Goldie Hawn wordt zeventig…

Vandaag viert de Amerikaanse actrice Goldie Hawn haar zeventigste verjaardag. Ik neem aan dat haar “eeuwigdurende jeugd” op dit moment toch niet meer echt van toepassing is…

In 1970 wordt de seksuele revolutie gestalte gegeven in “There’s a girl in my soup” van Roy Boulting met Goldie Hawn als vrijgevochten Amerikaans meisje in een meer conservatieve Engelse omgeving. Een goede keuze want zij was ooit nog gestart als stripper. Zij zal dan ook zowat de opvolgster worden van Shirley MacLaine.
In 1980 is het bijgevolg niet toevallig dat zij door regisseur Jay Sandrich en vooral door scenarist Neil Simon wordt uitgekozen om de hoofdrol te vertolken in “Seems like old times”, de hommage van Simon aan de screwball comedies. Dat was vooral gebeurd op basis van haar prestatie in de leuke komedie uit 1978 “Foul play” (Colin Higgins), maar ook in “Shampoo” (Hal Ashby, 1975), waarin ze tegenover Warren Beatty komt te staan, en in “Sugarland Express” (Steven Spielberg, 1974) waarvan het verhaal is gebaseerd op een waargebeurd verhaal toen in mei 1969 het getrouwde koppel Lou Jean (Goldie Hawn) en Clovis (William Atherton), beide 25, in de gevangenis zaten en hun zoontje van twee is toegewezen aan een echtpaar methodisten. Als Lou Jean vrijkomt gaat ze Clovis opzoeken en krijgt hem onder lichte dwang vrij eenvoudig buiten de lichtbeveiligde instelling. Ze wil immers dat hij haar helpt hun zoontje terug te krijgen. Buiten dwingen ze een lift af, maar als de wagen wordt aangehouden voor te lage snelheid op de snelweg wordt de grond te heet onder Lou Jeans voeten en ze gaat er met de wagen vandoor. Achtervolgd door agent Maxwell Slide (Michael Sachs), pas negen maanden in dienst, raken ze een eind verderop van de weg af. Lou Jean pikt Slides revolver en terwijl Clovis hem onder schot houdt, gaan ze in zijn patrouillewagen verder (de agent die werkelijk werd ontvoerd heeft een kleine rol in de film). Andere agenten krijgen al snel door wat er gaande is en zetten de achtervolging in. Omdat Slide gegijzeld wordt, wordt er echter niet ingegrepen, waardoor de achtervolging twee dagen aansleept tot ze in Sugarland, waar de methodisten wonen, aankomen. Onderweg pikken steeds meer patrouillewagens en enkele journalisten aan, waardoor een hele karavaan ontstaat alsook een mediagekte in de streek. Aangekomen op hun bestemming wordt Clovis echter neergeschoten door een sluipschutter van de politie. Hij overlijdt later terwijl Lou Jean lichtgewond raakt en Slide ongedeerd blijft. Lou Jean verblijft vervolgens vijftien maanden in de cel alvorens haar zoontje alsnog terug te krijgen. Zeker na de vertolking door Goldie Hawn lijkt deze afloop zeer ongeloofwaardig (maar het is dus wel realistisch!). De Lou Jean in de film is immers totaal ontoerekeningsvatbaar. Meer zelfs het is door haar kinderachtig, puberaal en nymfomaan gedrag dat het verhaal op gang komt en van de ene ramp naar de andere naar de onvermijdelijke fatale afloop holt. We mogen dus hopen dat de écht Lou Jean toch een beetje meer verantwoordelijkheid aan de dag heeft gelegd.
Ondertussen had Goldie Hawn in 1973 in een anticommunistische “komedie” gespeeld die zelfs door Film & Televisie uit die tijd als vreselijk achterhaald werd bestempeld: “Girl from Petrovka” van Robert Ellis Miller. Dergelijke keuzes zal zij nog wel af en toe maken, zoals in de zwartgallige en bijwijlen fascistoïde “komedie” “Private Benjamin” van Howard Zieff uit 1980. Daarbij was zij ook “executive producer”, zodat zij haar verantwoordelijkheid voor dergelijke ondingen niet kan ontlopen.
