rook lont. Hoe of wat? Geen idee. In ieder geval hadden ze het plan opgevat enkele eenakters te programmeren en mij de regie van één ervan toe te vertrouwen. Tegen betaling nog wel. Ongehoord en ongezien. Bovendien mocht ik zelf de keuze maken. Het werd iets van Tennessee Williams. Het werd ‘The case of the crushed petunias’. Met een, voor het gezelschap en voor onze stad tamelijk revolutionaire regie.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (15)” →

Het hoekje van Opa Adhemar (14)

Het hoekje van Opa Adhemar (14)

Mijn toneelcarrière, indien zij zo mag genoemd worden, vindt haar bron bij mijn vroede voorvaderen. Of althans bij die ene, mijn vader! Hij startte zijn bescheiden maar uiteindelijk in beperkte kring veelbesproken theaterloopbaan in zijn geboorteplaats Boom op het podium van de lokale feestzaal. Bij de plaatselijke toneel- en zangvereniging. Met aan zijn zijde de later gerenommeerde Yvonne Verbeeck die furore zou maken naast Gaston en Leo, en in series als de Kolderbrigade en Benidorm. Van haar herinner ik mij vooral dat ene zinnetje: “sjoklat mé nutjes”. Ook de televisieregisseur Fred Kuypers moet daar met hem over de Bühne gestoeid hebben.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (14)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (13)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (13)

Dat verblijf in K. Tussen de therapieën hadden we vrije tijd, veel vrije tijd. Helaas apprecieerde men het niet dat we ons vaak of lang in onze kamer terugtrokken. Restten dus de gemeenschappelijke ruimten. Te weten de tv-kamer. Waar ik geen voet zette. De programmakeuze van de medebewoners! En eerlijk, de buitenwereld interesseerde me allerminst. Zodoende was ik genoodzaakt mijn toevlucht en (on)heil te zoeken in de living. Met een boek. In aanwezigheid van de breiende of Libelle-lezende verpleegsters, en een aantal patiënten.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (13)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (11)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (11)

Shoppingtripjes naar Dover, en een verblijf van twee weken in dat begeesterend stadje… dat is waarover ik het vorige keer had. Dat en zoveel meer maakte mij tot de anglofiel die ik nog steeds ben. Ondanks mijn liefde voor het zuiden die ik inmiddels ook mijn hart en ziel binnen smokkelde. Remember, twee weken logeerde ik een dickensiaanse pub nabij de haven van Dover om de rust in mijn woelige brein weer te vinden.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (11)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (10)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (10)

Ik ben een anglofiel! Welk vreemd insect mij geprikt heeft, geen idee. Natuurlijk was er de muziek, de Britse pop, the Beatles aan top, en al die andere 60-er jaren songs die de decennia moeiteloos overleefden. Hoewel ik toen hoofdzakelijk luisterde naar Franse radiostations, France Inter en Europe nr. 1; maar die draaiden veel Engelse muziek naast de Franse (inmiddels ook klassiekers) en in het Frans vertaalde Engelse nummers.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (10)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (9)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (9)

Dat ik dol was op de kroketten van de nooit voldoende geprezen kokkin Ferdine – zij rolt en bakt ongetwijfeld momenteel eeuwig haar geheim product in het paradijs – is inmiddels genoegzaam bekend. Dat ik, uitsluitend ter gelegenheid van de schoolreizen, ook wist te genieten van een smeuïge boterham, doordrenkt met het kleffe van de nog warme omelet, vermeldde ik reeds. Eieren waren er ook maar dan hardgekookt op de reisjes naar Dover, dat vertel ik ooit nog.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (9)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (8)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (8)

Over hoogtijdagen als kerst en nieuwjaar sprak ik al maar Pasen liet ik nog onvermeld. Nochtans, ik kan u bezweren – onder ede desnoods – dat ik ooit uit het venster van mijn kinderkamer, boven de bomen, terwijl het klokgeluid naar hartenlust boven de stad beierde, ik een tiental klokken majestueus zag overvliegen. Blikkerend in het aprilse zonlicht! Prachtig.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (8)” →