Fons Mariën gaf drie sterren aan Een verwittigd man is niets waard van Dimitri Verhulst.
Het is moeilijk om deze novelle te omschrijven. De vrij korte hoofdstukken hebben telkens de titel van een jazzlied. De tekst loopt niet door en kan je ook omschrijven als een jazzcompositie. Dimitri Verhulst probeert hier een nieuwe manier van schrijven uit, met vooral korte zinnen, gelardeerde onderwerpen die om de paar lijnen terugkomen. Het geheel leest als een compositie.
Inhoudelijk gaat het om een Oostendenaar die de breuk met zijn geliefde Yarzy probeert te verwerken door de hele tijd piano te spelen. Zij vormt een thema dat geregeld terugkeert. Ook gaat het soms over de relatie met zijn overleden vader, die een geweldenaar en dronkenlap was, en zijn moeder, die zich hoereerde en met wie hij geen contact meer heeft. Ook andere en minder relevante thema’s komen soms terug. Zo zijn er de occasionele verwijzingen naar Michel Houellebecq, komen andere bedpartners soms aan bod, of gaat het over banale zaken zoals zijn voeding.
Het boek, dat op de kaft omschreven wordt als een roman, omvat slechts 165 bladzijden en heb je vlug uitgelezen. Ik vind het boek verdienstelijk maar toch niet helemaal geslaagd omwille van de speciale stijl. Zaken worden geëvoceerd maar niet helemaal uitgewerkt.
Fons Mariën
dagelijks iets degelijks 