Categorie: cultuur in gent

25 jaar geleden: cultuur in Gent (371)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (371)

Zou er een verandering op til zijn bij Logos (foto van hun eigen website) ? Toen 25 jaar geleden Paul Dutton optrad en zich inspireerde op Screamin’ Jay Hawkins, schreven we nog « maar verwacht geen rock’n’roll. » Vanavond treden echter de gebroeders Smagghe op en wat staat er in de persinformatie van Logos zelf ? « Het repertoire is al even uiteenlopend als hun muzikale achtergrond: klassiek en een vleug uitheems voor de ene (violist Stefaan ?), jazz en rock voor de andere » (slagwerker Laurens ?). Hoe dan ook, namen die we meer gewend zijn in verband met Logos zoals die van Giacinto Scelsi of Gyorgy Kurtag staan ook op het programma. * In de Rode Pomp daarentegen vond diezelfde avond een « wetenschappelijk concert » plaats (ook alweer op basis van de persinformatie). Sopraan Susanna Waleson en pianist Wim Leising zouden immers eens vlug bewijzen dat het zogenaamd revolutionaire gemanipuleerd septiemakkoord waarmee Wagner zijn « Tristan und Isolde » opent, helemaal niet zo revolutionair was: Mozart en Beethoven zouden het ook al gebruikt hebben. « Nou moe! », zou Guus Flater zeggen… (19/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (370)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (370)

De literatuur speelt de geschiedenis soms vreemde parten. In alle Robin Hood-verhalen is Richard Leeuwenhart de grote held en King John een lafhartige verrader, terwijl in de werkelijkheid de rollen bij wijze van spreken juist omgekeerd waren. Ook bij Shakespeare is King John een muilentrekker, maar nog meer onrecht heeft deze Richard III aangedaan. Na het stuk van Shake staat die zowat bij iedereen bekend als het vleesgeworden kwaad, alhoewel dit ook helemaal niet strookt met de historische werkelijkheid… ★ Het omgekeerde is het geval bij de Romeinse keizer Titus (zie hierboven). Die is eigenlijk een van de grootste jodenvervolgers vooraleer Hitler zijn duivels ontbond, maar in de literatuur komt hij tot ons als de nobele heerser, die zijn liefde voor Berenice, de koningin van Palestina, onzelfzuchtig terzijde schuift voor het staatsbelang. We konden in de Vlaamse opera reeds kennismaken met de visie van Mozart, maar 25 jaar geleden bracht theatergezelschap De Tijd de versie van Jean Racine in de Minardschouwburg. De regie was van Johan Van Assche. (RDS in HLN, 18/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (369)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (369)

Djamolidine Abdoesjaparov. Ik vind het een naam die met recht en rede thuis hoort in een cultuurrubriek. Toch heeft deze Oezbeek als wielrenner eerder een plaats veroverd op de sportbladzijden. Het was echter wel de enige ingezetene van Oezbekistan die ik met name kon noemen. 25 jaar geleden kwam daar nu ook mevrouw Matlubeh bij, want zij zong volksmuziek uit haar land in de Gele Zaal. ★ Screamin, Jay Hawkins (foto) is dan anderzijds een naam die je hier NIET verwacht, ook al behoort « I put a spell on you » tot de echte klassiekers van de popmuziek. 25 jaar geleden trad in de Logos Tetraeder Paul Dutton op, een man die zich voor zijn act op de zwarte rocker baseerde. Verwacht echter geen rock’n’roll, want dat zou erg slecht zijn voor de gezondheid van Godfried-Willem Raes. Wel gorgelt, snuift en schreeuwt Dutton zoals hij vindt dat Hawkins dit ook doet. ★ En zo konden we meer bezadigde lezers eerder de Rode Pomp aanraden, want het Eric Vermeulen Trio bracht daar een concert met beschaafde jazz. De tijd dat jazz in bordelen thuishoorde, is immers al lang voorbij. (HLN, 17/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (368)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (368)

