Op 13 augustus 1771 is hij opnieuw in Milaan, waar hij “Ascanio in Alba” schrijft. Ascanio in Alba is een opera in twee bedrijven op een libretto van Parini. De eerste uitvoering vond plaats op 17 oktober 1771 in Milaan.
We zitten in een arcadisch landschap nabij Rome. Venus vertelt haar kleinzoon Ascanio dat hij de wijze nimf Silvia moet huwen, om zo een deel van haar land te regeren. Hij gaat op zoek naar Silvia, maar vermomt zich om zo zeker te zijn van haar gevoelens. Ascanio en Silvia ontmoeten elkaar en worden verliefd. Silvia echter staat onder de bescherming van Aceste, een priester van Venus, tot de haar toegekende bruidegom arriveert. Venus is hierdoor overtuigd van de oprechtheid van Silvia en onthult haar de echte identiteit van Ascanio. Het koppel is verrukt en iedereen zingt ter ere van Venus.
In Milaan schrijft hij ook zijn “46ste” symfonie in C (KV.111b), de 13de in F (KV.112) en het divertimento nr.1 in Es (KV.113). De symfonieën bestaan in een uitvoering van Christopher Hogwood en zijn Academy of Ancient Music, het divertimento door de Camerata Academica uit Salzburg op de gelijknamige CD.
Hogwood telt ook de “54ste” in Bes (KV.74g), en de “42ste” in F (KV.75) als een symfonie, maar alleen de twaalfde in G (KV.75b) is een “officiële”. Terwijl de eerste en de derde beweging duidelijk de invloed dragen van Joseph Haydn, is de tweede beweging een “romance”, nogal in de stijl van de symfonie van Gossec uit 1761. Het slot is zoals gewoonlijk een exotisch dansje (een gavotte of een contredanse).
In die tijd waren symfonieën zeker geen “ernstige” werken. Ze dienden bij concerten gewoon als “opwarmer” voor de vocale stukken, waar het publiek op uit was. Vandaar dat het onderscheid met een opera-ouverture zo gering is.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 