Categorie: hebjetgezien

45 jaar geleden: het minimum minimorum

45 jaar geleden: het minimum minimorum

“Omdat Jan Segers even buiten westen is, rijg ik een kroniekje aaneen dat niet het maximum maximorum wil nastreven, maar veeleer een minimumbenadering is van de landelijke politiek-sportieve problemen op het scherm,” schreef Wouter Vloebergh 45 jaar geleden en hij voegde meteen de daad bij het woord door het griezelige vooruitzicht van “op het knopje te drukken” te minimaliseren naar een “guerre des boutons”…

Lees verder “45 jaar geleden: het minimum minimorum” →

45 jaar geleden: Neurosong

45 jaar geleden: Neurosong

In 1979 werd Micha Marah door de BRT intern uitgekozen om België te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival van dat jaar in Jeruzalem. Tijdens de Belgische preselectie op 3 maart 1979 zong ze drie liedjes: Mijn dagboek, Comment ça va en Hey nana. Het laatste werd gekozen als de uiteindelijke inzending. Marah verfoeide het liedje echter en dreigde zich terug te trekken. De situatie dreigde te escaleren toen ze Hey nana als plagiaat wilde laten aanmerken met de bedoeling het te diskwalificeren. Koorzangeres Nancy Dee werd benaderd als vervangster. Uiteindelijk reisde Micha Marah toch af naar Israël, waar zij op 31 maart 1979 het gewraakte liedje zong. Ze eindigde er als 18de en gedeelde laatste. Daarna wilde ze Hey nana nooit meer zingen. Haar versie verscheen ook niet op plaat. Op verzoek van Milo Decoster (Barclay) bracht componist Charles Dumolin de versie wel uit. Ikzelf was zo dom om me in mijn televisierubriek in De Voorpost met deze onverkwikkelijke affaire te bemoeien…

Lees verder “45 jaar geleden: Neurosong” →

45 jaar geleden: hoe Tante Terry Ome Willem bedroog

45 jaar geleden: hoe Tante Terry Ome Willem bedroog

“Ik zoek een illustratie voor een artikel van mij uit de jaren zeventig waarin ik de superioriteit van de Nederlandse kinderprogramma’s boven de Vlaamse wil aanduiden,” zei ik tegen chatgpt. “Als Nederlandse voorbeelden haal ik dan de film van Ome Willem aan, de Bereboot, Paulus de Boskabouter, de Fabeltjeskrant enz. De Vlaamse voorbeelden zijn uiteraard Tante Terry en Nonkel Bob. Kunt u dit in een cartoon (in landscape) illustreren a.u.b.?” Wie het artikel leest, zal zien dat het – laten we maar zeggen – een leugentje om bestwil is en het resultaat klopt ook niet echt met de realiteit, maar what you see is what you get…

Lees verder “45 jaar geleden: hoe Tante Terry Ome Willem bedroog” →

45 jaar geleden: de film van Ome Willem en het sjagrijn van Oom Marijn

45 jaar geleden: de film van Ome Willem en het sjagrijn van Oom Marijn

– Ome Willem, ik moet plassen!
– Dan moet je bij die leuke tante daar zijn, liefje, die zal wel met je meegaan.
– Ome Willem, ik moet ook plassen!
– Jij ook al? Wie nog? Vooruit, al wie moet plassen die kant op. Enzovoort. (Foto Vara via Wikipedia)

Lees verder “45 jaar geleden: de film van Ome Willem en het sjagrijn van Oom Marijn” →

45 jaar geleden: Vlaanderen houdt niet van kinderen

45 jaar geleden: Vlaanderen houdt niet van kinderen

Vlaanderen zendt zijn zonen uit, want het houdt niet van kinderen. Drs.P. zit aan de schrijfmachine naast me. Ik had Heinz Polzer nog nooit ontmoet, maar blijkbaar loopt het in Vlaanderen vol met doctorandi P. Jammer genoeg heeft niet iedereen het taalgevoel van Polzer (mijn gebuur wél, er wordt hier wat afgelachen als hij weer een tekst van een collega herschrijft – maar kom, zijn Bob Woodward en Carl Bernstein ook niet zo begonnen, om van De Collega’s nog maar te zwijgen?), maar de afkeer voor kinderen schijnt vrij algemeen te zijn.

Lees verder “45 jaar geleden: Vlaanderen houdt niet van kinderen” →