“Walking on sunshine”

Vroeger noteerde ik werkelijk élke film die ik zag, goed of slecht, boeiend of onnozel, het deed er niet toe. Sinds kort heb ik besloten dit niet meer te doen en enkel nog de interessante te behandelen. En kijk, ik wijk al meteen af van dat principe. “Walking on sunshine”, een soort van “Mamma mia!” maar dan met liedjes die niet van Abba zijn, is zeker niet het onthouden waard en toch wil ik het er hier even over hebben…

Dat moet natuurlijk een reden hebben. En die reden ligt bij de twee hoofdfiguren. Twee filmzusjes die ik best het aankijken waard vond en wier namen ik dan ook wilde “vereeuwigen”. Ongetwijfeld had dit ook te maken met het feit dat ik zes weken lang op de tronies van twee andere filmzusjes heb moeten kijken in “How to kill your sister”. Wat een verademing dus!

De donkere, die op het punt staat (zonder het te beseffen) te trouwen met het ex-lief van haar blonde zus, is Annabel Scholey. Zij heeft kuiltjes in haar wangen en wie mij kent, weet dat ik daarvoor al bij voorbaat strike ga. Haar blonde zus heeft dit kenmerk niet, maar is toch ook zeer aantrekkelijk, zoals je op bovenstaande foto kunt zien. Haar naam is Hannah Arterton. De twee lijken nauwelijks op elkaar en kunnen dus amper als zussen doorgaan. Maar ze hebben allebei wel een wipneusje, weer zo’n attribuut dat altijd stimulerend op mij inwerkt. Ze zingen ook allebei behoorlijk, al weet je in zo’n productie nooit of dat wel écht is natuurlijk.

Het is overigens geen typische Hollywood-productie, zoals men zou kunnen denken, maar wel een film van Britse makelij, die helemaal in het Italiaanse Apulië is opgenomen. De makers zijn Max Giwa en Dania Pasquini.

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)