De Gentse schrijver en regisseur Frank Van Laecke (op dat moment 41), vooral bekend van megaspektakels, keerde 25 jaar geleden met “Smiley” terug naar het kamertoneel (foto Johan Martens)
Al moet ik daar wel meteen aan toevoegen dat er achter de schermen wel een volledig orkest, namelijk dat van I Fiamminghi, op de scène zit. “Smiley” is immers de bijnaam voor de immer glimlachende Jacqueline Du Pré.
“Toen de celliste France Springuel mij opbelde met het verzoek een stuk te maken over haar overleden legendarische Britse collega Jacqueline Du Pré, zag ik meteen het scènebeeld voor me. Aan de ene kant France Springuel met het instrument dat het leven van Du Pré al van jongs af aan bepaalde, aan de andere kant een actrice die de machteloosheid uitdrukt van het genie, geveld door multiple sclerose.”
“Ik doe het, zei ik, op voorwaarde dat we als actrice Leah Thys nemen. De zus van Chris is nu terug ‘thuis’, maar van 1983 tot 1994 woonde en werkte ze in Londen, zodat we ook een Engelse versie hebben gemaakt, bestemd voor de wereldmarkt.”
“Ik zie het stuk als een Faustiaans pact tussen een wonderkind en in dit geval een cello. Maar eigenlijk sluiten wij allemaal zo’n pact met de duivel af. Om iets te bereiken ontzeggen wij ons van alles en als het noodlot dan toeslaat, kan men zich afvragen of het allemaal wel zin had. In het stuk krijg je geen expliciet antwoord op deze vraag, maar het antwoord zit vervat in de indruk die de voorstelling op je maakt.”
Première van “Smiley” op 18 oktober in het Brusselse Lunatheater (RDS in HLN van 6/10/1999)
dagelijks iets degelijks 