Op de uitvaart van Patrick Michiels werd het woord gevoerd door twee van zijn kinderen en drie gastsprekers, met name Johan Verhasselt, hoofd van de drukkerij die De Nieuwe Omroeper drukte en waarmee hij jarenlang samenwerkte, Bert Andries, UNIZO-secretaris, toen Patrick voorzitter was en ikzelf, vriend van in onze jeugdjaren. De uitvaart vond plaats in intieme kring, in aanwezigheid van een 40-tal genodigden. Het was een bijzonder kwaliteitsrijke dienst, met een schitterende keuze aan songs: uit de sixties Bridge over troubled water, Turn turn turn… en favourites van Patrick zoals N’oubliez jamais van Joe Cocker en Only you van The Flying Pïckets. Hieronder mijn speech in bijlage (ik sprak laatst van de gastsprekers).

Patrick Michiels… Ik leerde hem kennen in mijn jeugd, de jaren ’60. Onze families hadden nauwe banden, en zijn zus en mijn broer waren méér dan goeie maatjes. Kantoor- en boekhandel Techniek en Kunst was bovendien een begrip in de gemeente. Iederéén deed er inkopen. Ik kocht er vooral strips.

We kwamen geregeld bij elkaar over de vloer. Het klikte, ondanks het leeftijdsverschil van bijna 4 jaar (4 jaar: veel in termen van jeugd). Hij werd vooral bekoord door één van mijn passies: de popmuziek van de Sixties, aangevoerd door Beatles en Stones. Patrick had het vooral voor Joe Cocker. Eén van diens hits behoorde tot onze all-time favourites: ‘N’oubliez jamais’.

Was Patrick niet in de uitgeverswereld terechtgekomen, hij was een geboren journalist. Hij volgde journalistenschool in Brussel en kreeg er les van meerdere iconen, zoals Omer Grawet, van de Vlaamse TV en Het Laatste Nieuws, radio-sportjournalist Piet Thys en VRT-journalist William Van Laeken. Hij was daar bijzonder trots op.

Wij hadden allebei een ruime interessesfeer, in het bijzonder voor politiek en journalistiek. En we discussieerden gepassioneerd met jeugdige overmoed en niet te stuiten geldingsdrang. Dat leidde vaak tot geanimeerd strijdtoneel, want in het links-rechts-spectrum zaten wij niet altijd in hetzelfde compartiment.

In 1972 brachten we een meerdaags bezoek aan Londen. We vulden elkaar aan. Ik, met mijn slecht gevoel voor oriëntatie die overal verloren liep, kon gelukkig op hem rekenen. Hij vond overal de weg. De metro was voor hem geen doolhof, maar een speeltuin. Ik noemde hem dan ook the mole of London (de mol van Londen). Hij wees de weg, ik voerde het woord. Onze meest markante ervaring in Londen: we stonden 7 uur in de rij om een blik op te vangen van Toetanchamon…

Toen de wereld in 1972 in de ban kwam van het schaken door de titanenstrijd tussen de uittredende Russische wereldkampioen Boris Spassky en het Amerikaanse enfant terrible Bobby Fischer, sloeg de schaakmicrobe ook in Temse toe. Met enkele familieleden en vrienden hielden we geregeld schaakavonden onder het voorzitterschap van Patricks schoonbroer, Louis (Maes), vandaar dat wij ons De Lowieters noemden.

Patrick wilde een stap verder gaan en een heuse vereniging oprichten. Met Guy Van Bruyssel stichtten we in 1974 schaakclub Boey. Patrick was de eerste voorzitter. Als spelers waren wij aan elkaar gewaagd en sloten wij aan bij de top. Als stichters genoten wij later van de opmars van de schaakclub: zij stootte zelfs door tot ’s lands hoogste afdeling. In 2024 waren we te gast op de viering van het 50-jarig bestaan. Ondanks zijn ziekte was Patrick de enthousiaste gastspreker op het gemeentehuis. Hij realiseerde bovendien een fotoreportage rond het 50-jarig bestaan.

