Vijftien jaar geleden zag ik “Ripley’s game” (Liliana Cavani, 2002)

Op 15/07/2009 zag ik “Ripley’s game” van Liliana Cavani uit 2002.

Ripley’s Game is een thriller uit 2002, geregisseerd door Liliana Cavani. Het is een bewerking van de roman Ripley’s Game uit 1974, het derde deel inde serie van Patricia Highsmith over de moorddadige avonturen van de antiheld Tom Ripley. John Malkovich speelt Ripley, tegenover Dougray Scott en Ray Winstone. Alhoewel de film positieve recensies kreeg na de première op het filmfestival van Venetië, ging hij toch pas een jaar later in distributie. Zo bracht de film slechts $ 6,2 miljoen op bij een budget van $ 30 miljoen, wat het dus een flop aan de kassa maakte. 

Filmcritius Roger Ebert voegde noemde Ripley’s Game de beste van de vier Ripley-films die hij had gezien (de andere drie waren Purple Noon, The American Friend en The Talented Mr. Ripley). Hij schreef dat Malkovich “precies de Tom Ripley is die ik me voorstel als ik de romans lees”, en prees “een van [zijn] meest briljante en verraderlijke optredens als een delicate studie in het kwaad.” Ebert bekritiseerde het besluit om de film niet in de bioscoop uit te brengen in Noord-Amerika als “een schandelijke blunder.” 

Ook Peter Travers van Rolling Stone gaf de film 3,5 van de 4 sterren en schreef: “John Malkovich, die gevaar en sinistere charme uitstraalt, geeft een van de meest memorabele en betoverende optredens van het jaar in Ripley’s Game (…) Highsmith schreef vijf Ripley-romans en andere acteurs hebben de rol gespeeld, meest recent en het meest flauw Matt Damon in The Talented Mr. Ripley, maar Malkovich is de baas van de rol.”

Andere critici vergeleken de film ongunstig met Wim Wenders‘ verfilming uit 1977, The American Friend, met in de hoofdrollen Dennis Hopper en Bruno Ganz. Nathan Rabin van AV Club schreef: “Ripley’s Game mist fataal de kronkelige, wanhopige menselijkheid die Wenders’ kijk op hetzelfde materiaal zo angstaanjagend tragisch maakte. Net als Malkovich’s spel is het allemaal vakmanschap en geen ziel.”

Zelf herinner ik me er weer te weinig van (niets eigenlijk) om de knoop door te hakken. Wat me wel opvalt is de figuur van Liliana Cavani als regisseur. Ik kende Cavani destijds als een “progressieve” of “experimentele” regisseur uit de seventies (*) en vind het dus uiterst merkwaardig dat zij zich aan deze materie waagt.

Ronny De Schepper (gebaseerd op Wikipedia)

(*) Voor mij begon het met I cannibali (1970), een vrije adaptatie van Sophocles‘ Antigone, gesitueerd in een hedendaagse totalitaire staat. In 1974 volgde de film waaraan ze haar bekendheid te danken heeft, het tot een cultfilm uitgegroeide erotisch-psychologisch drama The Night Porter (1974). Het drama Al di là del bene e del male (1977) tenslotte toonde de heftige verwrongen driehoeksverhouding tussen de Duitse filosofen en beste vrienden Friedrich Nietzsche, Paul Rée en de intrigerende Duits-Russische psychoanalytica Lou Andreas-Salomé. De film ontleende zijn titel aan het filosofisch werk Jenseits von Gut und Böse van Nietzsche en was vrij geïnspireerd door Nietzsche’s leven.