Op 04/04/2010 zag ik The flying Scotsman van Douglas McKinnon uit 2006.
“The Flying Scotsman” is een fictiefilm van Douglas Mackinnon uit 2006, waarin Jonny Lee Miller (uit “Trainspotting”) de rol vertolkt van de Schotse fantast Graeme Obree, een werkloze amateurwielrenner die een revolutionaire fiets ontwierp (“met onderdelen van een oude wasmachine” zoals de legende het wil) en hiermee het werelduurrecord op zijn naam schreef. Vóór ik de film had gezien, vroeg ik me af of hij met dit hoogtepunt eindigde of dat de naweeën ervan ook zouden worden getoond. De Internationale Wielerunie verzette zich immers tegen het ontwerp van Obree en legde hem allerlei hindernissen op zijn weg (“omdat hij niet in het plaatje paste”, alweer volgens de legende) wat uiteindelijk zelfs tot een zelfmoordpoging zou leiden. Het blijkt nu dat de scenaristen (John Brown, Simon Rose en Declan Hughes) creatief met deze gegevens zijn omgesprongen, in die zin dat zij de zelfmoord hebben gesitueerd tussen de afkeuring door de UCI van de voorovergebogen positie van Obree en het feit dat hij nadien is overgestapt op de zogenaamde Superman-positie (het languit uitgestrekt liggen op de fiets). Op die manier hebben zij de negatieve punten wel degelijk in het verhaal geïntegreerd en kunnen ze toch eindigen met een hoogtepunt (in die ligpositie heroverde Obree zijn wereldtitel tegen Andrea Collinelli, maar derde was Stuart O’Grady en geen Nederlander zoals men ons in de film wil doen geloven). Blijkbaar lagen die negatieve punten zo gevoelig bij de Internationale Wielerunie dat in de film geen originele truitjes worden gebruikt. Hij draagt b.v. een onbestaande nationale trui van Groot-Brittannië (de 93 opzij is geen rugnummer – of buiknummer in dit geval – maar het jaar waarin het WK wordt betwist!), maar ook de welbekende regenboogtrui (die men normaal gezien in elke zichzelf respecterende sportwinkel kan kopen) diende te worden aangepast!
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 