“Couleurs de l’incendie” is een Frans–Belgische film geregisseerd door Clovis Cornillac. Hij ging in première in Bulgarije op 11 oktober 2022 tijdens het CineLibri Festival.
Dit is een bewerking van de gelijknamige roman van Pierre Lemaitre, gepubliceerd in 2018. Deze roman was een vervolg op de roman Au revoir là-haut, die zelf in 2017 door Albert Dupontel werd verfilmd .
De film speelt zich af in 1929 , tijdens de begrafenis van de rijke bankier Marcel Péricourt, bijgewoond door de hele Parijse high society . Zijn dochter Madeleine (Léa Drucker) is de enige erfgenaam, na de zelfmoord van haar broer Édouard Péricourt een paar jaar eerder. Het lot slaat echter opnieuw toe wanneer haar zoon Paul (Octave Bossuet, later Nils Othenin-Girard) op zijn beurt zelfmoord probeert te plegen en ernstig gewond raakt en invalide wordt. Zonder de steun van haar ex-man neemt Madeleine de leiding van het bedrijf van haar vader over. Ze krijgt advies van haar oom, de gewetenloze Gustave Joubert (Benoît Poelvoorde), maar ze slaat zijn advies in de wind en gaat failliet. Daarop zoekt ze wraak op de mannen, hun hebzucht, jaloezie en corruptie, in een Frankrijk en een Europa waar totalitarisme in opkomst is.
Paris Match ziet het als “een portret van een vrouw die zichzelf emancipeert, […] een familiesaga […] en een politieke kroniek van een extremisme dat in Frankrijk welig tiert.” Le Figaro beschrijft het als een “rijk en rijk epos, een kostuumfilm, feministisch avant la lettre, boeiend van begin tot eind”, een soort “vrouwelijke Monte Cristo die niet aan diepgang ontbreekt en zorgvuldige aandacht besteedt aan de bijfiguren.” Dat zijn dan o.a. Fanny Ardant als de sopraan Solange Gallinato (zangstem: Sandrine Piau) en Johan Heldenbergh als de Duitse majoor Dietrich.
De titel Couleurs de l’incendie (letterlijk: “Kleuren van de brand” of “De kleuren van het vuur”) heeft een symbolische betekenis in zowel het boek als de film, geschreven door Pierre Lemaitre en verfilmd door Clovis Cornillac.
1. Het “vuur” als symbool voor wraak en vernietiging
Het vuur verwijst niet naar een echte brand, maar naar de woede en wraak van het hoofdpersonage, Madeleine Péricourt.
- Nadat ze verraden en financieel geruïneerd wordt, besluit ze haar vijanden systematisch te vernietigen.
- Haar wraakactie verspreidt zich als een brand door de maatschappij en verwoest de reputatie en levens van degenen die haar kwaad deden.
2. De “kleuren” van die brand
De “kleuren” verwijzen naar de verschillende vormen en strategieën van haar wraak.
Elke tegenstander wordt op een andere manier aangepakt:
- financiële manipulatie
- sociale vernedering
- politieke intriges
- publieke schandalen
Zoals een vuur verschillende tinten en fases heeft (vonken, vlammen, as), zo heeft haar wraak verschillende vormen en intensiteiten.
3. Historische en maatschappelijke context
Het verhaal speelt zich af in het Frankrijk van de jaren 1920–1930. De titel kan ook slaan op het brandende klimaat van die tijd:
- economische crises
- politieke spanningen
- opkomst van extremisme
De “brand” symboliseert dus ook een maatschappij die langzaam ontbrandt.
✅ Kort samengevat:
De titel Couleurs de l’incendie verwijst symbolisch naar de verschillende manieren waarop wraak, intriges en maatschappelijke spanningen zich verspreiden en vernietiging veroorzaken, net zoals een vuur dat in allerlei kleuren en vormen oplaait.
Net als veel andere historische films eindigt men met een tekst zoals: “Dit gebeurde later met deze personages…”, maar dat is enkel een stijlmiddel om het verhaal realistischer te maken en het gevoel te geven dat je naar een historische kroniek kijkt. In dit geval hoort dat bij de romanachtige vertelstijl, geïnspireerd door avonturen- en feuilletonromans uit de 19e eeuw (zoals die van Alexandre Dumas).
Ronny De Schepper & chatgpt
dagelijks iets degelijks 