De dansschool P.A.R.T.S. van Anne Teresa De Keersmaeker staat internationaal in hoog aanzien. 25 jaar geleden bestond deze school drie jaar en dat betekende dan ook dat we voor het eerst konden kennismaken met de afgestudeerden. In het kader van de reeks « Eerste Zit » traden ze op in de Domzaal van het Kunstencentrum Vooruit. De P.A.R.T.S.- studenten brachten telkens een andere avondvullende groepschoreografie, die werd ingestudeerd onder leiding van twee van hen, Salva Sanchis en Arco Renz. Twee andere studenten, met name Tom Plischke en Kosmas Kosmopoulos (foto MySpace) waren niet zo kosmopolitisch aangelegd om zich naar het groepsconcept te voegen en kwamen liever met een soloproductie aanrukken. Ook deze solovoorstellingen kreeg men gespreid over de twee avonden te zien. Vermeldenswaard is nog dat dansabonnees en Vooruitkaarthouders gratis binnen mochten. Anderen betaalden 250 of 300 frank. ★ De liefhebbers van « Peter Pan » (NTG) anderzijds konden nu reeds terecht op een speciaal 0900-nummer (namelijk 0900/10888) omdat men een « ticketrush » voorzag. (RDS in HLN, 16/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (367)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (367)

Even een plechtig moment (kuch): hierbij willen wij de groepen Polyfoon Labyrint en Kadeleis van harte feliciteren. Waarom? Zij zijn de enigen die 25 jaar geleden de concurrentie met de voetbalinterland Belgie-Nederland durfden aangaan. Niet toevallig wellicht brengen beide groepen hedendaagse muziek en zijn zij dus gewend aan een zaalbezetting, die ongeveer even groot is als die van een voetbalplein (de spelers die er op staan bedoelen wij, niet de mensen er rond). Voor de moedigen: Polyfoon Labyrint is te horen in de Tinnen Pot, Groupe Kadeleis in de Rode Pomp. ★ Het theater daarentegen heeft sowieso gekapituleerd: zowel Vooruit, NTG als Nieuwpoort brachten de voetbalmatch op groot scherm. Nieuwpoort beloofde wel enige animatie errond, terwijl het NTG nadien in Minnemeers een spetterende afscheidsfuif met het orkest van Tom Van Landuyt (foto YouTube) aankondigde. ★ Voor de Pleinconcerten op zondagochtend zou ik eigenlijk geen publiciteit meer mogen maken, daar ze overvol zitten, maar aangezien deze keer Paul Klinck en Filip Martens optraden… (RDS in HLN, 13/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (366)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (366)

Zoals reeds eerder aangestipt, waren 25 jaar geleden de openbare examens van het conservatorium volop bezig. Persinformatie wordt er daarrond helaas niet verstrekt, zodat we u alleen maar kunnen aanraden om af en toe eens in de Hoogstraat binnen te springen en daar te noteren wat er ad valvas uithangt. ★ Gelukkig zijn er ook nog concertorganisatoren zoals Dré Posman van de Rode Pomp, die hun medewerking verlenen aan deze examens en de jonge mensen die bij hen optreden dan toch enige publiciteit bezorgen. ★ Zo kon u in de Pomp terecht voor een recital van de sopranen Cornelia Berger en Margaretha Claeys, aan de piano begeleid door Kathleen Eeman. Daarnaast trad een tenor op die door Dre als mijnheer O. wordt benoemd. We nemen aan dat dit betekent dat hij de echte naam niet kent, maar in het koor van Jaak Gregoor zingt b.v. toch ook een echte mevrouw O. Al lang ben ik van plan daarover een reportage te maken onder de titel « Histoire d’O », maar naar verluidt zou de vergelijking met het boek van de onlangs overleden Pauline Réage eerder ongepast zijn… (RDS in HLN, 12/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (365)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (365)

Liefhebbers van hedendaagse pianomuziek werden 25 jaar geleden in de Rode Pomp verwacht, waar Thomas Dieltjens werk speelde van Schönberg, Berio en Gubaidulina om enkel maar de bekendste componisten te noemen. * Het duurde lang voor we in “Voorjaarsontwaken” (NTG) een streepje muziek te horen krijgen. Maar als het zover is, is het meteen prijs. Niet te verwonderen, aangezien het het aangrijpende strijkkwintet van Franz Schubert is dat onder de slotscène wordt geschoven. Waarmee ik eigenlijk de afloop prijsgeef, want iedere muziekliefhebber weet wel dat Schubert dit strijkkwintet schreef in het aangezicht van de dood en die is op dat moment dan ook tastbaar aanwezig op de scène. Regisseur Guy Van Sande (foto YouTube) lijkt opzettelijk deze kunstgreep zolang mogelijk achter de hand te hebben gehouden, maar voor de rest wordt de afstandelijkheid daardoor nog meer beklemtoond en het is al zo moeilijk voor de late 20ste eeuwer om zich in de seksuele problematiek van de jeugd van vorige eeuw in te leven. Zoals iemand zei: ’t is nu meer een kwestie van te veel i.p.v. te weinig. (RDS in HLN, 11/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (364)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (364)

