“Where the crawdads sing”

Gisteravond zag ik Where the Crawdads Sing, een Amerikaanse dramafilm uit 2022, geregisseerd door Olivia Newman en geschreven door Lucy Alibar, gebaseerd op de gelijknamige roman uit 2018 van Delia Owens.

Door omstandigheden zag ik de film in twee delen en die hadden elk hun eigen kenmerken. Het eerste deel was mysterieus en spannend, terwijl dit bij het tweede (met de nadruk op de liefdesgeschiedenis) veel minder was. Nochtans wordt in dit tweede deel wel de oplossing gegeven voor de spanning die in het eerste deel werd gecreëerd. Let op: blijf wel tot op het allerlaatste moment kijken, want dan volgt er nog een totaal onvoorziene wending!

In 1969 wordt Chase Andrews, “de manager van Western Auto” (Harris Dickinson), dood aangetroffen in de modder, onderaan een 19 meter hoge metalen uitkijktoren waar hij vanaf was gevallen. Het modderige moeras overstroomt bij vloed , waardoor alle sporen van de moordenaar worden vernietigd en er geen vingerafdrukken in de toren worden gevonden (aldus Wikipedia, alhoewel de vloed geen vingerafdrukken op 19 meter hoogte kan uitwissen uiteraard). Een zeldzame schelpenketting, die hij droeg op de avond van zijn dood, is verdwenen van zijn lichaam. Lokale paria “Kya” Clark (Daisy Edgar-Jones) wordt beschuldigd van moord met voorbedachte rade en veroordeeld door de inwoners van de provincie. De gepensioneerde advocaat Tom Milton bezoekt Kya en hoort haar verhaal aan ter voorbereiding op zijn verdediging.

Kya’s jeugd begint in 1953 in een moerashut in North Carolina met haar vier broers en zussen. Terwijl hun gewelddadige, alcoholistische vader hun geld vergokt, vluchten Kya’s moeder en oudere broers en zussen één voor één, waardoor Kya alleen achterblijft totdat ook hij haar op zevenjarige leeftijd in de steek laat. Ze overleeft door mosselen te verkopen in de winkel van Barkley Cove, eigendom van Mabel (Charlene Michael Hyatt) en “Jumpin” Madison (Sterling Macer Jr.), die feitelijk Kya’s voogden worden. De dorpelingen verafschuwen haar als het “moerasmeisje” en ze wordt verstoten door de andere kinderen in het dorp.

In de loop der jaren leent Kya’s iets oudere vriend Tate Walker (Taylor John Smith) haar boeken uit en leert haar lezen en schrijven, terwijl Mabel haar leert tellen. Tate deelt haar interesse in moerasecologie, met name vogelveren, en begint een romantische relatie totdat Tate naar de universiteit vertrekt en niet op tijd terugkomt zoals beloofd op 4 juli .

Vijf jaar later (in 1968) begint Kya een relatie met Chase Andrews, “de beste quarterback die Barkley Cove ooit heeft gezien”; hij belooft haar een huwelijk. Chase geeft Kya een kleine, niet-inheemse schelp, waarvan ze een ketting maakt en die ze vervolgens aan hem teruggeeft, nadat hij haar ontmaagd heeft. Omdat ze het huis niet aan een projectontwikkelaar wil verliezen, laat Kya haar tekeningen en schilderijen van moerasschelpen publiceren om de $800 bij elkaar te krijgen die nodig is om de achterstallige belastingen op het familiehuis te betalen.

In 1969 keert Tate terug naar Barkley Cove om hun romance nieuw leven in te blazen, maar Kya is ambivalent. Ze beëindigt wel haar relatie met Chase wanneer ze ontdekt dat hij al verloofd is met een ander meisje uit de stad.

De titel van het boek (waaraan de film zijn titel ontleent) verwijst naar een zin die Kya’s moeder haar vertelde. Kreeften kunnen niet “zingen”, maar wanneer Kya’s moeder haar vaak aanmoedigde om het moeras te verkennen, zei ze: “Ga zo ver als je kunt – helemaal daar waar de rivierkreeften zingen.”

De Amerikaanse singer-songwriter Taylor Swift schreef en speelde “Carolina” voor de film, nog voordat de film in productie ging. Swift verklaarde dat ze “absoluut verdwaalde in [het boek] toen [ze] het jaren geleden las” en “iets spookachtigs en etherisch” voor de film wilde creëren toen ze hoorde dat de productie ervan begon.

Het boek stond 32 weken lang bovenaan The New York Times Fiction Best Sellers van 2019 en The New York Times Fiction Best Sellers van 2020. Volgens critici putte het boek aanzienlijke inspiratie uit Owens’ eigen leven. Ook de nettowinst van de film bracht 74,7 miljoen dollar op. Op de recensie-website Rotten 
Tomatoes is nochtans slechts 35% van de 220 recensies van critici positief, met een gemiddelde beoordeling van 5,2/10. De consensus van critici op de website luidt: “Daisy Edgar-Jones geeft alles, maar Where the Crawdads Sing slaagt er uiteindelijk niet in om het bronmateriaal te destilleren tot een tonaal coherent drama.”

Ikzelf heb alvast één (praktisch) verwijt: het luik dat de opening bedekt waar Chase doorheen is gevallen/geduwd/gesprongen komt wel even in beeld in een andere scène, maar bij de discussie over de eventuele moord komt het totaal niet ter sprake, terwijl het toch erg belangrijk is. Waar is het naartoe? Is het mee naar beneden gevallen? Of is het blijven liggen? En zijn de vingerafdrukken daarop ook weggewassen door het moeras? :-)

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)