Huis clos (Nederlands: Met gesloten deuren) is een eenakter die Jean-Paul Sartre in het najaar van 1943 schreef. Het stuk werd voor het eerst opgevoerd op 27 mei 1944 in het Théâtre du Vieux-Colombier te Parijs (*) en typeert het existentialisme, een literair-filosofische beweging die ontstond in het begin van de 20e eeuw, waarin de mens gedefinieerd wordt door zijn doen en laten.
Sartre dacht hiermee een komisch stuk te hebben geschreven, maar enkel de toneeluitvoering van Didier Van Cauwelaert te Nice in 1977 lijkt die opvatting recht te doen. Volgens Sartre is de hel niet de plaats waar men fysiek gefolterd wordt, maar wel waar anderen een onverbiddelijk oordeel vormen over ons: “L’enfer, c’est les autres”. In 1954 heeft Jacqueline Audry het toneelstuk verfilmd. Het was een aangepaste versie, waarin bijvoorbeeld de plaats (“huis clos”) niet meer gerespecteerd wordt en er meer personages op het toneel verschijnen. Daarom vind ik persoonlijk dat een echte vertaling van de titel althans in het Nederlands geen zin heeft. Als men de oorspronkelijke titel op zijn Vlaams uitspreekt, zegt dit al genoeg…
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
(*) Inès : Tania Balachova; Estelle : Gaby Sylvia; Garcin : Michel Vitold; de jongen : R.J.Chauffard; regie: Raymond Rouleau; decor: Max Douy
Foto: Kostas Triantafyllopoulos (Garcin), Smaragda Smyrnaiou (Inès), Giorgos Velentzas (Valet) en Maria Protopappa (Estelle) in Jean-Paul Sartre’s “Huis clos“ . (Athene, 2002) Foto: KsKal – Eigen werk
dagelijks iets degelijks 