Onze pioniersjaren bij de schaakclub kenden altijd een stoomaflatend verlengstuk. Als wij ons lokaal, Temsica, verlieten, togen wij naar the place to be van het uitgangsleven: ’t Hekgat. Wij, dat waren Patrick en ik, Roger Van Geyt en Marcel De Bruyn. We discussieerden er dat horen en zien vergingen en kwamen nogal eens thuis met het fluiten van de vogeltjes…

In 1975 keek Patrick uit naar een gezonde, sportieve vrijetijdsbesteding, met als resultaat: De Steendoodtrappers, een vrijblijvend wielergezelschap, dat elke zondag, lente en zomer, met een wielerwedstrijd de viaducten van Velle en Haasdonk onveilig maakte, aanvankelijk zonder vergunning. Ook nadat Patrick de koersfiets aan de haak hing, bleef hij een fervent supporter én sponsor. Bij de stopzetting in 2016 was hij eregast.

De vriendschapsbasis gelegd in onze jongere jaren is gebleven en doorheen de jaren versterkt, in goede en in kwade dagen.

Naast de ontmoetingen, de faxen, de e-mails… waren er bovenal de ontelbare telefoontjes, zeg maar: telefoons, want zij namen soms nachtelijke uren in en muntten uit door lange duurtijd, zoals ook de andere sprekers hebben ervaren.

Patrick was een echte vriend met vele en grote kwaliteiten: oprecht, eerlijk, loyaal, discreet, empatisch, behulpzaam, plichtsbewust, gezond verstand, pragmatisch, groot rechtvaardigheidsgevoel… Enzoveelmeer. Zijn palmares spreekt boekdelen, met als absoluut hoogtepunt: De Nieuwe Omroeper. Dat het blad ook vandaag nog bestaat, is eigenlijk een mirakel, zeker als men weet dat de opslorping van de kleinere door de grotere bladen al bijna 70 jaar geleden is ingezet. In 1960 werd de advertentiekrant Het Nieuwsblad van Temse, concurrent van De Omroeper, opgeslorpt door Het Vrije Waasland. Het medialandschap onderging sindsdien een explosie aan nieuwe organen en concurrenten, technische revolutie, de intrede van internet en sociale media, fusieoorlogen en grondverschuivingen…, maar De Nieuwe Omroeper bleef overeind:de grote verdienste van het fenomeen Patrick Michiels. En het wordt al te weinig beklemtoond: via zijn medium heeft hij talloze organisaties gesponsord. Het is geen toeval dat hij alle jaargangen heeft geschonken aan het Gemeentebestuur.

Patrick was een schitterende organisator. Ik mocht het aan den lijve ondervinden. Hij was de realisator van verschillende jubileumvieringen die mij te beurt vielen.

Vooral de eerste viering – naar aanleiding van mijn 10-jarig burgemeesterschap – blijft een curiosum. Met als smoes dat ik zijn gastspreker was op het jubileum van De Nieuwe Omroeper, lokte hij mij naar Salons Den Oever. Groot was mijn verbazing, toen daar heel mijn familie, talrijke vrienden en BV’s aanwezig waren. Ik wist daar vooraf helemaal niets van, iedereen had kunnen zwijgen. Naar Patrick werd geluisterd.

Hij was ook een voortreffelijk speecher. Hij had de gave van het woord, kon improviseren en beschikte over een enorm arsenaal aan woorden, verwijzingen en achtergrondinformatie…, dat alles nog opgewaardeerd door een perfect getimede stembeheersing en gesticulatie. Spreken na Patrick was geen cadeau.

Hij was een Temsenaar in hart en nieren, in zijn hele doen en laten, zeker ook als uitgever van De Nieuwe Omroeper en als boegbeeld van UNIZO. Ik denk dat hij soms zelf niet besefte hoezeer hij aan de gemeente gehecht was. Hij spaarde dan ook zijn kritiek niet, als hij vond dat het de verkeerde kant op ging. Als vertegenwoordiger van UNIZO was hij een erg gemotiveerd, bekommerd, kritisch-constructief lid van de Gemeentelijke Commissie voor Ruimtelijke Ordening. De evolutie van de handelskern was hem een scheefgeslagen nagel in het hart.

