Fons Mariën gaf drie sterren aan Al het blauw van de hemel van Mélissa Da Costa (vertaling: Anne van der Straaten en Els Dekker).
Ik heb dit boek gelezen in het kader van onze leesclub. De meeste leden vonden dit beneden ons gewone ‘peil’. Dit is ontspannende lectuur, vakantielectuur. Het is ook wat de Engelsen ‘a tearjerker’ noemen, een tranentrekker met als ingrediënten een man van in de twintig die op jonge leeftijd alzheimer heeft, een vrouw die een (autistisch) kind verloren heeft door verdrinking, een mislukte relatie met de vader van dit kind. Er ontstaat geleidelijk aan een relatie tussen beide personages tijdens hun reis door de Pyreneeën. Die reis bevat vooral veel toeristische insteken. Verder nog gekruid met enkele new age-ingrediënten zoals meditatie, vegetarisch voedsel, afkeer van de medische wetenschap, citaten uit ‘De Alchemist’ van Paolo Coelho en anderen, alternatief leven in een soort commune en zo verder.
Leest verder heel vlot maar heeft weinig ‘body’. Een ontspanningsroman, geen literatuur.
Fons Mariën
dagelijks iets degelijks 