Het is vandaag al vijf jaar geleden dat de Jamaicaanse zangeres Millicent (Millie) Small is overleden. Dat heeft toen blijkbaar niet het nieuws gehaald, wat min of meer te begrijpen is, want ze is duidelijk een voorbeeld van een “one hit wonder”. Maar anderzijds was die ene hit dan wel “My boy lollipop”!
“The Blue Beat Girl”, zoals ze werd genoemd, werd ontdekt door Robert Blackwell, de broer van Island Records-oprichter Chris Blackwell. In her teens, she had recorded a duet with Owen Gray (“Sugar Plum”) in 1962 and later with Roy Panton they had as ‘Roy and Millie’ a local hit with “We’ll Meet”. Blackwell became her manager and legal guardian and in late 1963 took her to Forest Hill, London, where she was given intensive training in dancing and diction, waarna ze een cover opnam van het liedje “My Boy Lollipop”, a song originally released by Barbie Gaye in late 1956. Deze single was the first major hit for Island Records (although it was actually released on the Fontana label because Chris Blackwell, Island’s owner, did not want to overextend its then-meagre resources). Het werd een van de eerste en grootste ska-hits, toen nog blue beat genoemd en later dus reggae.Voor de mondharmonicasolo plukte Blackwell een muzikant van de straat, maar dat was dan niet Rod Stewart zoals de legende wil, maar wel Jimmy Powell, van The Five Dimensions, de groep waarvan Rod Stewart in die tijd deel uitmaakte (*). Initially it sold over 600,000 copies in the United Kingdom. Including singles sales, album usage and compilation inclusions, the song has since sold more than seven million copies worldwide. Of her later recordings, “Sweet William” and “Bloodshot Eyes”, I vaguely remember “Sweet William”, but you can easily say that she is the prototype of a one hit wonder.
Ronny De Schepper
(*) Deze misvatting was zelfs zozeer ingeburgerd dat, toen in het begin van de jaren zeventig “My boy Lollipop” in Duitsland werd heruitgebracht in een versie van een veertienjarig blank meisje, deze bij die gelegenheid de naam “Maggie Mae” droeg…
dagelijks iets degelijks 
De originele song “My Boy Lollipop” werd geschreven door Robert Spencer van de doowop groep “The Cadillacs” en gezongen in 1956 door tiener Barbie Gaye, wiens echte naam Barbara Gaffney was. De CEO Morris Levy van de Notorious platenmaatschappij ging akkoord om de song over te kopen van Spencer. Maar niettegenstaande hij niks maar dan ook niks te maken had met het schrijven voegde hij niet alleen zijn eigen naam toe maar ook de naam van gangster Johnny Roberts om te proberen alleen de royalties op te strijken en deze van Spencer te verminderen. Meer zelfs hij beweerde dat Spencer een pseudoniem was van zichzelf.
John Lennon kreeg het ook aan de stok met Levy die beweerde dat “Come Together” op de Abbey Road-lp plagiaat was van Chuck Berry’s “You can’t catch me” uit Levy’s songcollectie. Lennon was zijn aanvallende telefoontjes kotsbeu en beloofde hem 3 songs uit zijn collectie te coveren zodat Levy de royalties kon opstrijken. Zodoende vermeed Lennon een plagiaat-proces over enkele noten. Zo is de Rock’n’Roll lp van Lennon ontstaan.
https://www.theguardian.com/music/2022/apr/10/john-lennon-morris-levy-beatle-v-mobster-1976-court-battle
LikeLike