Alhoewel de Elisabethwedstrijd voor cello ondertussen al is afgelopen, zit ik nog altijd in de halve finales. Ik ken de uitslag nog niet (en dat hoop ik ook zo te houden), maar ik weet alvast reeds wie mijn hart heeft gestolen…
Anna Meipariani was de achttienjarige Georgische kandidate die tijdens haar uitvoering van het celloconcerto van Leopold Hofmann in de halve finale opviel doordat ze tijdens de kadens van het langzame deel zachtjes meezong met haar eigen cellospel. Onder volgers van de wedstrijd werd dat achteraf expliciet vermeld als een van de meest memorabele momenten van de editie.
Die zingende kadens was alleszins een opvallend risico in zo’n prestigieuze wedstrijd — sommigen vonden het gewaagd, anderen vonden het juist een van de mooiste en meest ontroerende momenten van de hele halve finale.
In klassieke concerto’s is er sprake van een cadens, een passage waarin de muzikant ‘een solo’ speelt. Soms is dat muziek van de componist, soms een eigen creatie van de uitvoerder, passend in de sfeer en de stijl van het stuk. Maar hier week Anna Meipariani af van de gebaande wegen: haar interventie klonk veel moderner én ze begon ook te zingen. Daarna speelde het orkest verder zoals gebruikelijk.
Anna Meipariani komt uit Georgië en is de jongste deelnemer aan de wedstrijd. Ze is amper 18 jaar. Cellist Arne Deforce, commentator bij de Canvas-uitzending, vond haar zang “bijzonder moedig en ongelooflijk geestig, met een knipoog naar het hedendaagse. Het lef om dit te doen! Chapeau, op die leeftijd.”
“Misschien was het historisch niet correct, maar dat vind ik juist fantastisch, die creativiteit. Destijds waren cadenzen ook bedoeld om de individuele creativiteit van de musicus aan bod te laten komen. Als je dat projecteert naar vandaag, dan kun je de kans nemen om daar iets mee te doen .”
Ook celliste Jeanne Maisonhaute, commentator bij de RTBF, vond het bijzonder: “Het is zo moeilijk om juist te zingen en te spelen tegelijk. Dat is extreem delicaat, ze heeft hier het gevaar opgezocht. Dit durven op een wedstrijd, is het bewijs van een grote persoonlijkheid.”
Arne Deforce was over de hele prestatie van Anna Meipariani zeer te spreken: “Fenomenaal. Elke noot klonk bezield. Ze speelt geen noten, ze vertelt. Ze is puur poëzie. Haar cello is de extensie van haar innerlijke stem. Het was een uniek, magisch moment.”
chatgpt & VRT
Luister naar de cello én de stem van Anna Meipariani: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/05/14/zingende-celliste-koningin-elisabethwedstrijd/
dagelijks iets degelijks 