“Un certain sourire”

Na “Bonjour tristesse” publiceerde Françoise Sagan in het voorjaar van 1956 “Un certain sourire”, in het Nederlands vertaald door Hubert Lampo, die ook haar debuut had vertaald, als “Als een verre glimlach”. In 1958 werd het boek in Hollywood verfilmd (*) door Jean Negulesco met in de hoofdrollen de namen die ik hieronder in de samenvatting heb verwerkt. Ik wil daar wel nog aan toevoegen dat Johnny Mathis onder zijn eigen naam ook even mag optreden in de film. A Certain Smile , met tekst van Paul Francis Webster en muziek van Sammy Fain, was een groot succes, ook in Frankrijk, waar het door Hubert Ithier en André Salvet werd bewerkt onder de oorspronkelijke titel van Sagans roman Un certain sourire.

Dominique (Christine Carrère), een studente in Parijs, heeft een geliefde, Bertrand (Bradford Dillman), die haar op een dag voorstelt aan zijn oom Luc, een zakenman (Rossano Brazzi), en diens vrouw Françoise (Joan Fontaine). Luc en Dominique zijn zich vanaf het begin bewust van de aantrekkingskracht die ze voor elkaar voelen, maar Dominique houdt zich in uit angst Bertrand en Françoise, met wie ze een zeer hechte band heeft, te kwetsen. Desondanks besluiten ze een relatie te beginnen en brengen ze twee weken door in Cannes, waarbij ze elkaar beloven niet verliefd te worden. Ze zijn doodsbang om hun partners te kwetsen, maar nog banger om elkaar beu te worden. Aan het einde van die twee weken, als ze afscheid nemen, realiseert Dominique zich dat ze misschien toch wel verliefd is op Luc. Ze brengen nog meer nachten samen door, maar deze keer met de droevige zekerheid dat Luc niet dezelfde gevoelens voor Dominique koestert. Wanneer Françoise eindelijk de affaire ontdekt, moet Dominique leren herstellen van haar relatie met Luc en accepteren dat die van korte duur is.

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)

(*) Dit was de tweede Amerikaanse verfilming van een roman van Françoise Sagan, na Bonjour Tristesse, die in maart van hetzelfde jaar uitkwam. Er is een link tussen de twee films: aan het begin van Bonjour Tristesse bladert David Niven door een exemplaar van Elle magazine, waarop een foto van Christine Carrère op de cover te zien is. In 1957 was al bekend dat de actrice deel uitmaakte van de cast van Un Certain Sourire, waarvan de opnames begin 1958 zouden beginnen. Hoewel Sagans roman eindigt met de romantische relaties die Dominique blijft onderhouden met haar vriend en haar oom, veranderde de productie van Twentieth Century Fox het einde van de film om censuurproblemen met de Amerikaanse Production Code Administration te voorkomen. A Certain Smile werd door Amerikaanse critici beter ontvangen dan Bonjour Tristesse, vooral omwille van de “couleur locale” beelden van Parijs en van de Franse Rivièra. Toch zal de filmgeschiedenis zich vooral Otto Premingers bewerking van Bonjour Tristesse herinneren…