Police Python 357 is een Franse film van Alain Corneau uitgebracht op 31 maart 1976. Dit is de laatste film die het koppel Simone Signoret en Yves Montand samen maakten, al was Signoret op dat moment al zwaar ziek. Montand legt het dan ook aan met een jonger exemplaar. Hij zou later nog in twee andere thrillers van Alain Corneau spelen. De filmmaker, die tijdens de opnames van L’Aveu als assistent van Costa-Gavras met het paar had samengewerkt, schreef de film met hen in gedachten.
Orléans, 1975. Het politiekorps van de stad staat onder leiding van divisiecommissaris Ganay (François Périer). Zijn belangrijkste collega is inspecteur Marc Ferrot (Yves Montand), een zwijgzame vrijgezel. Ferrot is een uitstekende schutter en draagt altijd een Colt Python 357 in een holster aan zijn riem. Maar bovenal is hij een eenling, wat zijn superieur niet bevalt, vooral wanneer hij hem ’s nachts alleen op jacht ziet naar gewapende gangsters. Er is ook nog de jonge inspecteur Ménard (Mathieu Carrière). Commissaris Ganay is getrouwd met een gehandicapte vrouw in een rolstoel (Simone Signoret), erfgename van een vooraanstaande burgerlijke familie in de regio (de Clérys), en het echtpaar leidt een luxueus leven met een herenhuis, een landgoed, luxe auto’s en een chauffeur.
Aan het begin van de film onderneemt inspecteur Ferrot, zoals gebruikelijk op eigen initiatief, een eenzame nachtelijke expeditie om twee gevaarlijke, gewapende kerkrovers te verrassen en te arresteren. De commissaris spreekt later zijn afkeuring uit over deze nieuwste riskante onderneming. Maar de inspecteur merkt de aanwezigheid van een jonge Italiaanse kunstenares, Sylvia Leopardi (Stefania Sandrelli), niet op. Zij was de kerk aan het fotograferen, toen ze vastlegde hoe hij zijn Colt-revolver op de criminelen richtte. Kort daarna, rijdend in zijn Peugeot 404, ziet Ferrot zijn eigen beeltenis in een etalage: een uitvergrote foto van zichzelf, tentoongesteld als een symbool van mannelijkheid. Hij ziet vervolgens de jonge vrouw in de winkel. Geïntrigeerd door deze nachtelijke kunstenares, benadert hij haar en wordt verliefd op Sylvia. De eenzame agent en de jonge kunstenares beginnen een relatie.
De jonge vrouw is gefascineerd door het pistool van haar nieuwe geliefde. Ze speelt met de Colt tijdens een ritje over het platteland, terwijl Ferrot een dutje doet in een veld. Maar Sylvia, zoals Ferrot al snel vermoedt, verbergt een geheim: hoewel ze beweert bijna dagelijks heen en weer te reizen tussen Parijs en Orléans om ’s avonds als etaleur te werken, wijst alles erop dat ze ook elders in de stad komt. Ferrot volgt haar discreet en ontdekt dat ze naar een sociale huurwoning gaat. Hij concludeert dat ze samenwoont met een andere man. In feite wordt Sylvia, als een vogel in een kooi, door commissaris Ganay zelf in een appartement gehouden, met medeweten en toestemming van zijn gehandicapte vrouw. Het prominente echtpaar wil deze regeling koste wat kost geheimhouden.
Het drama ontvouwt zich op een avond wanneer Ferrot Sylvia weet te volgen naar de benedenverdieping van haar flatgebouw. Er ontstaat een verhitte ruzie tussen de geliefden, waarna de inspecteur de jonge vrouw een klap geeft en vervolgens vertrekt voor een avondje flink doorzakken in de stad. Ganay is getuige van de scène vanuit een raam van het appartement waar hij op Sylvia wacht, maar hij herkent zijn collega niet. Hij begrijpt echter wel dat er een andere man in het leven van de jonge vrouw is en dat ze hem op het punt staat te verlaten. Na een avond vol geveinsde spanning (*) breekt het geweld uit en doodt Ganay Sylvia in de badkamer met een marmeren asbak. De inspecteur komt weer bij zinnen, veegt zijn vingerafdrukken en alle sporen van zijn aanwezigheid weg en vlucht het appartement uit, waarbij hij de deur open laat staan omdat het slot kapot is. Ondertussen keert Ferrot dronken terug, belt aan en strompelt het appartement binnen. Hij vindt niemand en laat allerlei sporen van zijn bezoek achter, zelfs een handschoen, voordat hij weer vertrekt. Vanaf de benedenverdieping zag Ganay het licht; Hij wist dat de andere onbekende man was gekomen, maar hij kon hem niet identificeren. Thuis vertelt hij zijn vrouw alles en oppert even dat hij zich de volgende dag zou aangeven, maar zij raadt hem dat af en zegt dat hij moet afwachten wat er zou gebeuren…
De muziek voor de film is van Georges Delerue. Alhoewel ik meestal wel van het werk van deze componist hou, vind ik het hier toch niet erg geslaagd, maar merkwaardig genoeg besteedt Wikipedia heel uitgebreid aandacht aan de filmscore.
In 1987 werd een film gebaseerd op hetzelfde boek (The Big Clock van Kenneth Fearing) gemaakt door Roger Donaldson onder de titel One Way (of Dead End) met Kevin Costner in de rol van Montand en Gene Hackman in die van Périer.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
(*) Aldus Google Translate, maar ik heb het laten staan, want de film komt inderdaad maar traag op gang door het onberekenbare (maar ook onuitstaanbare) gedrag van Sylvia.
