Kurt Russell wordt 75…

De Amerikaanse acteur Kurt Russell viert vandaag zijn 75ste verjaardag.

Kurt Russell begon als kindster. Op zijn tiende stond hij onder contract bij Walt Disney en speelde hij in It Happened at the World’s Fair (1961). Hij had al meteen meer succes dan zijn vader Bing, die als acteur nogal onopvallende rolletjes had vertolkt. Zo was hij de cowboy die door Joe Burdette wordt gedood, wat de problemen in Rio Bravo (1959) veroorzaakt. Hij werd echter niet in de aftiteling vermeld…

Alhoewel hij dus succesvoller debuteerde dan zijn vader, ging hij daarna honkbal spelen. In 1979 speelde hij echter Elvis Presley in de televisiefilm Elvis van regisseur John Carpenter en dat betekende de start van een nieuwe filmcarrière. Hierna volgden rollen in Used Cars (1980), Escape from New York (1981), The Thing (1982) en Silkwood (1983).

In 1983 ontmoette hij Goldie Hawn, tijdens opnamen van de film Swing Shift (1984) over vrouwen die tijdens de oorlog de rol van de mannen in de fabriek overnemen (de “swing shift” is die van vier uur tot middernacht). Deze film gaat weliswaar de geschiedenis in als de eerste “echte” film van Jonathan Demme (na zijn soft seks-exploten zoals een film over een vrouwengevangenis), maar eigenlijk wil hij zelf niks met de prent te maken hebben. En terecht want het is een onding. Waarnemers wijten dit aan hoofdrolspeelster Goldie Hawn die tevens executive producer was en zij heeft, toen Demme zich volgens haar niet aan de afspraken hield, iemand ingehuurd om de film opnieuw te monteren en weer “grappig” te maken. Maar deze film is helemaal niet grappig, integendeel! Hij gaat eigenlijk over ontrouw en dat dan nog in oorlogstijd. Een onderwerp dat nooit “verkoopbaar” kan zijn. De dienst doende (in twee betekenissen) echtgenoot van Goldie Hawn in de film is Ed Harris, maar we zien haar dus vooral van bil gaan met haar voor legerdienst afgekeurde chef op de vliegtuigfabriek waar ze werkt. Voor deze rol was oorspronkelijk Kevin Costner voorzien (volgens sommigen zelfs Bruce Springsteen, maar daar geloof ik niks van), maar het werd uiteindelijk Kurt Russell. En bijgevolg werd ook in het echte leven dit haar partner. In de film moet hij uiteindelijk nog plaats ruimen voor de teruggekeerde Ed Harris, zonder evenwel “gestraft” te worden voor zijn gedrag (zij ook niet overigens). Zelfs de militair is heel begripsvol. Akkoord, wellicht had die“a girl in every port” en moest die dus niet hoog van de toren blazen, maar voor een Hollywoodfilm is dit toch heel ongebruikelijk en het had dus best een interessante film kunnen worden. Het scenario was oorspronkelijk van Nancy Dowd maar werd zozeer door anderen onder handen genomen dat die niet meer op de credits wou staan. In plaats daarvan kwam nu de imaginaire Rob Morton.