De echte muziekliefhebber konden we 25 jaar geleden een gemengd programma voorstellen. Eerst een portie ingetogenheid en daarna afreageren met uitgelaten vrolijkheid. Kortom, the best of both worlds * In de kerk van het Begijnhof in de Lange Violettestraat ontving het Gentse Madrigaalkoor om 20.30 uur immers het Amerikaanse Bemidji Choir. En zoals het bij een goede uitwisseling past, zong het Amerikaanse koor Belgisch werk (Josquin Desprez, Orlandus Lassus) en ging het Madrigaalkoor de Amerikaanse toer op met « Songs of Farewell » van Hubert Parry. Daarnaast brachten de Amerikanen toch ook nog negro spirituals (of moeten we nu « Afro-American Spirituals » zeggen ?), waarop wel het meeste publiek zal afkomen * En daarna allemaal als de bliksem naar de Hotsy Totsy, waar het Gerry Creve duo (gitaar & accordeon) authentieke « Swing musette » bracht in de trant van Django Reinhardt (foto Facebook) ★ De echte theaterliefhebber daarentegen, die troffen we 25 jaar geleden aan in de Minard, waar het gezelschap De Tijd het klassieke stuk van Jean Racine, ” Berenice”, bracht. (RDS in HLN, 10/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (363)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (363)

De Britse auteur Howard Barker was 25 jaar geleden plotseling erg « populair ». Niet minder dan drie stukken van hem werden tegelijk opgevoerd in België. Hijzelf noemt het « theatre of catastrophy ». Dat betekent dat het zich vaak afspeelt tijdens oorlogen of revoluties (Barker is historicus), omdat « momenten van chaos nieuwe krachten vrijmaken ». Zo speelt « Judith » (Arca) uiteraard tegen de bijbelse achtergrond van de belegering van Jeruzalem door de Assyriërs. Tevens wordt de toeschouwer moedwillig op het verkeerde been geplaatst wat de sympathie voor een bepaald personage aangaat. Zo worden we verondersteld te gruwen van de ommekeer die in Judith plaatsheeft, nadat ze Holofernes heeft onthoofd. Door de scheiding van het hoofd (de rede) van het lichaam krijgen immers de gevoelens de vrije loop en wordt ze alsnog opgewonden door het lichaam van de eertijds wrede tiran. Regisseur Victor Low haalt er dan Dutroux en het fin de siècle bij, maar dat werkt niet. Integendeel, door een verleidelijke vertolking door Aafke Bruining, gelooft men juist sterk in de passie van deze vrouw. (RDS in HLN, 9/6/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (362)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (362)

25 jaar geleden sloot het Gents Amusement Theater dan toch definitief de deuren. Ze deden dat op de swingende tonen van Rudy Balliu’s Society Serenaders. ★ Tot in het laatste nummer van zijn tijdschrift is Eddy Daese recensies blijven recenseren. Zeker na de discussie met het « publiek » in het NTG (publiek dat vooral uit mensen van het promotieteam bestond) zal het voor vele recensenten een opsteker zijn dat ze toch nog door IEMAND gelezen worden. ★ In datzelfde NTG werd in het kader van « Voorjaarsontwaken » maandag de film « The Cement Garden » gedraaid. Buitenkans om te zien hoe de zeden bij de jongeren op honderd jaar tijd zijn veranderd. ★ Over jeugd gesproken: in Krakeel had het examen voordracht plaats van de muziekacademie en maandagavond gaven leerlingen van het conservatorium een examenconcert in de Rode Pomp. ★ Gisteren gaf ze nog repliek tijdens de examens aan het Brusselse conservatorium, morgenmiddag zet ze haar beste beentje voor in de Academie voor Taal- en Letterkunde: gambiste Rebeka Ruso. ★ Behalve de film is alles gratis. (HLN, 6/6/1998)