Deze morgen stuurde ik Peter Koelewijn een mailtje: “Dag Peter. Uiteraard heb ik mij in 1977 Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou aangeschaft, misschien wel de beste Nederlandstalige elpee aller tijden. Maar een paar jaar geleden heb ik de zogenaamde ‘luxe-editie’ op Spotify gedownload en zo kreeg ik er ongevraagd ook een volledig Engelse versie bij. Eerst dacht ik nog: waar is dat nou goed voor? Maar nu ik ze een aantal keren heb beluisterd, denk ik: jammer dat Rod Stewart dit wellicht nooit heeft gehoord, want hier zaten anders wel een aantal nummers voor hem in. Maar ja, nu is het te laat natuurlijk. Toch wou ik je dit nog eens zeggen. Ik hoop dat alles goed gaat met jou en vooral dat je in goede gezondheid bent!”
Bijna onmiddellijk kreeg ik een antwoord: “Hallo Ronny. Wat leuk dat je Het beste in mij zo goed vindt/vond. Uit je mail begrijp ik dat je niet weet dat de Engelstalige versie al in 1978 als demo is opgenomen en daarna, tot een paar jaar geleden, al die tijd bij mij in de kast heeft gelegen. Waarom? Da’s een heel verhaal en ergens op internet moet dat wel te vinden zijn. Groeten. Peter Koelewijn.”
In tegenstelling tot Raymond Thielens ben ik niet zo’n goede opzoeker op het internet, dus wendde ik mij maar tot mijn vertrouwde chatgpt…
Ik heb het gevonden! En het merkwaardige is dat het verhaal niet eens zo moeilijk te vinden is zodra je de juiste aanknopingspunten hebt. Het staat onder meer bij de NOS en op de officiële website van Peter Koelewijn. De verklaring voor die veertig jaar in de kast is eigenlijk een verhaal over een platenbaas die zijn belofte niet nakwam.
Wat is er precies gebeurd?
1977 — een ambitieus soloalbum
Na jarenlang succes met zijn Rockets wilde Peter Koelewijn muzikaal een andere richting uit. Hij maakte een persoonlijker album, Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou, met onder meer KL 204 (Als ik God was) en Je wordt ouder pappa. De plaat werd een groot succes en leverde hem onder andere een Edison op.
1978 — de internationale doorbraak die er niet kwam
Platenbaas Freddy Haayen, die eerder als producer en manager bij Golden Earring betrokken was geweest, was zo enthousiast over het album dat hij Koelewijn overtuigde om het volledig in het Engels op te nemen. De Engelse vertalingen werden gemaakt door David O’Ryan.
Koelewijn nam de nummers op in de hoop ook internationaal door te breken. Haayen zou de opnamen in Londen onder de aandacht brengen van zijn contacten.
En toen liep het mis.
Haayen maakte zijn belofte niet waar. Koelewijn hoorde lange tijd niets meer. Toen hij uiteindelijk zelf contact opnam, kreeg hij de indruk dat men in Londen helemaal niet op die Engelse plaat zat te wachten. De opnamen verdwenen vervolgens in zijn eigen archief, waar ze meer dan veertig jaar bleven liggen.
Hoe kwam de plaat dan alsnog uit?
2018–2019 — de verloren tapes keren terug
In 2018 verscheen Koelewijns autobiografie Peer, geschreven in samenwerking met popjournalist Tjerk Lammers. Toen het verhaal over de Engelse opnamen ter sprake kwam in een interview met radiomaker Rob Stenders, raakte de bal opnieuw aan het rollen.
Op 1 november 2019 verscheen de Deluxe Edition, met zowel de oorspronkelijke Nederlandstalige nummers als de nooit eerder uitgebrachte Engelse versie. Het album kreeg zo alsnog een tweede leven.
De Engelse versie kreeg de titel The Best I Can Give, Is Still Unworthy of You mee. Ook de andere nummers kregen Engelse titels, zoals Flight 204 (If I Could Play God) voor KL 204 (Als ik God was).
Ronny De Schepper & chatgpt
