Zeventig jaar geleden ging in de Verenigde Staten de film “The Ten Commandments” van Cecil B.DeMille in première. Kort daarna zal hij wel in Vlaanderen zijn uitgekomen, maar ik heb de film toen niet gezien omdat ik nog te jong was. Ik heb hem echter wél gezien op een leeftijd dat ik nog te jong was om ’s avonds naar de bioscoop te gaan. Zestien of zo, zeg maar. Ja, zo ging dat nog in de jaren zestig!
Ik was dus met de fiets van Temse naar Sint-Niklaas gefietst om in een parochiezaaltje in de Ankerstraat, schuin tegenover de Broedersschool waar ik later nog les zou geven, naar de film te gaan kijken. Dat zaaltje (het Gildenhuis was de naam, geloof ik) is ondertussen verdwenen en wellicht moeten we daar niet eens om treuren want op het gebied van geluidsdichtheid was het niet echt een topper. Tijdens die bewuste voorstelling hebben wij namelijk de hele tijd kunnen meegenieten van een bal populair dat ergens in een andere zaal plaatsvond. Een lokaal groepje maakte brandhout van de hits uit die tijd, terwijl wij Mozes de waat’ren zagen scheiden of zijn stenen tafelen te grabbel gooien als tijdens zijn afwezigheid het Godsvolk zich overgaf aan seks, drugs & rock’n’roll!
Ik herinner me nog dat ik dat eigenlijk allemaal niet zo erg vond. Het zal dus wel zijn dat men met ouder te worden minder verdraagzaam wordt, want nu zou ik dat niet meer pikken…
Ronny De Schepper
Merkwaardig. Heb ook die aan leeftijd gebonden gedragsverandering. Altijd geweldige film gevonden. Zeker technisch.
LikeLike
Ik was acht jaar (1958) maar zeker niet ouder toen ik deze bijbelfilm voor de eerste keer zag op zondagnamiddag om 14u15 in de British Palace naast mijn deur. De week nadien ben ik nog eens gaan kijken want hij werd verlengd (zeer uitzonderlijk in Temse).
British Palace stond toen bekend als een verderfelijke cinema want de tsjeven zweerden bij de Roxy. Maar bij de programmatie van deze film maakten de pilaarbijters van hun hart een steen en gingen ze toch naar den “British”. Maar de zondagnamiddagvertoning was voor de jeugd van Temse, die toen duurde tot 17u15 omdat er telkens twee films afgespeeld werden (een voorfilm die vooraf nooit bekend was, plus de hoofdfilm). Elke week mocht ik naar de film maar pas op latere leeftijd besefte ik waarom: onze winkel sloot pas om 13 uur en als ik in de namiddag weg was, konden mijn ouders ongestoord hun huiswerk maken.
Den British, in de volksmond, werd toen uitgebaat door Henri Van Daele, die nog werkzaam geweest was in de Roxy, want hij woonde ook in de Stationstraat. Van Daele was een homoseksueel maar ik heb daar helemaal niks van gezien, ik was zelfs verwonderd toen mijn pa dat vertelde, want in mijn ogen was dat een vriendelijke oudje.
De interessantste films passeerden toen allemaal in den British, soms in de Scala , alhoewel ik “Help” van de Beatles wel gezien heb in de Roxy. Ook de “Kanonnen van Navarone” in de Roxy. Dat was omdat mijn klasgenoot Jos Temmerman (uit de Sint-Jorisstraat) hulpje was boven in de projectiezaal en hij mij aanspoorde om toch naar de “katholieke” cinema te komen, wel tegen mijn goesting want als ventje zag je niet veel als een volwassene voor mij zat, wat helemaal geen probleem was in den British.
LikeLike