Vijftig jaar geleden: Dave Berry neemt “The Crying Game” op

Digital StillCameraVandaag is het precies vijftig jaar geleden dat Dave Berry “The Crying Game” het opgenomen. Het was een compositie van Geoff Stephens (van The New Vaudeville Band, je kent misschien nog wel “Winchester Cathedral”?) en de plaat zou uiteindelijk tot op de vijfde plaats van de Engelse hitparade geraken. Het is ook één van die nummers waarvan ten onrechte wordt verondersteld dat Jimmy Page de sologitaar speelt (hij kon toch moeilijk op àlle platen spelen…). In werkelijkheid is de gitarist Big Jim Sullivan van Marty Wilde’s Wildcats (de man die Ritchie Blackmore van Deep Purple leerde gitaar spelen en later de vaste gitarist van… James Last werd!).

Op 3 juli 2010 was Dave Berry eregast op “Such a night” in de festivalhal aan het Donkmeer in Berlare, waar hij ook zijn boek ‘Dave Berry all there is to know’ voorstelde. De eerste koper van het boek was burgemeester Luc De Ryck van Temse (zie foto). Het was een blij weerzien, want Dave is al meermaals opgetreden in Temse: tweemaal op de Kaaifeesten, éénmaal in het Waesmeer en er is ook een jukeboxconcert aan hem gewijd. Bij de laatste twee optredens werd Dave zelfs geïnterviewd (met simultaan vertaling). Alle voormelde concerten werden georganiseerd door het gemeentebestuur, waarbij een hechte band groeide tussen Dave en burgemeester Luc De Ryck, die achteraf verklaarde: “Voorwaar, voorwaar, ik zeg u: Dave staat er nog altijd, ondanks zijn 69 lentes! Hij is een sympathieke man, één van die velen van eenvoudige komaf – in zijn geval: lasser – die dankzij de popmuziek hoger is opgeklommen op de maatschappelijk ladder.”
Bij een vorige gelegenheid was hieraan een popquiz verbonden, die gewonnen werd door de schrijver van deze blog. De prijs was een ballonvaart voor twee personen en mijn vrouw mocht de prijs in ontvangst nemen uit de handen en met de nodige kussen van Dave Berry. Ze is er nog altijd niet goed van!
Dave Berry werd in ons land vooral bekend door zijn merkwaardige uitvoering van ‘This strange effect’, dat Ray Davies van The Kinks destijds speciaal voor hem heeft geschreven, op het liedjesfestival van Knokke. Daarna zou Dave enkele jaren niet uit de Vlaamse hitparade weg te slaan zijn, o.m. met “I’m gonna take you there”, “Can I get it from you?” en “Mama”. In die periode nam hij met “Sticks and stones” ook een versie op van Drafi Deutschers “Marmor, Stein und Eisen bricht”, maar dat had geen succes. Dit was wellicht te wijten aan het feit dat Dave Berry het nummer anderhalve toon lager zingt in Db, terwijl het origineel in mi majeur is (met dank aan Jean-Pierre Verstraete).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.