Het is vandaag al 45 jaar geleden dat de Amerikaanse cajun-muzikant en componist Nathan Abshire is gestorven (foto La Louisianne via Wikipedia). Hij zong en speelde diatonische accordeon. Abshire zei vlak voor zijn dood: “Als ik sterf, hoop ik dat ze al mijn platen verbreken en ze niet meer draaien. Het voelt niet goed voor de radio en iedereen om de muziek van een muzikant te blijven spelen nadat hij er niet meer is.” Gelukkig heeft men deze wens uiteraard niet ingewilligd.

Op 9 mei 1931 verzorgt Gust de Muynck (1897-1986) vanop het dak van de tribune de eerste rechtstreekse uitzending van een voetbalwedstrijd (België-Nederland in Antwerpen, uitslag 4-2). Datzelfde jaar volgen ook nog rechtstreekse verslagen van de Boeteprocessie in Veurne, de IJzerbedevaart in Diksmuide, de Belgische Dag in Hasselt en de viering van het tienjarige bestaan van het Algemeen Christelijk Werkersverbond in Brussel. De teksten dienden wel te worden voorgelegd aan de minister van PTT, de wallingant François Bovesse, die met name een aantal fragmenten uit de IJzerbedevaart verbood. De technicus moest dan op aangeven van reporter Mon de Goeyse telkens de microfoon even afsluiten.

Altijd gevoelig voor nieuwe trends publiceerde Umberto Eco zijn vierde boek, “Baudelino”, in mei 2001 eerst op het internet.

Op 30 april 2021 waren twee ladies van de Ceratizit-ploeg te gast bij Bar Bidon.

In de richting van het venster beweeg ik me. Bewegen? Schuifelen, sloffen, sluipen, behoedzaam, voorzichtig, geluidloos indien dat mogelijk ware. De kleine lamp op het bureau heb ik uitgeschakeld. De duisternis is vreedzamer. Veiliger. Helemaal donker is het niet. Van ginds, de wereld, dringt een schijn van licht de kamer in. Onvoldoende om schaduwen te werpen. Te gering om meubels, voorwerpen een identiteit te verlenen. Mijn geheugen kent alles een eigen plaats toe, een vorm, een kleur, een functie zelfs. Dat zou kunnen volstaan. Maar dat alles wordt nu onbelangrijk. Verdwijnt langzaam achter mij. Wordt verleden. Seconde na seconde. Steeds definitiever. Het raam komt dichterbij. Zo laat ik alles achter. Het verzinkt. Aarzelend speur ik naar waar vandaan de lichtstralen zo kalm, niet echt opdringerig maar toch onmogelijk te weerstaan bezit nemen van de ruimte die ik achter mij laat.