‘Up at the Villa’ (vertaald als ‘De villa op de heuvel’ in 1953) is een korte roman van Somerset Maugham die speelt in een landhuis in de schaduw van Firenze waar Mary Panton enkele maanden verblijft. Zij is een jonge weduwe die hier, in deze villa haar uitgeleend door vrienden, na een ongelukkig huwelijk van acht jaren, eenzaam doorbrengt, mijmerend, dromend, met als enig vertier af en toe een etentje met vrienden.
Andere hoofdpersonen zijn een veel oudere diplomaat die zij kent sedert jaar prille jeugd en met wie zij vermoedelijk in het huwelijk zal treden. Een derde is een Oostenrijkse jonge vluchteling, berooid, depressief, op de rand van de zelfmoord. Wat hebben ze gemeen? Nobele karaktertrekken… gevoelig, eerlijk, oprecht, deugdzaam. Het drama ontrolt zich voornamelijk hierdoor. Een te grote dosis mededogen, fout begrepen, verkeerd geïnterpreteerd, een teveel aan opofferingsbereidheid. Een vierde persoon dient zich tussen dit alles aan: een nietsnut, drinkebroer, vrouwenloper, gokker… Edoch, schuilt achter dit negatieve toch niet een andere inborst, is alles zo louter negatief, is verandering onmogelijk? Een roman vol poëzie, maar ook met spanning als een detective soms want doodslag en het opruimen van een lijk is bepaald minder poëtisch! Sfeervol, een beeld van Toscane, de natuur… en in de marge ook het mondaine leven van de Engelsen die er ‘toeristen’. Een pareltje, een kleinood!
Johan de Belie
dagelijks iets degelijks 