Hij was gesteld op het Temsese dialect en gebruikte bewust uitdrukkingen van de oudere generaties. Een klassieker van hem was ‘z’n devoren doen’. Toen we overwogen een dialectvereniging te starten, stelde hij als naam voor: ‘de lets’ (= lus, lis, lits), ik verkoos ‘de ziep’ (= jas, vest). Helaas, hoe we ook ‘ons devoren deden’: er was geen tijd om de vereniging te realiseren.

Patrick had zin voor humor. Verscheidene jaren pakten we in De Nieuwe Omroeper uit met een aprilgrap. Eens schreven we dat de bazen van de Ronde van Frankrijk naar Temse zouden komen om de aankomst van een Tourrit in onze gemeente te bespreken. Om de geloofwaardigheid te vergroten, zetten we José De Cauwer mee op de foto. Op die bewuste 1 april-avond was De Watermolen gevuld met tal van driftige koersfanaten, helaas zonder de Tourbazen…

Patrick was een levensgenieter, een gezonde mengeling van Pallieter en Uilenspiegel, een Bourgondiër, die met grote gretige graagte de graantjes meepikte van de geneugten des levens.

Hij hield van het leven, van de mensen, van stijl en kwaliteit. Hij had een verfijnde smaak, kon genieten van kunst en cultuur, van optredens, muziek, goede boeken en films, bezoek aan musea en tentoonstellingen… Hij kon vooral ook deugd hebben van een goed glas bier of wijn en een zalige maaltijd. Hij genoot van Gezellig Samenzijn.

Maar hoezeer hij ook gehecht was aan alles wat hem dierbaar was en fascineerde: in de schatkamer van zijn leven was zijn gezin het kroonjuweel. Hij was a family man. Toen ik in juni 2022 een punt zette achter de politiek, organiseerde de gemeente een afscheidsviering. Het programma voorzag een interview, en de vraag was wie best geplaatst was om mijn ‘leven en werk’ via vragen te reconstrueren. Men heeft toen de gelukkige gedachte gehad het aan Patrick te vragen. Hij was toen al getekend door zijn ziekte en zijn toestand was die dag helemaal niet goed, maar hij stond er op het vraaggesprek te leiden. En inderdaad: het is een zeer goed interview geworden, met vragen die niemand anders had kunnen stellen. Ik ben er hem bijzonder dankbaar voor en koester de opname dan ook als een relikwie.

Toen Patrick in het voorjaar van 2021 werd getroffen door gezondheidsproblemen, kwam hij in een heel andere wereld terecht, een calvarietocht, die 6 jaar zou duren.

We hielden permanent telefonisch contact en geregeld zocht ik hem op in zijn oase aan de Schelde of nam ik hem mee naar een bepaald event.

Die situatie nam een heel andere wending, toen ikzelf door zware gezondheidsproblemen werd geteisterd. Op een bepaald ogenblik verbleven drie dikke vrienden op dezelfde Oncologie-afdeling in het ziekenhuis: Patrick, burgemeester Hugo Maes en ikzelf. WE ZIJN HIER VANDAAG OPNIEUW VERENIGD.

Vooral het laatste jaar was voor Patrick bijzonder zwaar. Maar hij droeg zijn lot moedig en bewonderenswaardig, maar realistisch. Hij zag de werkelijkheid onder ogen, in meerdere scenario’s.

Op zondag 8 november belden we voor het laatst. Een babbel als anders – tot hij zei dat hij voelde dat hij achteruitging. Het was niettemin schrikken, toen wij een paar dagen later zijn overlijden vernamen.

Overleden op woensdag 11 november, mijn verjaardag…

Patrick laat een blijvende erfenis na, en kan en zal niet vergeten worden.

Met zijn palmares gaat hij de geschiedenis in.

En dankzij zijn flamboyante, charismatische persoonlijkheid gaat hij tegelijk de legende in.

Hij zal altijd bij ons zijn, want

Geliefden die dood zijn, zijn nooit meer waar ze waren, maar altijd waar wij zijn!

Mede in naam van de gemeenschap van Temse betuigen wij onze oprechte deelneming aan de familie.

Luc De Ryck

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.