Het boek “Lila dit ça” verscheen bij de Franse uitgeverij Plon in het voorjaar van 1996. Reeds op 25 april 1996 publiceerde het weekblad L’Express een uitgebreid artikel over het mysterieuze auteurschap van Chimo. Op dat moment was het boek dus al verschenen of stond het op het punt te verschijnen. In dat artikel wordt beschreven hoe het manuscript eind 1995 bij uitgever Olivier Orban terechtkwam en hoe het vervolgens door Plon werd uitgegeven.
Alina Reyes wordt genoemd als mogelijke auteur (naast Philippe Sollers) van “Zei Lila”, een boek dat werd gepubliceerd door Chimo, zogezegd een Noord-Afrikaans auteur, maar het is zo goed dat men dus vermoedt dat het eigenlijk Reyes of Sollers betreft (*). Een beetje racistisch, nee? Men zou dit trouwens ook van het boek zelf kunnen beweren (wegens het weinig vleiende portret dat er van de Algerijnse “hangjongeren” wordt geschetst) en misschien is het wel juist dààrom dat de auteur zich bewust als Algerijn vermomt, want dan mag dat wél natuurlijk…
Alhoewel, misschien mag het ook wel omdat in datzelfde jaar de Afrikaanse Calixthe Beyala de Grand Prix de l’Académie Française kreeg voor “Les honneurs perdus”, een boek dat achteraf vooral bleek “bijeengestolen” te zijn uit het werk van o.a. Paule Constant, Ben Okri, Romain Gary en Alice Walker. De auteur verdedigde zich niet eens. Tenzij men de opmerking dat zij het recht had om blanken te plagiëren, aangezien die haar geboorteland destijds hadden gekoloniseerd en geplunderd, een verdediging wil noemen. (Sinds wanneer is Alice Walker trouwens blank?) Paule Constant van haar kant nam weerwraak door Calixthe Beyala als hoofdfiguur Gloria Patter te laten herleven in haar roman “Confidence pour confidence” waarin ze met het “politiek correcte” feminisme afrekent. De jury van de Goncourt vond dit natuurlijk spek voor hun bek en kende de prijs in 1998 prompt aan Constant toe.
Ronny De Schepper & chatgpt
(*) Waarop chatgpt zich baseert om bijgevoegde illustratie te maken, is me een raadsel, maar ik vind het wel goed dat men er zowel een jongen als een meisje kan inzien (maar dan wel niet Algerijnse origine zou men kunnen zeggen, maar dat kan men bij pakweg Patrick Bruel of Isabelle Adjani ook niet zo maar zien).
dagelijks iets degelijks 