Beide illustraties komen uit hun volgende gezamenlijke film Overboard van Garry Marshall uit 1987, waarin Goldie Hawn overboord valt van haar luksueuze jacht en haar geheugen verliest. Dean Profil, een arme schrijnwerker en alleenstaande vader (gespeeld door Kurt Russell), ziet zijn kans schoon om wraak te nemen. Toen hij vroeger onderhoudswerk aan de boot deed, werd hij door zijn opdrachtgeefster schandelijk behandeld. Nu wil hij van haar geheugenverlies profiteren om te doen alsof hij haar echtgenoot is. Hij haalt haar op uit het ziekenhuis en neemt haar mee naar zijn huis. Daar moet ze — voor het eerst in haar leven — koken, wassen en plassen. Bovendien is ze nu moeder van vier bengels, die niet meteen modelkinderen zijn… (*)
Twee jaar eerder draaide Russell nog “The mean season” van Phillip Borsos met Mariel Hemingway als tegenspeelster. Alhoewel deze thriller zich afspeelt in Florida, vertoont hij toch veel gelijkenissen met dergelijke films die zich in de buurstaat Louisiana afspelen. Daarna is hij te zien in The Best of Times (1986) en Big Trouble in Little China (1986). Kurt Russell bekende in het dvd-commentaar dat hij bang was om in de film te spelen, omdat hij een reeks films had gemaakt die in de bioscoop waren geflopt. Toen hij John Carpenter ernaar vroeg, zei die tegen Kurt dat het hem niet uitmaakte – hij wilde de film gewoon met hem maken. Het was de vierde van vijf films die John Carpenter en Kurt Russell samen hebben gemaakt. Elvis (1979), Escape from New York (1981), The Thing (1982) en Escape from LA (1996) zijn de andere.
Toch is Kurt Russell eerder een sidekick van Dennis Dun (eigenlijk wou Carpenter Jackie Chan, maar die weigerde) dan een actieheld. Let maar eens op hoeveel vijanden hij uitschakelt in vergelijking met Dun. Toch werd, volgens John Carpenter, de openingsscène met Egg Shen (Victor Wong) in het advocatenkantoor toegevoegd op verzoek van de directie van 20th Century Fox, om Kurt Russells personage Jack Burton heroïscher te maken (zij begrepen niet dat Jack eerder een sidekick dan een held moest zijn). John Carpenter zag de film als een omgekeerde versie van traditionele actiefilms, met een blanke protagonist die wordt bijgestaan ​​door een sidekick van een minderheidsgroep. Jack Burton wordt, ondanks zijn bravoure, constant neergezet als nogal onhandig; in een vechtscène slaat hij zichzelf zelfs bewusteloos voordat het gevecht begint. Wang Chi daarentegen wordt constant neergezet als zeer bekwaam en competent. Kurt Russell vertolkte Burton als iemand die “in wezen denkt dat hij Indiana Jones is, maar de omstandigheden zijn hem altijd te veel” .
De personages in de film deden John Carpenter denken aan “de personages in Bringing Up Baby (1938) of His Girl Friday (1940). Het zijn typische figuren uit de jaren dertig, zoals Howard Hawks ze zou neerzetten.” Met andere woorden: het was bedoeld als een screwball-komedie (maar het mislukte). De snelle dialogen, vooral tussen Jack Burton en Gracie Law, illustreren dit. Gracie Law werd gespeeld door Kim Cattrall, die elke dag om 16:30 uur de set moest verlaten om te spelen in een productie van Anton Tsjechovs Drie Zusters. Cattrall herinnert zich dat ze aan de studiobazen moest uitleggen wie Tsjechov was…
John Carpenter en Kurt Russell leggen in het audiocommentaar uit dat de testvertoning zo overweldigend positief was, dat ze beiden een grote hit verwachtten. 20th Century Fox investeerde echter weinig in de promotie van de film, waardoor het een flop werd. Bovendien werd de film uitgebracht midden in de hype rond Aliens , die zestien dagen later verscheen. Desondanks groeide de film uit tot een enorme cultklassieker dankzij de homevideo-release. Carpenter en Russell legden uit dat de reden waarom de studio weinig aan de promotie van de film deed, simpelweg was dat ze niet wisten hoe ze dat moesten doen.
In 1988 is er “Tequila sunrise”, geschreven en geregisseerd door Robert Towne, waarin Michelle Pfeiffer een betoverend mooie speelbal is tussen Mel Gibson en Kurt Russell (al is het Raul Julia die de show steelt bij de mannen). Waarom de film “Tequila sunrise” heet, is me een compleet raadsel. Het is zelfs geen aanleiding om het hitje van The Eagles nog eens te lanceren, want dat komt er niet eens in voor.
In 1989 is hij te zien in Winter People (1989) en Tango & Cash (1989). Daarna volgde Backdraft (1991). In “Silkwood” vormt hij een “ménage à trois” met Meryl Streep en Cher. In “Tombstone” figureert naast Kurt Russell ook Jason Priestley. Scenarist Kevin Jarre was oorspronkelijk ook regisseur, maar wegens onbekwaamheid is hij vervangen door George Pan Cosmatos die in het verleden nochtans reeds herhaaldelijk heeft bewezen dat hij vakkundig de grootste onzin kan inblikken (“Leviathan”, “Cobra” en “Rambo II” b.v.). Zoals de meeste films over Wyatt Earp gaat het scenario terug op “I married Wyatt Earp”, het boek dat Glenn Boyer publiceerde bij de University Press of Arizona, zogezegd gebaseerd op de mémoires van Earps derde vrouw, Josephine (1861-1944). In 2000 kon men echter aantonen dat mijnheer Boyer die zogenaamde mémoires uit zijn duim had gezogen. In “The Poseidon Adventure” van Wolfgang Petersen uit 2006 speelt Kurt Russell een ex-burgemeester van New York met nogal veel noten op zijn zang. In de extra’s verwijst Kurt Russell naar “Once upon a time… in Hollywood” (Quentin Tarantino, 2019) om het Hollywood te illustreren dat hij kende tijdens zijn jeugd. In de periode waarin deze film zich afspeelt, speelde Russell in een aantal films en had hij gastrollen in diverse tv-programma’s. Wanneer Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) met Trudy praat, zegt hij dat zij over vijftien jaar net zo goed afgeschreven zou zijn als hij. Kurt Russell was een van de weinige kindsterren die tot op hoge leeftijd een succesvolle carrière wist te behouden. Sterker nog, hij was de enige die tot op hoge leeftijd nog prominente rollen speelde; hij maakte deze film op 68-jarige leeftijd.

Russell en Hawn wonen op een ranch in de buurt van Aspen. Ze zijn nog altijd niet officieel getrouwd. Toen Hawn in de jaren negentig eindelijk officieel wilde trouwen, verzetten haar kinderen zich tegen het huwelijk zodat het niet doorging (o.a. dochter Kate Hudson, ondertussen zelf al opgetreden in enkele films). Russell van zijn kant heeft een zoon uit zijn eerste huwelijk met Season Hubley (Boston) en een zoon met Hawn (Wyatt).

Ronny De Schepper

(*) In 2018 was er een remake met de gelijknamige titel, waarbij echter wel de geslachten werden omgewisseld. Ik verwachtte me aan een goedkoop inhaken op het succes van het origineel, maar de film van Rob Greenberg bleek toch nog erg spitsvondig te zijn.