Het is vandaag al vijftig jaar geleden dat Graham Bond (foto Wikipedia), één van de pioniers van de Britse R&B, onder een trein is gesprongen.
Bond was een vernieuwer, beschreven als “een belangrijke, ondergewaardeerde figuur van de vroege Britse R&B”, samen met Cyril Davies en Alexis Korner. Jack Bruce, John McLaughlin en Ginger Baker verwierven voor het eerst bekendheid in zijn groep, de Graham Bond Organization. Bond werd in 1961 uitgeroepen tot de New Jazz Star van Groot-Brittannië.
Hij was een van de eerste gebruikers van de Hammond-orgel/Leslie-luidsprekercombinatie in de Britse R&B-scene – hij ‘splitste’ de Hammond vanwege draagbaarheid – en was de eerste rockartiest die opnamen maakte met een Mellotron. Als zodanig had hij een grote invloed op latere rocktoetsenisten: Jon Lord van Deep Purple zei: “Hij leerde me, hands-on, het meeste van wat ik weet over het Hammond-orgel” .
Na het uiteenvallen van de Organization begon Bond psychische stoornissen te vertonen, met manische episoden en perioden van intense depressie, verergerd door zwaar drugsgebruik. De financiële zaken van Bond waren een chaos, en de jaren van gebrek aan commercieel succes hadden zijn trots ernstig geschaad. Op 8 mei 1974 stierf Bond op 36-jarige leeftijd onder de wielen van een Piccadilly Line-trein op station Finsbury Park in Londen. De meeste bronnen noemen de dood een zelfmoord. Vrienden zijn het erover eens dat hij geen drugs meer gebruikte, hoewel hij steeds meer geobsedeerd raakte door het occulte: hij geloofde dat hij de zoon van Aleister Crowley was (*).
Ronny De Schepper [op basis van Wikipedia]
(*) Aleister Crowley (1875-1947) was een Engelse occultist, ceremoniële magiër, dichter, schilder, romanschrijver en bergbeklimmer. Crowley verwierf tijdens zijn leven wijdverspreide bekendheid als experimentator met recreatieve drugs, biseksueel en een individualistische sociale criticus. Hij werd in de populaire pers bestempeld als ‘de slechtste man ter wereld’ en een satanist.
dagelijks iets degelijks 