45 jaar geleden: Bert De Coninck en Alfa in Sint-Niklaas

Op zaterdag 29 september 1979 kwam op uitnodiging van de KSA Bert De Coninck voor de derde maal op drie maanden tijd naar onze kontreien, meer bepaald naar de stadsschouwburg van Sint-Niklaas. In het voorprogramma zat de Sint-Niklase groep Alfa, die veertien dagen eerder in Brussel reeds samen met Bert had opgetreden op het feest waar Johan Verminnen (Alfa’s groot voorbeeld) De Rode Vaan zwaaide. Alfa bewees daar trouwens dat het doorzetters zijn want met een origineel Nederlandstalig programma een duizendkoppig, hoofdzakelijk Franstalig publiek trotseren, dat durft niet iedereen. Maar Alfa deed méér: op het einde werden de stoelen opzij geschoven en werden er zelfs enige passen op de dansvloer gezet.

Bert De Coninck daarentegen was in de namiddag opgetreden en in een niet verduisterde tent verloor zijn show een gedeelte van zijn aantrekkingskracht. Bert beloofde een speciale revanche in de schouwburg, want daar komt hij volledig tot z’n recht, zegt hij zelf. Nu zit ik recht tegenover Bert De Coninck en een sip kijkende Fran in een Brugse kroeg, met een pak vragen.
De Coninck zwijgt en Fran doorbreekt de stilte door te zeggen dat ze het helemaal niet eens is met mijn kritiek op de jongste plaat van Bert. Dat ik geschreven heb „dat ze een mooie meid is die best haar mond houdt” zit haar nog steeds hoog. „Ik was helemaal kapot toen ik zoiets las. Je moet weten dat ik nog nooit een opnamestudio had gezien en Johnny mijn debuut is. Indien ik de kans kreeg alles nog eens over te doen, dan zou alles veel overtuigender klinken. Neem dat maar van me aan,” zegt ze bitsig.
“Ik ben nogal ne kerel, hé!” zou de buurman in “Van vlees en bloed” (vele jaren later) zeggen, want dit laatste tekstje is niet van mij. Dat komt namelijk uit Spectator en alhoewel de ondertekening niet heb mee overgenomen, ben ik zo goed als zeker dat het Carlos Alleene is, die aan het woord is. Maar het grappige is, dat buiten de toevoeging “in een Brugse kroeg” (*) deze dialoog wél door mij zou kunnen opgetekend zijn, want op het genoemde Feest van de Rode Vaan heeft Fran mij op dezelfde manier aangepakt. Een jaar later maak ik daar dan ook een allusie op in De Rode Vaan:
“Op 5 juli 1980 om 20 uur geven Bert De Coninck en Fran hun afscheidsconcert in Peer in een tent op de speelplaats van het Sint-Lambertuscollege. Na de zomervakantie gaat Bert De Coninck opnieuw de boer op (30 augustus Londerzeel, 6 september Sint-Agatha-Berchem, 13 september Kessel-Lo) met dan een haast uitsluitend Angelsaksisch repertoire. Daar hij ook het orkest meeneemt (Sfunks dus), blijft het de grote vraag wat Fran nu gaat doen. Sommigen geloofden in haar, anderen niet, maar allen zien haar frele persoontje node van het toneel verdwijnen. Er is natuurlijk nog steeds de uitvinding van Alexander Graham Bell…”
Ik moet wel toegeven dat op datzelfde feest Johan Verminnen wél sterk onder de indruk was van Fran. En toen ik hem wat onder druk zette, blééf hij maar beweren dat het omwille van haar zangcapaciteiten was… Enkele jaren later kwam ik Fran opnieuw tegen op de voorstelling van de elpee van The Machines. Ze stond achter de bar. Niet lang daarna is ze overleden…

Ronny De Schepper

(*) Niet dat ik nooit een voet in een Brugse kroeg heb gezet uiteraard, maar niét met Bert en Fran.