Heb zopas het verhaal van de roze trui van Wilfried Reybrouck in “Bahamontes” gelezen. Dat was in 1974 voor de ploeg Filcas. Die ploeg had hem aangenomen omdat – aldus zijn oudere broer Guido – de ploeg verplicht was twee buitenlanders te werk te stellen. Wat voor een eigenaardige kronkel is dat! Zou dat echt waar zijn? En zo ja, wie werd dan die tweede buitenlander? Ik vroeg het (natuurlijk) aan chatgpt…
Uw verbazing is terecht: dat een Italiaanse profploeg in 1974 verplicht zou zijn geweest om twee buitenlanders in dienst te nemen, klinkt inderdaad als een merkwaardige regel. Maar er is een interessante aanwijzing die het verhaal van Guido Reybrouck alvast gedeeltelijk bevestigt.
De tweede buitenlander was vrijwel zeker de Belg Eric Serlet. Hij reed in 1974, net als Wilfried Reybrouck, voor de Italiaanse ploeg Filcas. Dat blijkt uit de deelnemerslijst van de Giro van 1974 en uit de ploeggegevens van dat seizoen.
Dat is meer dan een toevallige overeenkomst: in het wielerjaarboek van Bernard Callens staat bovendien dat er voor zowel Wilfried Reybrouck als Eric Serlet een plaatsje bij Filcas was vrijgehouden.
Maar gold er werkelijk zo’n verplichting?
Daar zit de moeilijkheid. Ik heb een contemporaine Italiaanse krantenbron gevonden die meldt dat Filcas twee Belgische neo-profs had aangetrokken: Reybrouck en Serlet. Ook de Engelstalige geschiedschrijving van de Giro vermeldt dat Vittorio Adorni, die bij de ploeg betrokken was, twee Belgische helpers zocht en daarvoor Guido Reybrouck om aanbevelingen vroeg.
Dat ondersteunt dus de gedachte dat Filcas bewust twee Belgen aantrok. Maar ik heb geen betrouwbare bron gevonden die bevestigt dat de ploeg daartoe reglementair verplicht was.
Mijn voorlopige conclusie is daarom:
- De tweede Belg: Eric Serlet, uit Beernem, die vanaf 1 mei 1974 voor Filcas reed.
- De vermeende verplichting: vooralsnog onbewezen. Het kan om een specifieke Italiaanse of organisatorische regel zijn gegaan, maar het is evengoed mogelijk dat Guido de reden voor de aanwerving achteraf wat vereenvoudigd heeft weergegeven.
Het verhaal van Wilfried kennen we dus. Maar hoe is het die Serlet eigenlijk vergaan?
Eric Serlet — in sommige wielerdatabanken staat hij als Erik Serlet — heeft een veel minder opvallende profcarrière gehad dan Wilfried Reybrouck. Maar zijn verhaal is daarom niet minder interessant: hij was een West-Vlaming uit Beernem die via de plaatselijke wielerclub Reigerlo tot bij de Italiaanse profploeg Filcas was geraakt.
Serlet was niet zomaar een renner die zonder palmares een profcontract kreeg. In 1972 won hij Gent–Staden bij de liefhebbers (zie onderstaande foto). Bovendien vermeldt een West-Vlaamse wielerblog dat hij een rit won in de Ronde van Marokko, waar hij zelfs een tijdlang leider was. Ook zou hij in Parijs-Roubaix eens meer dan honderd kilometer alleen in de aanval hebben gereden. Dat laatste is een mooi detail, al heb ik er nog geen onafhankelijke bevestiging van gevonden.
Het opvallendste aan zijn verdere levensloop is misschien wel dat hij al in 1976, op 25-jarige leeftijd, met het wielrennen stopte. Dat wordt expliciet vermeld in het overlijdensbericht dat in januari 2011 op een West-Vlaamse wielerblog verscheen. Serlet overleed op 16 januari 2011, amper zestig jaar oud, in Maria-Aalter. Hij was de vader van Tom en Manuel Serlet, die eveneens wielrenner werden.
En één detail vind ik persoonlijk wel interessant: in 1975 was Guido Reybrouck sportdirecteur bij Carlos, de ploeg waarvoor Serlet dat jaar zou rijden. De band met de familie Reybrouck bleef dus ook na het Italiaanse avontuur bestaan.
chatgpt
