Het is vandaag 55 jaar geleden dat de onbekende Fransman Pierre Matignon de prestigieuze rit met aankomst op de Puy de Dôme won en op die manier de latere eindwinnaar Eddy Merckx achter zich liet.
Matignon, rijdend voor het Frimatic-team van Jean de Gribaldy (zie foto) was op dat moment 86e en laatste, drie uur achter de leider. Een groot deel van de race had hij niet gestreden om te winnen, maar om als laatste te finishen, omdat de lanterne rouge – de laatste in de race – vaak profiteerde van sympathie in de contracten voor de criteriums die volgden op de Tour. In die competitie werd hij uitgedaagd door André Wilhelm van het rivaliserende Sonolor-team. Op de 20e dag, van Brive naar de top van de Puy-de-Dôme bij Clermont-Ferrand, realiseerde Wilhelm zich dat hij niet langzamer kon gaan dan Matignon en dus viel hij meteen aan.
Matignon had een lekke band terwijl Wilhem wegreed en, niet waardig geacht voor hulp van zijn team, was hij alleen achter de race doorgereden. Uiteindelijk haalde hij hem toch in, reed er een tijdje mee en viel toen aan op de heuvel bij Chavanon waar de race vertraagde met nog 66 km te gaan om zich te ravitailleren. Hij won drie minuten in 20 km, de anderen namen hem immers niet serieuzer dan toen hij achteraan reed. Vier renners gingen op jacht toen hij vijf minuten had met nog 30 km te gaan, maar twee waren zijn eigen teamgenoten die de achtervolging eerder hinderden dan hielpen. Hij had zeven en een halve minuut voorsprong met nog 20 km te gaan.
De kans was nu groot dat de laagst geëindigde renner een etappe naar de top van de Puy-de-Dôme zou winnen, een berg die vijf jaar eerder een legendarische status in de Tour had gekregen na een duel tussen Poulidor en Jacques Anquetil. Het Peugeot-team zette toen de echte achtervolging in om Pingeons tweede plaats te verdedigen terwijl Matignon vermoeider werd. Zijn voorsprong was met nog 10 km te gaan teruggelopen tot twee minuten. Merckx sloot zich aan bij de achtervolging en reed zo hard dat alleen Poulidor en Matignons teamgenoot, Paul Gutty uit Lyon, hem konden bijhouden. Merckx kon Matignon al zien toen hij de privéweg opdraaide die vijf kilometer steeg met 12,5 procent. Merckx versnelde opnieuw toen hij 500 meter bereikte en eerst Gutty en daarna Poulidor konden hem niet bijhouden. Matignon worstelde, zigzaggend om door te blijven gaan op de helling. Hij keek niet meer om tot de honderd meter vlakke weg bovenaan, toen hij wist dat hij had gewonnen.
Matignon eindigde de Tour als 85e, maar de rode lantaarn ging uiteindelijk toch naar Wilhelm, de renner uit Lorraine, die meer dan 10 minuten had verloren op Matignon. Een jaar later werd Matignon betrapt op doping. Toch deed hij nog een keer mee in de Tour, in 1972, en werd 75e. Het was zijn laatste jaar als professional. Hij stierf toen hij pas 44 was. De doodsoorzaak ben ik niet te weten gekomen.
De stèle van zijn tombe, gelegen op de Parc-begraafplaats in Nantes, stelt een renner op zijn fiets voor. De Souvenir Pierre Matignon wordt jaarlijks georganiseerd in Loire-Atlantique door Nantes Doulon Vélo Sport en omvat verschillende veldritwedstrijden die toegankelijk zijn voor juniors, beloften en senioren.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 