De Spaanse sopraan Conchita Supervia, het grote idool van Cecilia Bartoli, speelde in 1934 in een film over Nellie Melba. Zij zong echter de rol van de rivale van Melba, o.a. als Musetta in “La Bohème”. Een jaar later stierf ze in het kraambed. Dat is nu al negentig jaar geleden…
Supervía werd geboren in Barcelona in een oude Andalusische familie en kreeg de doopnaam María de la Concepción Supervía Pascual. Ze volgde onderwijs in het plaatselijke klooster, maar ging op twaalfjarige leeftijd naar het Conservatori Superior de Música del Liceu in Barcelona om zang te studeren. Ze maakte haar toneeldebuut in 1910 op vijftienjarige leeftijd in het Teatro Colón in Buenos Aires, Argentinië, in Stiattesi‘s Blanca de Beaulieu. Vervolgens zong ze in Tomás Bretóns Los Amantes de Teruel en als Lola in Mascagni‘s Cavalleria rusticana. In 1911 zong ze de rol van Octavianus in de eerste Italiaanstalige productie van Richard Strauss‘ Der Rosenkavalier in het Teatro Costanzi in Rome. In 1912 verscheen ze als Carmen in het Gran Teatre del Liceu in haar geboortestad, een rol waarmee ze de rest van haar carrière verbonden zou blijven. Ze maakte haar Amerikaanse debuut in 1915 als Charlotte in Massenets Werther bij de Chicago Opera, waar ze ook zong in Mignon en Carmen. Terug in Europa tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog werd ze uitgenodigd naar Rome, waar ze de Rossini-revival inzette die haar wereldberoemd maakte – als Angelina in La Cenerentola, Isabella in L’italiana in Algeri en Rosina in Il barbiere di Siviglia, telkens in de originele toonsoorten. In totaal maakte ze meer dan 200 opnames, voornamelijk voor de labels Fonotipia en Odeon, met niet alleen haar beroemde operarollen, maar ook een uitgebreid liedrepertoire in het Catalaans, Spaans, Frans, Italiaans en Engels, evenals stukken uit zarzuela‘s en zelfs operettes. (Ze had meegespeeld in een legendarische productie van Franz Lehár‘s Frasquita in de Opéra Comique.) In 1930 maakte ze haar Londense debuut in de Queen’s Hall. Het jaar daarop trouwde ze met een Joodse zakenman uit Londen, Ben Rubenstein, en vestigde zich daar. (Ze had al een tienerzoon, George, uit een eerdere relatie.) Haar debuut in Covent Garden was in 1934 in La Cenerentola en in 1935 herhaalde ze die rol, evenals L’Italiana in Algeri en Carmen. In 1934 verscheen Supervía in de Britse film van Victor Saville, Evensong. Daarin zong ze onder de naam Baba L’Etoile, tegenover acteur Fritz Kortner. Ze had een krachtig borstregister, gekoppeld aan een flexibele bovenstem die moeiteloos overweg kon met virtuoze passages, gecombineerd met een muzikaliteit van grote individualiteit en aanstekelijke flair. Haar stem is echter niet zonder kritiek wegens een uitgesproken vibrato dat in het lagere register bijna klonk als een ratelend machinegeweer, ‘zo sterk als het gerinkel van ijs in een glas, of dobbelstenen in een doos’, aldus de Britse criticus Philip Hope-Wallace. Velen die haar live hebben horen zingen, hebben gezegd dat dit vibrato op platen duidelijker te horen was dan op het podium – een voorbeeld van hoe de microfoon de tekortkomingen van een zangeres kan versterken. In de jaren twintig zong Supervía in La Scala de rol van Hänsel in Engelbert Humperdincks Hänsel und Gretel, maar vreemd genoeg zong ze nooit de Rossini-rollen of Carmen in La Scala, hoewel ze er tot 1929 elk seizoen optrad. Later in haar carrière dwong een zwangerschap haar om geplande optredens in de herfst van 1935 af te zeggen. Op 29 maart 1936 werd ze opgenomen in een Londense kliniek in afwachting van de geboorte van haar baby, die op 30 maart doodgeboren werd; enkele uren later overleed ze zelf. Ze werd samen met haar dochtertje begraven in een graf ontworpen door Edwin Lutyens op de Liberale Joodse Begraafplaats in Willesden, in het noordwesten van Londen. Het graf, dat in verval was geraakt, werd door een groep bewonderaars gerestaureerd en in oktober 2006 opnieuw ingewijd.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia]
dagelijks iets degelijks 