Vandaag zestig jaar geleden zat Dave Berry in de studio om “Mama” op te nemen. Ik geef het toe: het is een smartlap van de betere soort, maar zeker geen monument in de popgeschiedenis. Ik heb het dan ook enkel maar genoteerd omdat er voor mij een persoonlijke herinnering aan vast zit. Nee, veel belangrijker die dag was de release van “Sunny afternoon” van The Kinks. Toch heb ik als illustratie voor één keer eens niet voor het single-hoesje geopteerd maar voor de fameuze Marble Arch-elpee die destijds is verschenen met een compilatie van die fantastische nummers die Ray Davies voor de groep schreef in die tijd.
Waar ik me eerlijk gezegd totaal niet van bewust was, was dat net als het gelijktijdige “Taxman” van The Beatles, het nummer verwijst naar de hoge progressieve belastingtarieven die werden gehanteerd door de Britse Labour-regering van Harold Wilson. Toch is componist Ray Davies niet zo bitsig als (de als gierig of op z’n minst zuinig bekend staande) George Harrison. Om te voorkomen dat de luisteraar sympathie zou voelen voor de hoofdpersoon van het lied, zei Davies: “Ik heb hem veranderd in een schurk die na een nacht vol dronkenschap en wreedheid ruzie maakt met zijn vriendin.”
Waarvan ik me daarentegen wél heel erg bewust was dat was de sterke music hall-smaak en de focus op de teksten deel uitmaakten van een stilistische koerswijziging voor de band (begonnen met “A Well Respected Man” uit 1965), die in 1964-1965 beroemd was geworden met een reeks stevige, op powerakkoorden gebaseerde rockhits. Ook Ray Davies was zich ervan bewust dat hij door een tijd van verandering ging: “Ik draaide alleen maar ‘The Greatest Hits’ van Frank Sinatra en ‘Maggie’s Farm’ van Dylan – ik vond de hele sfeer ervan gewoon mooi. Ik draaide de LP ‘Bringing It All Back Home’ samen met mijn Frank Sinatra-, Glenn Miller- en Bach-albums – het was een vreemde tijd. Ik vond dat ze elkaar allemaal versterkten, ze gingen allemaal over in het chromatische gedeelte achteraan het nummer.” (“Sunny afternoon” dus). Buiten de vier Kinks is op de single ook Nicky Hopkins te horen op piano.
Het nummer werd op 3 juni 1966 als single uitgebracht en bereikte op 7 juli 1966 de nummer 1-positie in de
Britse singlehitlijst, waar het twee weken bleef staan. In Amerika piekte het in het najaar 1966 op nummer 14 in de
Billboard Hot 100 pop singles-hitlijst, een voor The Kinks een redelijk hoge plaats in de VS, waar ze – in tegenstelling tot zovele andere Britse popgroepen – nooit doorgebroken zijn. In de promotievideo voor de single was de band te zien die optrad in een koude, besneeuwde omgeving. Ik herinner mij deze video van het RTB-programma Vibrato, maar ik dacht dat dit, net als de beroemde Jimi Hendrix-video, door de RTB zelf was opgenomen.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 