Five Bridges is een live- en studioalbum en vierde overall van de Engelse progressieve rockband The Nice. Het album werd pas uitgebracht in juni 1970 door Charisma Records, maar het grootste deel van het album werd live opgenomen in een concert in Fairfield Halls in Croydon, Londen, in oktober 1969. Het laatste nummer, “One of Those People”, is een studio-opname. Het middelpunt van het album is “The Five Bridges Suite”, een compositie in vijf delen over Newcastle upon Tyne waarin de groep optreedt met het Sinfonia of London-sessieorkest onder leiding van Joseph Eger.
Het werk werd in opdracht van het Newcastle Arts Festival geschreven en ging op 10 oktober 1969 in première met een volledig orkest onder leiding van Joseph Eger (de opgenomen versie is van 17 oktober in Croydon‘s Fairfield Halls ). De titel verwijst naar de vijf bruggen van de stad over de rivier de Tyne (sindsdien zijn er nog twee over de rivier gebouwd, waaronder de Gateshead Millennium Bridge), en de albumhoes, van Hipgnosis, bevat een afbeelding van de Tyne Bridge.
De vijf bewegingen zijn:
- “Fantasia” – orkest met solo piano-interludes door Keith Emerson
- “Second Bridge” – trio zonder orkest
- “Chorale” – Lee Jacksons zang met orkest, afgewisseld met pianotrio-intermezzo’s
- “High Level Fuga” – piano met begeleidende cimbalen
- “Finale” – een herhaling van de Second Bridge met extra jazz-hoornisten .
Emerson gebruikte voor dit werk het bekende orkestratieboek van Walter Piston. Emerson geeft Friedrich Gulda de eer voor het inspireren van de High Level Fugue, die jazzfiguren in de strikt klassieke vorm gebruikt.
Nog op het Five Bridges-album stonden liveoptredens uit hetzelfde Fairfield Hall-concert, namelijk het Intermezzo uit de Karelia Suite van Jean Sibelius en een deel uit Tsjaikovski‘s Pathetique Symphony. Beide omvatten het orkest dat de originele muziek speelde naast de interpretaties door het trio (de derde is drummer Brian Davison). Mike DeGagne van AllMusic betoogde dat “Intermezzo” en “Pathetique” “geweldige voorbeelden zijn van de vermenging van klassieke muziek en rock”.
Het Five Bridges-album bevatte ook een mix van Bob Dylans “Country Pie” met Bachs “Brandenburg Concerto No. 6″ (met ook een citaat van Coleman Hawkins‘ jazzmelodie “Rifftide”) en een studio-opname van het origineel “One of Those People”. Nieuw ontdekt materiaal van dit concert werd later uitgegeven als onderdeel van een 3-CD-set met de titel Here Come The Nice .
Het album was een commercieel succes in het Verenigd Koninkrijk en bereikte de tweede plaats in de UK Albums Chart. In de Q & Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock bereikte het album de 29e plaats in de lijst van “40 Cosmic Rock Albums”. Paul Stump noemde het album in zijn boek
History of Progressive Rock uit 1997 echter ‘slecht bedacht’. Hij merkte op dat de georkestreerde stukken slecht op elkaar aansluiten, waarbij de rockband en het orkest óf afzonderlijk spelen (zoals in de eerste paar delen van ‘The Five Bridges Suite’) óf zodanig dat ‘de texturen van geen van beide genres goed worden benut; het is alsof je naar twee transistorradio’s luistert die tegelijkertijd spelen…’ Hij noemde de laatste twee nummers echter wel tot de beste werken van Nice en lichtte toe dat ‘One of Those People misschien wel het echte talent van Nice illustreert: popmuziek terugbrengen tot zijn essentie, wat Emerson net zo goed de kans geeft om zijn aanzienlijke techniek te tonen zonder zijn toevlucht te nemen tot opschepperij.’
Ikzelf was in die tijd een grote fan van The Nice (vooral op basis van “Brandenburger” en “Intermezzo from the Karelia Suite”, al was het allemaal uiteraard begonnen met “America”, door iemand ooit “de enige louter instrumentale protestsong” genoemd) en heb mij dit album dan ook aangeschaft. Ik moet het echter niet vaak gespeeld hebben, want ik herinner mij er nu geen fluit meer van. Het was overigens ook het einde van The Nice, maar ik transfereerde mijn liefde dan maar naar Emerson, Lake & Palmer (vooral omwille van “Lucky man”).
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 