Dat was ook het geval bij “Swing shift” uit 1984 over vrouwen die tijdens de oorlog de rol van de mannen in de fabriek overnemen (de “swing shift” is die van vier uur tot middernacht). Deze film gaat weliswaar de geschiedenis in als de eerste “echte” film van Jonathan Demme (na zijn soft seks-exploten zoals een film over een vrouwengevangenis), maar eigenlijk wil hij zelf niks met de prent te maken hebben. En terecht want het is een onding. Waarnemers wijten dit aan hoofdrolspeelster Goldie Hawn die tevens executive producer was en zij heeft, toen Demme zich volgens haar niet aan de afspraken hield, iemand ingehuurd om de film opnieuw te monteren en weer “grappig” te maken. Maar deze film is helemaal niet grappig, integendeel! Hij gaat eigenlijk over ontrouw en dat dan nog in oorlogstijd. Een onderwerp dat nooit “verkoopbaar” kan zijn. De dienst doende (in twee betekenissen) echtgenoot van Goldie Hawn in de film is Ed Harris, maar we zien haar dus vooral van bil gaan met haar voor legerdienst afgekeurde chef op de vliegtuigfabriek waar ze werkt. Voor deze rol was oorspronkelijk Kevin Costner voorzien (volgens sommigen zelfs Bruce Springsteen, maar daar geloof ik niks van), maar het werd uiteindelijk Kurt Russell. En bijgevolg werd ook in het echte leven dit haar partner. In de film moet hij uiteindelijk nog plaats ruimen voor de teruggekeerde Ed Harris, zonder evenwel “gestraft” te worden voor zijn gedrag (zij ook niet overigens). Zelfs de militair is heel begripsvol. Akkoord, wellicht had die “a girl in every port” en moest die dus niet hoog van de toren blazen, maar voor een Hollywoodfilm is dit toch heel ongebruikelijk en het had dus best een interessante film kunnen worden. Het scenario was oorspronkelijk van Nancy Dowd maar werd zozeer door anderen onder handen genomen dat die niet meer op de credits wou staan. In plaats daarvan kwam nu de imaginaire Rob Morton.
92-goldie-hawnIn 1987 was er “Overboard” van Garry Marshall, waarin ze overboord valt van haar luksueuze jacht en haar geheugen verliest (op de foto lijkt ze er wel naar te zoeken). Dean Profil, een arme schrijnwerker en alleenstaande vader (gespeeld door Kurt Russell), ziet zijn kans schoon om wraak te nemen. Toen hij vroeger onderhoudswerk aan de boot deed, werd hij door zijn opdrachtgeefster schandelijk behandeld. Nu wil hij van haar geheugenverlies profiteren om te doen alsof hij haar echtgenoot is. Hij haalt haar op uit het ziekenhuis en neemt haar mee naar zijn huis. Daar moet ze — voor het eerst in haar leven — koken, wassen en plassen. Bovendien is ze nu moeder van vier bengels, die niet meteen modelkinderen zijn…
De toen 42-jarige Goldie Hawn en de zes jaar jongere Kurt Russell waren dus sinds 1984 ook in het echte leven een paar. Regisseur Garry Marshall vertelt over haar: “Zij is één van de weinige actrices die door het produceren van haar eigen films – de eerste was de soldatenkomedie Private Benjamin – de volledige controle heeft verworven over haar eigen carrière. Hij is de eerste man in haar leven die haar werk begrijpt. Goldie was eerder getrouwd met Gus Trikonis, een Griekse zakenman, en met zanger Bill Hudson. Maar Kurt is net als zij een veelgevraagd en succesvol filmacteur, die later bijvoorbeeld in de bioscoop te zien was in Backdraft
In “Bird on a wire” (John Badham, 1990) moet Goldie Hawn dan weer niets anders doen dan gillen, zij het dat ze tegenspeler Mel Gibson – en dus ook de kijker – daarbij meestal een leuke kijk op haar billen gunt. Toch is het Goldie Hawn’s ranke lijfje dat heel deze productie schraagt. Zoals de onevenaarbare Barry Norman op de BBC zei: “At 47 she’s still looking cute, there should be a law against that! But I bet that somewhere in an attic a portrait of her is getting older every second.” (Op 47 ziet ze er nog altijd schattig uit, men zou zoiets moeten verbieden! Maar ik wed dat ergens op een zolder een portret van haar met de seconde ouder wordt.) En nu maar hopen dat uw kennis van de wereldliteratuur ver genoeg reikt om het grapje ten volle te appreciëren!
Ze zag er zelfs zó goed uit dat ze twee jaar later nog eervol kan strippen in “CrissCross” van Chris Menges. Net zoals Demi Moore in “Striptease” doet ze het om in het onderhoud van haar zoontje te voorzien. Ondanks het feit dat ze “Gimme More” daardoor met enkele jaren klopte, kwam ze er toch niet erg mee in de publiciteit. Misschien omdat de film even zwartgallig en moraliserend was, als die van Moore ridicuul en hypocriet.
Goldie Hawn was in 1992 nog in niet minder dan drie andere films te zien: “Deceived”, “Housesitter” en “Death becomes her”. Ze wou toen ook eindelijk officieel trouwen met Kurt Russell, met wie ze dus al een tijdje samen was, maar hun kinderen verzetten zich tegen het huwelijk zodat het niet doorging (o.a. dochter Kate Hudson, ondertussen zelf al opgetreden in enkele films).
In 1996 volgde dan “The First Wives Club” van Hugh Wilson. Hierin speelde Goldie de rol van een vrouw die bezeten is door schoonheidsoperaties. Het merkwaardige is nu dat de auteur van de roman waarop de film is gebaseerd, Olivia Goldsmith, in het begin van 2004 op 54-jarige leeftijd is gestorven aan complicaties van een facelift!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s